Veislur, þjónar og sundlaugar
Mikill íburður fylgir oft svokölluðum sendiráðsbústöðum. Sendiráðsbústaðir eru í senn heimili sendiherra og vettvangur fyrir móttökur og ýmiskonar veislur. Þessir bústaðir eru oft fáránlega dýrir í rekstri. Nýi sendiráðsbústaðurinn í London kostar víst um 850 milljónir (sá gamli var seldur á 1.700 milljónir en það er önnur saga). Er virkilega ekki hægt að finna einhverja holu sem kostar eitthvað minna?

Þarf að halda allar þessar móttökur og veislur? Er hægt að fara fram á að fá upplýsingar frá utanríkisráðuneytinu hversu margar veislur eru haldnar í ráðherrabústöðunum, hverjum er boðið, hver er tilgangurinn með þeim og hvað slíkar veislur kosta?

Fyrir nokkrum árum var mér, ásamt öðru ungu fólki, boðið í veislu í sendiráðsbústaðnum í Brussel. Boðið var upp á flottan mat og vín. Einnota handklæði voru á klósettinu og auðvitað voru þjónar út um allt. Svo var þessi flotta sundlaug í garðinum. Mér leið illa í þessum aðstæðum. Bæði vegna þess að mér blöskraði íburðurinn en líka vegna þess að ég passaði ekki vitund inn í þetta umhverfi. Var með sítt hár, í leðurjakka og átti engin jakkaföt (sem var mjög illa séð af skipuleggjanda ferðarinnar).

Af einhverjum ástæðum hafa bækur Perkins fengið óverðskuldað á sig hinn illræmda samsæriskenningarstimpil. Bækur Perkins fjalla ekki um samsæri leynisamfélaga gegn blásaklausum almúganum. Í bókum sínum bendir Perkins á hvernig hagsmunir stórfyrirtækja og stjórnmálamanna (sem oft eru nátengdir stórfyrirtækjum) eiga sjaldanast samleið með hagsmunum almennings. Stórveldi og stórfyrirtæki hafa arðrænt og farið illa með fátækt fólk, svo vægt sé til orða tekið,  víðs vegar um heiminn. Oft með aðstoð Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og annarra sambærilegra stofnanna.

Ég hvet sem flesta til að lesa þessar bækur, sérstaklega stjórnmálamenn sem hafa oftrú á Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og stórfyrirtækjum.

Síðan vefritið Skoðun var stofnað árið 1999 hefur umræðan ekkert breyst. Ég fæ ekki betur séð að rökin sem Brynjólfur Þór (þáverandi meðritstjóri Skoðunar) og ég settum fram í greinum hér árin 1999 og 2002 séu enn í fullu gildi.

Í grein sinni „Sækjum um aðild að ESB“ frá 1999 segir Brynjólfur Þór:

„Fyrir þrjátíu árum síðan sögðu menn að sjálfstæði Íslands myndi líða undir lok með þátttöku landsins í Fríverslunarsamtökum Evrópu, EFTA. Fyrir tíu árum síðan sögðu sömu menn og sporgöngumenn þeirra að sjálfstæði Íslands myndi líða undir lok með aðild okkar að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið. Í dag segja sömu menn að sjálfstæði landsins myndi líða undir lok með aðild að Evrópusambandinu. Er einhver ástæða til að ætla að þeir hafi rétt fyrir sér nú?”

Í niðurlagi greinar minnar „Hræðsluáróður einangrunarsinna“ frá 2002 segir:

„Þrátt fyrir trúboð og hræðsluáróður einangrunarsinna stendur eftir að fjölmargir málsmetandi aðilar telja hagsmunum Íslendinga betur borgið innan ESB. Má það nefna fjölda virtra hagfræðinga, Samtök iðnaðarins, forystu verkalýðshreyfingarinnar, fjölmarga atvinnurekendur og marga fleiri væri hægt að nefna.

Það er skylda þeirra sem sitja á þingi að gera sitt besta til þess tryggja hagsmuni almennings. Því er það sorgleg staðreynd að forystumenn íslensku íhaldsflokkanna segja fyrirfram blákalt nei við inngöngu í ESB, án þess að kanna málin. Ef þessir aðillar væru þeirrar skoðunar að innganga í ESB yrði slæm fyrir Íslendinga sama hvaða samningar næðust, þá væri afstaða þeirra skiljanleg. Fæstir þeirra þora hins vegar að halda slíku fram. Þeir segja hins vegar flestir að þeir samningar sem ESB-sinnar segja að Íslendingar geti náð sé byggðir á óskhyggju og yrðu aldrei samþykktir.

Ég spyr aftur, hverjum eigum við að trúa? Svarið er engum. Við eigum að skilgreina samningsmarkmið okkar sem fyrst, fara svo til viðræðna við ESB og einfaldlega hafna öllum þeim samningum sem við getum ekki sætt okkur við. Aðeins með aðildarumsókn verður úr því skorið hverjir hafa rétt fyrir sér og hvort hagsmunum almennings sé betur borgið fyrir innan eða utan ESB.“

Hefur eitthvað breyst á síðustu árum? Ég held ekki. Nema kannski það að stuðningur atvinnulífsins við aðild að ESB og upptöku Evrunnar hefur aukist, eða í það minnsta orðið háværari. Rökin með og á móti eru þau sömu og þegar Ungir jafnaðarmenn hvöttu til inngöngu í ESB árið 1990. Það er jafn ljóst nú og það var þá að eina leiðin til að komast að því hvaða samningum Íslendingar ná er að sækja um aðild. Samt sem áður er stærsti stjórnmálaflokkurinn hér á landi, Sjálfstæðisflokkurinn, þeirrar skoðunar enn að ekki sé tímabært að sækja um aðild. Sjálfstæðisflokkurinn vill frekari umræðu. Umræðu um hvað? Það er búið að tala þetta mál til dauðans. Hættum þessu blaðri og sækjum um aðild.

“Að Íslendingum stafar engin bein ógn, ef við utanskiljum þá ógn sem okkur stafar af heimskulegum hugmyndum. Í raun er aðeins hægt að hugsa sér eina gilda ástæðu fyrir því að óvinveittum aðilum dytti í hug að ráðast á þetta litla sker sem við köllum Ísland. Ástæðan er einmitt sú staðreynd að her, afar óvinsællar þjóðar víðs vegar um heiminn, er staðsettur hér á landi….”

Lesa “Hver er ógnin?”

Innrásin í Írak – Ekki í okkar nafni!
Hringið í síma 90 20000 og leggið þannig fram 1.000 kr. (eitt þúsund krónur) til að kosta birtingu yfirlýsingarinnar.
Einnig má leggja frjáls framlög á bankareikning 1150-26-833 í SPRON (Þjóðarhreyfingin: kt. 640604-2390).

Verði afgangur af söfnunarfénu, rennur hann óskiptur til Rauða kross Íslands til hjálpar stríðshrjáðum borgurum í Írak.

“Þjóðarhreyfingin talar í nafni allra Íslendinga”

Þetta þvaður hefur verið endurtekið aftur og aftur í fjölmiðlum undanfarna daga. Fyrst um sinn var fullyrt að “íslenska þjóðin” væri skrifuð fyrir yfirlýsingunni sem birta á í New York Times. Nú hafa áróðursmeistarar dregið aðeins í land en fullyrða þó enn að Þjóðarhreyfingin tali í nafni allra Íslendinga.

Ástæðan er sú að í yfirlýsingunni segir meðal annars:

“Við, Íslendingar, mótmælum eindregið yfirlýsingu íslenskra stjórnvalda um stuðning við innrás Bandaríkjanna og ,,viljugra“ bandamanna þeirra í Írak í mars 2003. Með þeirri yfirlýsingu voru brotin íslensk lög, alþjóðalög – og íslensk lýðræðishefð.”

Eins heimskulega og það nú hljómar halda íslenskir haukar því fram að með þessum orðum sé átt við alla Íslendinga. Þegar sagt er “Við, Íslendingar” er vitaskuld átt við þá sem standa að yfirlýsingunni (við erum jú Íslendingar). Hvert einasta fullþroska mannsbarn veit að ekki er hægt að lýsa einhverju yfir í nafni hvers einasta Íslendings (nema allir Íslendingar taki þátt í söfnuninni) og því er þetta vægast sagt langsóttur útúrsnúningur. Hins vegar eru Íslendingar almennt á móti þátttöku Íslands í stríðinu í Írak og veru landsins á lista “hinna viljugu”. Samkvæmt skoðanakönnunum hafa 80% Íslendinga sagst vera á móti því að Ísland sé á lista “hinna viljugu”. Þegar Bush forseti og fjölmiðlar víðs vegar um heiminn fjalla um þátttöku Íslendinga koma þessar staðreyndir hvergi fram.

“Íslendingar vinna gull í Evrópukeppni”, “Íslendingar eru bjartsýnir”, “Íslendingar eru einsleitir” “Íslendingar eru vinnusöm þjóð”. Af einhverjum ástæðum eru setningar sem þessar algengar í fjölmiðlum án þess nokkur maður haldi að um sé að ræða alla Íslendinga.

“Já en með orðalaginu er Þjóðarhreyfingin að reyna að blekkja fólk.”

Þetta er önnur vitleysa sem heyrst alltaf þegar búið er að hrekja þá fullyrðingu að Þjóðarhreyfingin sé að tala fyrir hönd allrar þjóðarinnar. Sannleikurinn er sá að markmiðið með yfirlýsingunni er að útskýra það fyrir heimsbyggðinni að þó íslensk stjórnvöld setji Ísland á lista “hinna viljugu” þýðir það ekki að allir Íslendingar hafi stutt eða styðji stríðið í Írak. Verið er að benda á að þó að Ísland sé á umræddum lista eru langflestir Íslendingar (þeir sem byggja landið Ísland) á móti stríðinu. Hvernig er hægt að vera á móti því að benda á staðreyndir?

Markmiðið með yfirlýsingunni er að breiða út sannleikann um afstöðu Íslendinga til stríðsins, ekki að breiða yfir sannleikann. Það þarf enginn sem styður átak Þjóðarhreyfingarinnar að óttast umræðu um hver stuðningur Íslendinga við innrásina í Írak var og er. Allar þær kannanir sem gerðar hafa verið sýna það glögglega að mikil meirihluti Íslendinga var og er á móti innrásinni í Írak og veru landsins á lista “hinna viljugu”. Í kjölfar þess að yfirlýsingin birtist í NYT verður umræða um hana í fjölmiðlum víðs vegar um heim þar sem afstaða Íslendinga verður rædd. Það er því engin hætta á því fjöldi fólks haldi að allir Íslendingar vilji fara af lista “hinna viljugu”.

“Já en íslensk stjórnvöld hafa verið kosin lýðræðislegri kosningu. Ef menn eru ósáttir við gjörðir stjórnvalda eiga þeir einfaldlega að sýna það í næstu kosningum. Hvað er Þjóðarhreyfingin að skipta sér af því sem lýðræðislega kjörin stjórnvöld hafa ákveðið? Þjóðarhreyfingin hefur ekkert umboð til að skipta sér að gjörðum íslenskra stjórnvalda.”

Lýðræði snýst um meira en að kjósa á fjögurra ára fresti. Það er reynda skylda þeirra sem vilja verja lýðræðið og tjáningarfrelsið að láta í sér heyra. Þjóðarhreyfingin telur sig ekki hafa vald til að breyta lögum eða einstökum stjórnvaldsaðgerðum. Enginn talsmaður þeirra hefur haldið slíku fram svo best sem ég veit. Með yfirlýsingunni er aðeins verið að benda umheiminum á það að Íslendingar voru og eru almennt á móti innrás Bandaríkjanna inn í Írak. Það er ekki verið að breyta lögum. Það er ekki verið að breyta stjórnavaldsaðgerðum. Það er ekki einu sinni verið að ljúga. Það er einfaldlega verið að benda á staðreyndir. Langflestir Íslendingar eru á móti því að Ísland sé á lista “hinna viljugu”. Það eru margar leiðir til að taka þátt í lýðræðissamfélagi. Ein er að kjósa, önnur er að láta rödd sína heyrast. Ljóst er að núverandi stjórnarflokkar voru ekki kosnir vegna stuðnings flokksforystunnar við stríðið í Írak heldur þrátt fyrir hann.

“Í Þjóðarhreyfingunni eru ekkert nema sósíalistar.”

Þetta eru vitaskuld ekki rök heldur afbrigði af klassískri rökvillu. Verið er að ráðast að og gera lítið úr þeim sem standa að átaki Þjóðarhreyfingarinnar en ekki verið að gagnrýna sjálft málefnið. Þetta er algeng aðferð þeirra sem eru rökþrota.

Þeir sem styðja átak Þjóðarhreyfingarinnar eru hins vegar ekki sósíalistar. Reyndar geta fæstir þeir sem ég þekki til talist sósíalistar. Ekki veit ég betur en að ýmsir þeir sem hafa talað fyrir hönd Þjóðarhreyfingarinnar hafi verið virkir meðlimir í Sjálfstæðisflokknum og jafnvel verið á þingi fyrir þann ágæta flokk.

“Hvers vegna kaupir ekki Þjóðarhreyfingin auglýsingu í Íröskum fjölmiðli frekar en í New York Times? Er ekki markmiðið að biðja írösku þjóðina afsökunar?”

Eitt af markmiðum yfirlýsingarinnar er að biðja írösku þjóðina afsökunar. Mikilvægasta markmiðið er hins vegar að vekja athygli sem flestra á raunverulegri afstöðu Íslendinga. Ein af ástæðum þess að ákveðið varð að birta yfirlýsinguna í NYT en í írösku dagblaði var sú að menn telja almennt að yfirlýsingin eigi meiri möguleika á umfjöllun í heimspressunni ef hún birtist í einu virtasta blaði Bandaríkjanna.

Önnur ástæða er sú að átak Þjóðarhreyfingarinnar er gert af norskri fyrirmynd en Norðmenn birtu sambærilega yfirlýsingu í Washington Post þann 12. október síðastliðinn („A letter from the concerned citizens and organizations of Norway“) sem vakti mikla athygli í heimspressunni.

Menn geta svosem gagnrýnt hvar Þjóðarhreyfingin ákvað að kaupa auglýsingapláss. Kannski var til betri leið til að ná til umheimsins. Ég er ekki markaðs- eða auglýsingafræðingur. Ef menn vita um aðrar góðar leiðir til að koma skilaboðunum áleiðis hvet ég þá til að láta Þjóðarhreyfinguna vita. Hver veit nema sum okkar séum til í að borga fyrir aðra yfirlýsingu í meira áberandi fjölmiðli?

“Af hverju eru peningarnir frekar notaði til mannúðarmála?”

Í fyrsta lagi kemur fjárfesting í yfirlýsingu ekki í veg fyrir að menn styðji mannúðarmál. Sömu spurningu er hægt að spyrja alla þá sem styðja fjárhagslega hvers kyns íþróttafélög, listir, stjórnmálafélög eða í raun hvað sem er. Það er alltaf hægt að sleppa því að fjárfesta í einhverju og gefa líknarfélagi peninginn. Svo geta menn líka gert bæði. Sjálfur sleppti ég því að kaupa pítsu í matinn einu sinni til að styrkja þetta þarfa átak.

Í öðru lagi er yfirlýsing Þjóðarhreyfingarinnar mannúðarmál. Það skiptir mannréttindi í heiminum miklu máli að friðelskandi og lýðræðislega þenkjandi fólk láti í sér heyra þegar það á við. Eru ekki meiri líkur á því, vegna háværra mótmæla Íslendinga, að íslensk stjórnvöld hugsi sig tvisvar um næst þegar þeir íhuga að styðja sambærilegt stríð og nú á sér stað í Írak?

Ég leyfi mér að ljúka þessum pistli með því að vitna í þjóðfélagsgagnrýnandann Voltaire sem sagði víst eitt sinn þessi fleygu orð:

“All it requires for the forces of evil, bigotry, superstition and ignorance to keep their grip on the minds of the people is that good men and women continue to do nothing.”

Er þetta ekki kjarni málsins?

Hringið í síma 90 20000 og leggið þannig fram 1.000 kr. (eitt þúsund krónur) til að kosta birtingu yfirlýsingarinnar.
Einnig má leggja frjáls framlög á bankareikning 1150-26-833 í SPRON (Þjóðarhreyfingin: kt. 640604-2390).

Verði afgangur af söfnunarfénu, rennur hann óskiptur til Rauða kross Íslands til hjálpar stríðshrjáðum borgurum í Írak.

Ráðamenn, og aðrir þeir sem taka ákvarðanir um þátttöku Íslendinga í stríðsrekstri, virðast ekki geta gert sér grein fyrir að fórnarlömbin eru venjulegt fólk. Menn, konur og varnarlaus börn sem hafa ekkert gert af sér annað en það að fæðast í röngu landi. Hvenær ætla íslenskir ráðamenn að biðjast afsökunar og draga Ísland úr hópi hina viljugu þjóða? Eins og vitað var fyrir átökin, og staðfest síðar, þá voru engin gereyðingavopn í Írak og heimsbyggðinni stafaði engin yfirvofandi hætta af Saddam Hussein. Það var ekkert sem réttlætti innrás inn í Írak. Ekkert sem réttlætti dauða þúsunda saklausra Íraka.

Íslensk peningaveski og írösk líf
Íslenskir ráðamenn hneykslast réttilega yfir því að íslenskir olíufurstar hafa svikið milljónir króna af íslenskum almenningi. Hvenær ætla hinir sömu að bregðast við því að bandarískir olíufurstar hafa valdið örkuml og dauða þúsunda saklausra manna, kvenna og barna í Írak? Eru íslensk peningaveski kannski mikilvægari en írösk líf?

Sjá myndir:
http://www.robert-fisk.com/iraqwarvictims_mar2003.htm

Rétt eins og þeir sem voru á móti árásinni á Írak spáðu fyrir að myndi gerast hafa stríðshaukarnir breytt málflutningi sínum talsvert. Í stað þess að leggja áherslu á meinta gjöreyðingavopnaeign Íraka og þá gríðarlegu ógn sem umheiminum átti að hafa stafað af Saddam Hussein og félögum réttlæta haukarnir stríðreksturinn með mannúðarrökum. Saddam var illmenni og því var það skylda Vesturlanda að koma honum frá völdum.

Ef mannúðarsjónarmið ráða afstöðu hinna viljugu þjóða þá eiga þessar þjóðir mikið verk fyrir höndum svo ekki sé meira sagt. Nóg er af illmennum og einræðisherrum á þessari litlu plánetu okkar til að halda stríðsvél Vesturlanda gangandi um ókomin ár.

Auðblekktir ráðamenn
Utanríkisráðherra, forsætisráðherra og aðrir mætir menn í ríkisstjórn Íslendinga segjast hafa fylgt Bandaríkjamönnum og Bretum í góðri trú. Í þeirri trú að Bush og Blair og leyniþjónustur þeirra hafi verið að segja satt. Gott og vel, það er hægt að ímynda sér að ráðamenn þjóðarinnar séu svolítið auðtrúa. Þeir trúðu áróðrinum þrátt fyrir svarta sögu Bandaríkjastjórnar í utanríkismálum og auðséða viðskiptahagsmuni þeirra af því að ná yfirráðum í Írak.

“Það var auðvitað margt sem kom til álita í Persaflóastríðinu en það sem ég hef vafalítið verið að segja með þessu er, að ef ekki hefði verið olía í Kúveit hefði stríðið til frelsunar ríkisins ekki verið háð. [...]” – Jón Ormur Halldórsson*

“Ef Saddam Hussein væri einræðisherra í Afríku en stjórn hans og vopnabúnaður væri nákvæmlega eins og hann er, dettur þá nokkrum manni í hug að þrjúhundruð þúsund hermenn frá Bandaríkjunum og Bretlandi væru núna í stríði til að fella stjórn hans? Datt einhverjum í hug að fara í stríð við Indónesíu þegar það ríki réðist inn á Austur-Tímor, hernam landið og drap fimmtung allra íbúa þess?” – Jón Ormur Halldórsson*

Ef afleiðingarnar væru ekki eins hræðilegar og raun ber vitni væri trúgirni íslenskra yfirvalda næstum því krúttleg. Hún minnir einna helst á lítil börn sem trúa statt og stöðugt á jólasveininn þrátt fyrir allar staðreyndir og jafnvel vegna þeirra. En afleiðingarnar eru hins vegar alvarlegar og íslenskir ráðamenn eru ekki börn. Íslenska þjóðin á því skilið að fá einlæga afsökunarbeiðni frá yfirvöldum.

Nýja gamla lygin afhjúpuð
Nú þegar ljóst er að heimsbyggðinni stafaði engin sérstök ógn að illmenninu í Bagdad hafa stríðshaukarnir framleitt nýja lygi til að réttlæta árásina á Írak. Bandaríkjastjórn og hinir viljugu þjóðþrælar þeirra fóru í stríð við Írak af því þeim var svo annt um hinn almenna borgara í landinu. Þvílíkt kjaftæði. Það sem ég á sameiginlegt með flestum friðarsinnum og öðrum þeim sem mótmæltu árásinni á Írak er einmitt umhyggjan fyrir almenningi í Írak og í öðrum löndum þar sem réttindi manna eru fótum troðin. Bandaríkjastjórn (öðru máli gegnir um marga Bandaríkjamenn) hefur hins vegar verið skítsama um hag almennings í öðrum löndum eins og aðgerðir hennar hafa margoft sýnt.

Vita ráðamenn þjóðarinnar ekki að Bandaríkjastjórn hefur stutt illmenni og einræðisherra um allan heim? Þar á meðal hinn viðurstyggilega Saddam Hussein? Voru það ekki Bandaríkjamenn og Bretar sem meðal annars seldu Hussein efnavopnin sem hann notaði síðan gegn Kúrdum? Vissu ráðamenn þessara sömu þjóða ekki að einræðisherrann myndi nota þessi gjöreyðingavopn gegn fólki? Voru Bandaríkjamenn og Írakar ekki bandamenn þegar Saddam Hussein átti og notaði gjöreyðingavopn sín gegn sinni eigin þjóð?

Hvað í afrekasögu Bandaríkjastjórnar í utanríkismálum gefur til kynna að þeim sé annt um almenning í öðrum löndum?

„Þegar Víetnam gerði innrás í Kambódíu til að koma Pol Pot og mönnum hans frá völdum eftir að Rauðu kmerarnir höfðu drepið eina milljón manna og virtust vera endanlega að missa vitið, þá sögðu Bandaríkin að eitt ríki gæti ekki skipt um ríkisstjórn í öðru og Bandaríkin settu Víetnam í viðskiptabann fyrir að fella ríkisstjórn Pol Pots og tóku upp stuðning við útlagastjórn sem var undir stjórn Rauðu kmerana en það tryggði meðal annars að Rauðu kmerarnir héldu sæti Kambódíu hjá Sameinuðu þjóðunum eftir að drepa meira en milljón samborgara sína.

Og enn má spyrja hefur einhverjum dottið í hug að fara í stríð við Ísrael útaf hernámi Vesturbakkans og Gaza? Það hernám brýtur bæði ályktanir öryggisráðsins og eins alþjóðalög. Með þessu er ekki sagt að mörg önnur sjónarmið en olía komi ekki við sögu í Írak. En án olíunnar hefði þetta stríð ekki verið háð og sú staðreynd er mjög ljós.“ – Jón Ormur Halldórsson*

Er ekki þvert á móti vitað Bandaríkjamenn hafa stutt einræðis- og morðhunda víðsvegar um heiminn til þess eins að styrkja pólitíska stöðu sína? Hefur þá staða almennings í viðkomandi löndum skipt Bandaríkjastjórn einhverju máli?

„Og fólki var auðvitað annt um frelsi þeirra milljóna sem bjuggu undir morðóðum ógnarstjórnum í Mið-Ameríku á síðustu áratugum en einu afskipti umheimsins af því máli voru samt þau að Bandaríkin héldu þessum stjórnum gangandi, þjálfuðu heri þeirra sem breyttust í hryðjuverkasveitir eða svokallaðar dauðasveitir á nóttinni, og borguðu jafnvel í sumum tilvikum laun hermanna sem stunduðu svo umfangsmikil fjöldamorð á óbreyttum borgurum að hundruð þúsunda borgara voru myrtir.

Í skýrslu nefndar Sameinuðu þjóðanna um El Salvador kom meðal annars fram að þrír af hverjum fjórum þeirra manna sem mesta ábyrgð báru á skipulagningu hryðjuverka sem kostuðu tugi þúsunda mannslífa, höfðu verið þjálfaðir í sama skólanum, Fort Benning í Bandaríkjunum en þar voru líka þjálfaðir menn sem stunduðu álíka hryðjuverk í öðrum ríkjum Mið-Ameríku.“ – Jón Ormur Halldórsson*

Barnaskapur eða heimsvaldastefna?
Eftir stendur að stuðningur íslenskra stjórnvalda við stríðið í Írak verður vart útskýrður nema á tvo vegu. Annað hvort réð barnaskapur og gífurleg vanþekking á sögunni aðgerðum stjórnvalda eða íslensk stjórnvöld styðja í raun og veru þá heimsvaldastefnu sem Bandaríkjastjórn hefur staðið fyrir. Hver svo sem raunveruleg ástæða er þá skulda stjórnvöld Íslendingum afsökunarbeiðni.

* Ofangreindar tilvitnanir eru teknar úr viðtali sem undirritaður tók við Jón Orm Halldórsson, doktor í stjórnmálum Suðaustur-Asíu, fyrir www.visir.is stuttu eftir að innrásin í Írak hófst.

Auðvitað vita það allir, sem á annað borð vilja vita það, að stríðið gegn hryðjuverkum er ekki háð vegna umhyggju stórveldanna fyrir lífum og frelsi saklausra borgara. Stríðin gegn hryðjuverkum eru háð, eins og flest önnur stríð, til að tryggja efnahagslega hagsmuni þeirra sem eru stærri og sterkari. Svo einfalt er það nú. Er því ekki ánægjulegt að við Íslendingar skulum vera í hópi hinna „viljugu þjóða“ sem styður baráttuna gegn almenningi í Írak…, ég meina baráttuna gegn hryðjuverkum?

Á vefsíðu Gagnauga segir enn frekar:

„Sannleikurinn er sjaldan hlutlaus en getur verið mjög pólitískur og viðkvæmur. Það er a.m.k. mjög sanngjarnt að fólk fái tækifæri til þess að kynna sér aðra sýn á heiminn en hefðbundnir fjölmiðlar bjóða upp á og geti tekið sjálfstæða afstöðu út frá því.“

Það er svo sannarlega hægt að taka undir þessi orð. Félagarnir í Gagnauga eiga hrós skilið fyrir að reyna vekja fólk til umhugsunar með þessum hætti. Hvet ég hér með alla sem hafa áhuga á alþjóðamálum og réttlæti í heiminum til að kíkja þessa hátíð, en henni líkur að öllu óbreyttu 26. nóvember.

Dagskrá hátíðarinnar:

Nánari upplýsingar eru að finna á vefnum www.gagnauga.net