"Frelsisunnandinn" og "lýðræðissinninn" George Bush, Bandaríkjaforseti, hefur ákveðið að leggja sitt af mörkunum til að koma í veg fyrir sjálfsögð mannréttindi samkynhneigðra í eitt skipti fyrir öll. Í nafni "lýðræðis" og til verndar "grundvallarstofnun siðmenningarinnar" hefur hann ákveðið að hvetja þingheim til að breyta stjórnarskrá Bandaríkjanna þannig að hjónaband verði sérstaklega skilgreint sem samband karls og konu.
Útsendari Guðs á Jörðu
Guðsmenn vestanhafs geta varla leynt kæti sínu yfir þessari "kristilegu" baráttu Bush gegn "kynvillingum" og telja nú eðlilegt næsta skref vera að ríkisstjórnin hefji heilagt stríð gegn fóstureyðingum. Bush hefur margsinnis lýst því yfir að hann sé alfarið á móti öllum fóstureyðingum en hefur hingað til ekki viljað banna þær alfarið með lögum. Nú þegar hann hefur fyrirskipað stjórnarskrárbreytingu til að styðja andúð sína gegn samkynhneigðum er varla langt að bíða svipaðrar lagasetningar gegn fóstureyðingum.
Í einhverjum þættinum á íslensku biblíustöðinni Ómega var fullyrt að Bush yngri væri sérstakur "sendiboði Guðs á Jörðu" og að hann væri augljóslega "blessaður" í starfi sínu. Líklega hefur hann nú verið tekinn í dýrlingatölu.
Frelsi er ekki það sama og frelsi
Árásir Bush og repúblíkana á mannréttindi bandarískra þegna eru orðnar það harðar og hættulegar að háaldraðir frjálslyndir hæstaréttardómarar eru hræddir við láta af starfi sínu af ótta við að íhaldssamir ofsatrúarmenn verði skipaðir í stað þeirra. Ef það gerist eru félagsleg mannréttindi Bandaríkjamanna í verulegri hættu. Þeim er hér með óskað góðrar heilsu.
En það eru ekki bara ofsatrúarmenn og íhaldsmenn sem styðja Bush og félaga. Fjölmargir ofur-hægrimenn og frjálshyggjumenn styðja hann einnig því þeir virðast telja að frelsi í viðskiptum og skattalækkanir trompi allt félagslegt frelsi og sjálfsögð mannréttindi. Svona getur pólitíkin verið undarleg.
Skoða 4 athugasemdirFela athugasemdir
Ég verð nú bara að segja að fyrir mig, sem frjálshyggjumann, er erfitt að styðja republikana eða þá demókrata. Republicanar eru (eða eiga að vera) í nokkuð góðum málum hvað varðar efnahagsmál, en eru ekki miklir stuðningsmenn einstaklingsfrelis. Demókratar eru mun skárri þegar kemur að einstaklingsfrelsi, en þó ekki alveg heilir. Þeir virðast hins vegar ekki hafa mikinn skylning á efnahagsmálum frekar en aðrir vinstrimenn.
En þegar frjálshyggjumaður stendur fyrir svona vali þá held ég að hann verði að velja þann kost sem brauðfæðir sem flesta, og það eru Republicanar.
Jafnvel þó það sé rétt hjá þér (sem ég tel alls ekki víst) að repúblíkanar séu betri í að stjórna efnahagsmálum en demókratar, hvernig í ósköpunum trompar það félagslegt frelsi einstaklinga?
Ég myndi kannski skilja þessa afstöðu ef demókratar væru hreinræktaðir kommúnistar og ef þær kæmust til valda myndi bandaríska þjóðin beinlínis svelta. Við vitum hins vegar báðir að svo er ekki. Í "versta" falli eyða þeir meiri peningum í menntamál og aðeins dregur úr ríkidæmi hinna forríku. Hvernig í ósköpunum getur það verið mikilvægara en félagslegur réttur einstaklinga?
Persónulega fæ ég ekki skilið slíkan hugsunargang.
Já þetta eru ótrúleg mistök hjá repúblikanaflokknum og verða eflaust dýrkeypt í komandi kosningum. Það er þó alltaf lofsvert í sjálfu sér þegar menn standa við sannfæringar sínar, þó þessi sannfæring Bush sé byggð á kolröngum forsendum. Ég hef fylgst nokkuð grannt með gangi mála og langar að miðla því hér mínum niðurstöðum hingað til.
Undirstaða samfélagsins
Það er með vinsælustu vitleysum íhaldsmanna að hjónabandið sem stofnun sé undirstaða alls mannlegs samfélags. Þetta básúna þeir hver ofan í annan á sömu nótum og að kristilegt siðferði sé undirstaða allrar siðmenntunar. Telja þeir hjónavíxlur samkynhneigðra vega að þessum stoðum samfélagsins og sjá fyrir sér hrun siðmenningarinnar ef slík hjónabönd fá fram að ganga.En undirstaða bandarísks samfélags er alls ekki hjónaband. Undirstaðan er stjórnarskráin. Og það er einmitt stjórnarskráin sem á að tryggja mönnum frelsi og rétt til að ráðstafa eigin lífi. Það getur engan veginn liðist að menn breyti stjórnarskránni, undirstöðu samfélagsins, þegar menn eru ekki sammála henni. Þau mistök voru gerð með áfengisbanninu á síðustu öld, fyrir réttum 80 árum síðan, og yrði þetta í fyrsta skipti síðan þá sem hegðan einstaklinga væru settar skorður í stjórnarskrá Bandaríkjanna.
Ímynduð hætta
Enn fremur er vægast sagt hæpið að hjónaböndum gagnkynhneigðra stafi nokkur hætta af hjónaböndum samkynhneigðra. Karlar og konur koma til með að halda áfram að ganga í hjónaband, jafnvel þótt nokkrar hræður kjósi að giftast einstaklingi af sama kyni, nú eða ef þrír eða fleiri ákveða að gifta sig. Það skiptir nákvæmlega engu máli. Gagnkynhneigð hjónabönd eru gædd sömu réttarstöðu eftir sem áður. Það er því ekki annað að sjá en að hættan sé ímynduð.Frelsi er það sama og frelsi
Það er nauðsynlegt að ríkisvaldið viðurkenni hjónabönd, því hjónaband er samningur. Að lögbinda þann samning gefur honum varanlega festu og eykur stöðugleika í lífi þeirra einstaklinga sem hlut eiga að honum. Það er engin nauðsyn að gera greinamun hér á félagslegu frelsi og efnahagslegu frelsi, því það er nákvæmlega sami hluturinn. Málið hér snýst um frelsi til að ganga til samninga við hvern sem maður kýs, hvort sem samningsatriðin fjalla um peninga eða eilífa ást.Ríkið boðflenna í brúðarsæng
Hjónabönd eru og eiga að vera skuldbinding einstaklinga hver við annan, ekki skuldbinding þeirra við ríkið. Maður hefur heyrt menn segja í fúlustu alvöru að hjónaband sé einfaldlega leyfi frá ríkinu til að vera talin sem hjón í samfélaginu, og ríkið hafi því fullt leyfi til að ákveða hverjir megi giftast og hverjir ekki. Það er þvættingur. Ríkið á hvergi heima í hjónabandi frjálsra einstaklinga, nema þá til að fylgja því eftir lagalega ef upp koma deilur. Ef hjónaband samræmist ekki staðli ríkisins þá er það vandamál við staðalinn en ekki við hjónabandið.Að brjóta lög og að setja lög
Það er tvennt í gangi í Bandaríkjunum núna þar sem hjónabönd samkynhneigðra eru orðin að raunverulegu máli fyrir framan okkur. Annars vegar í San Francisco og hins vegar í Massachusets.Í Massachusets æxluðust mál þannig að máli var áfrýjað til hæstaréttar fylkisins þar sem tveir einstaklingar af sama kyni sóttust eftir hjónabandi en var neitað. Hæstiréttur dæmdi þeim í hag samkvæmt lögum fylkisins. Nú vinna íhaldsmenn þar óðum höndum við að finna leið til að setja lög sem kollvarpa þessum dómi.
Í San Francisco horfir málið allt öðruvísi við. Þar ríkja lög, sem sett voru með beinni atkvæðagreiðslu á fylkisvísu, sem banna embættismönnum að veita hjónavíxlur einstaklingum af sama kyni. Þrátt fyrir það er borgarstjórn San Fransisco að veita slíkar víxlur. Það má deila um réttmæti þessara laga (sem eru að mínu mati óréttmæt), en það er hæpið að einstakar borgarstjórnir geti haft leyfi til að brjóta lög, hversu vitlaus sem þau lög kunna nú að vera. Réttara hefði verið að borgarstjórnin ásamt samkynhneigðum íbúum San Fransisco kærðu þessi óréttmætu lög til hæstaréttar Kaliforníu.
Þar kemur maður svo að repúblikanaflokknum. En bjartasta von þess flokks að mínu mati er ríkisstjóri Kaliforníu, Arnold Swartznegger frjálshyggjumaður. Hann hefur þó, eins og gefur að skilja, ekki gefið þessu málefni mikinn gaum opinberlega, flokksbræðrum hans til mikillar gremju og okkur frjálshyggjumönnum til ómældrar ánægju.
Getur frjálshyggjumaður stutt GOP?
Einfalt svar við þessu er flatt nei. Ráðlyndi repúblikana í einkamálum einstaklinga er jafnvel enn meira óþolandi en ráðlyndi demókrata í viðskiptum einstaklinga. Frjálshyggjumaður getur því með hreinni samvisku stutt hvorugan flokkinn. Hann getur aðeins mótmælt hvorum um sig og vonað upp á náð og miskunn að verða ekki fyrir barðinu á ráðlyndinu.Það eru kostir og gallar á hvorn veginn sem fer í komandi kosningum. Ef til vill væri best að demókrati ynni forsetastólinn í þetta skiptið. Með repúblikana í meirihluta í báðum húsum þingsins er ólíklegt að sá forseti nái nokkrum hugðarefnum sínum í gegn a.m.k. fyrstu árin. En þingið hefur einmitt ekki verið nógu strangt gegn sérhagsmunaeyðslu forsetans undanfarið.
Ég fyrir mig kýs hvorugan flokkinn, enda hef ekki kosningarétt. En því miður verður annar hvor að vinna, það er óhjákvæmilegt. Af tvennu illu kysi ég þá frekar repúblikana, af raunverulegum dagsdaglegum ástæðum, því ég hef ekki efni á því sem demókratar vilja að ég fjármagni. Maður veit líka hvar maður hefur GOP, það liggur alltaf af þeim fnykurinn úr sömu átt.
"Smávægilegir" hnekkir í efnahagsmálum koma sér ávallt verst fyrir fátækasta fólkið.
Það skiptir litlu máli fyrir lífsgæði ríkra þó ástandið sé örlítið verra, en það getur skilið á milli lífs og dauða fyrir fátæka.
