Mikið finn ég til með þessu hrædda fólki sem getur ekki talað um útlendinga, múslima, hinsegin fólk og trans fólk nema á innsoginu og í efsta stigi. Það sér ógn út um allt.
Þegar ég rölti um í Bónus, fer í apótekið eða sæki börnin í skólann rekst ég á alls konar fólk. Fólk af ólíkum uppruna, fólk sem er annarrar trúar en ég, hinsegin fólk og trans fólk. Það fyrsta sem ég tek eftir er oft fallegt bros eða vinalegt „góðan daginn“. Ég brosi til baka, býð góðan daginn og tek smá yl og náungakærleik með mér inn í daginn.
Svo hugsa ég um hægrigreyin, litlu stóru strákana á sterunum og fýlda fólkið á kaffistofunni. Það gengur um sömu götur, fer í sömu búðir og hittir sama fólkið og ég. Ég kem heim í góðu skapi. Þau míga í sig af hræðslu.
Mikið finn ég til með þessu fólki.



