Ég á það til að vera bæði óheppin og hinn mesti klaufi. Ég skrifa þetta helst á einhverskonar hvatvísi og athyglisbrest (þó ég hafi ekki verið greind með neitt slíkt). Það er ekki auðvelt alltaf að vera svona. Stundum klúðrar maður einhverju stórfeldu en yfirleitt eru þetta smáhlutir sem hægt er að hlægja af seinna.
Mér hefur tekist til dæmis að:
- skella bílhurðum á eigin putta
- opna bílhurð á nefið
- gleyma að skrúfa frá vatninu þegar látið er renna í bað
- gleyma (95% tilvika) að loka ísskápnum/frystinum
- festa ýmislegt í hárinu á mér (s.s. þjófavörn, mat, tyggjó o.s.frv. )
- svissa hlutum eins og að setja notaða bleyju inni í ísskáp og það sem á að fara inn í ísskáp í ruslið.
- missa síma út um glugga á bíl
- labba á þröskulda, ljósastaura og glerhurðir
- missa eitthvað sem dettur ofaná eitthvað sem hefur keðjuverkandi domino áhrif þangað til eitthvað brotnar
- ..o.s.frv.
En svo eru stundum verri klúður eins og að uppgötva útelt vegabréf í flugstöðinni, mæta degi of seint á mikilvæga fundi eða að gera mistök sem særa eða hafa áhrif á líf annarra.
Í gegnum tíðina hef ég þurft að tileinka mér ákveðið viðhorf til þessarar klaufsku. Í stað þess að verða pirruð eða fúl og láta atvikið eyðileggja fyrir mér daginn hlæ ég bara og tekst á við afleiðingarnar. Ég brosi við mistökunum og held bara áfram með lífið. Klaufaskan er efni í góða frásögn til að skemmta vinum og vandamönnum! Hvernig maður fer út í daginn og lítur á hlutina hefur svo mikið að segja um eigin líðan. Öll vandamál geta verið stórvægileg ef maður er illa upplagður. Brostu út í daginn og dagurinn brosir við þér.
Skoða 4 athugasemdirFela athugasemdir
Ég hef skellt bílhurð á eyrað á mér. Það var eftirminnilega vont.
Ég held að þetta hljóti að vera eitthvað Skagatengt 😉 Kannast aðeins of mikið við þetta.
Ég sparkaði í köttinn (engar áhyggjur ég meiddi mig ekki), steig svo á skálina hans, braut hana og skar mig.
eitt af því verra (og vandræðilegra) var þegar ég klifraði upp á ísskáp að ná í eitthvað. Ég datt svo niður af ísskápnum en festist á rassvasanum á handfanginu á ískápnum og hékk þar þangað til vasinn gaf eftir. - það var bæði vont og ekki fyndið þann daginn.
