Bandaríkjamenn og ýmsir aðrir vilja varpa sprengjum á Sýrland og leita nú að viljugum þjóðum til að taka þátt í hernaðarbandalagi. Markmiðið er að vernda almenna borgara í Sýrlandi. Hljómar kunnuglega.
Á þessari stundu ætla ég ekki að tjá mig um það hvernig hægt er að hjálpa venjulegu fólki í Sýrlandi. Ég veit of lítið um aðstæður. Ég viðurkenni þó að ég efast verulega um að loftárásir geti hjálpað almenningi.
Það sem skiptir mestu máli er að íslensk stjórnvöld bregði ekki á það ráð að styðja aftur stríðsrekstur í nafni þjóðarinnar án lýðræðislegrar umræðu.
Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að skýrar takmarkanir eiga að vera á valdi framkvæmdavaldsins til að styðja stríðsátök í nafni íslensku þjóðarinnar. Að taka þátt í stríðsátökum er háalvarlegt mál. Í það minnsta ætti að þurfa samþykki aukins meirihluta þingsins og helst samþykki þjóðarinnar í gegnum þjóðaratkvæðagreiðslu.
Fyrir tíu árum ákváðu örfáir valdhafar (= Davíð og Halldór) að gera alla Íslendinga að óbeinum þátttakendum í stríðsátökum í Írak og Afganistan. Yfirgnæfandi meirihluti Íslendinga var á móti þeim stríðsátökum og margir mótmæltu.
Það má ekki gerast aftur að örfáir stjórnmálaleiðtogar dragi heila þjóð inn í stríð að henni forspurðri.
Skoða 1 athugasemdFela athugasemdir
Vandinn er sennilega m.a. að stundum þarf að taka skjótar ákvarðanir. Hitler hló að hægagangi og vandræðagangi lýðræðisins og nýtti sér vel. Þvert um mitt geð hef ég loks orðið að horfast í augu við að í heiminum eru ekki allir eins og það góða og heiðralega fólk sem ég ólst upp með. Mesta leiðinda lexía svo ekki sé meira sagt.
