Gleðileg jól!

Hér fyrir neðan er hægt að lesa ítarlegri umfjöllun mína um uppruna jólanna. Greinin var skrifuð í fyrra.

Jólin og fæðing hinnar ósigruðu sólar

Dagurinn í dag er níu sekúndum lengri en gærdagurinn, sem var stysti dagur ársins. Er það mikið fagnaðarefni og í raun helsta ástæðan fyrir því að haldið er upp á jól. Það er í það minnsta uppruni jólahátíðarinnar. Flestir halda að jólahátíðin eigi rætur í kristinni trú en það ekki allskostar rétt. Jólin er heiðin sólarhátíð sem kristnir menn breyttu síðar í kristilega hátíð. Til forna fögnuði menn og konur „fæðingu hinnar ósigruðu sólar“. Þessi hátíðarhöld breyttust svo smá saman í hátíð í tilefni „fæðingu hins ósigraða sonar“.  (Sjá nánar: Fæðingu sólarinnar fagnað, þar sem fjallað er um fornar heiðnar hátíðir sem flestar voru haldnar í tengslum við sólina og sólguði).

Jólin nýlega kristileg hátíð
Í raun urðu jólin kristileg hátíð frekar seint. Frumkristnir menn fögnuðu alls ekki jólunum, eða fæðingu frelsarans. Þvert á móti töluðu helstu kirkjufeðurnir mjög gegn slíkum hátíðum. Tertullian (kirkjufaðir, lést 220) fjallar ekki um jól (eða 25. desember) sem kristna hátíð og árið 245 segir guðfræðingurinn Origen frá Alexandríu að aðeins syndugir menn fagni afmælum eða fæðingardögum. Fjölmargir áhrifamenn innan kristinnar trúar á þessum tíma gera enn fremur lítið úr trúarbrögðum þar sem fæðingu hina ýmissa guða er fagnað með sérstakri hátíð.  Einstaka heimildir eru til um kristnar jólahátíðir í gegnum tíðina en það var ekki fyrr en undir lok miðalda sem jólin urðu að útbreiddri hátíð, og þá í allt annarri mynd en við þekkjum nú.

Jólin bönnuð
Hreintrúaðir voru lengi vel almennt á móti jólahátíðinni þar sem um var að ræða heiðna hátíð sem hafði ekkert með Jesú Krist að gera (sjá nánar: Fæðingu sólarinnar fagnað). Þannig var bannað að halda jólin víðs vegar, t.d. í Boston í Bandaríkjunum frá 1659 til 1681. Enn í dag eru fjölmargir trúarhópar á móti jólunum (t.d. Vottar Jehóva) af sömu ástæðum.

Hækkandi sól boðar bjartari daga og nýtt líf
Hátíðarhöld í kringum hækkandi sól eru skiljanleg og í raun eðlileg. Líf og afkoma manna snérist, og snýst enn, um árstíðirnar. Lækkandi sól boðar nótt, kulda, dvala og dauða á meðan hækkandi sól boðar bjartari daga, hlýju, grósku náttúrunnar og nýtt líf.

Með þetta í huga óska ég öllum lesendum gleðilegra jóla!

Jólin nýlega kristileg hátíð
Í raun urðu jólin kristileg hátíð frekar seint. Frumkristnir menn fögnuðu alls ekki jólunum, eða fæðingu frelsarans. Þvert á móti töluðu helstu kirkjufeðurnir mjög gegn slíkum hátíðum. Tertullian (kirkjufaðir, lést 220) fjallar ekki um jól (eða 25. desember) sem kristna hátíð og árið 245 segir guðfræðingurinn Origen frá Alexandríu að aðeins syndugir menn fagni afmælum eða fæðingardögum. Fjölmargir áhrifamenn innan kristinnar trúar á þessum tíma gera enn fremur lítið úr trúarbrögðum þar sem fæðingu hina ýmissa guða er fagnað með sérstakri hátíð.  Einstaka heimildir eru til um kristnar jólahátíðir í gegnum tíðina en það var ekki fyrr en undir lok miðalda sem jólin urðu að útbreiddri hátíð, og þá í allt annarri mynd en við þekkjum nú.

Jólin bönnuð
Hreintrúaðir voru lengi vel almennt á móti jólahátíðinni þar sem um var að ræða heiðna hátíð sem hafði ekkert með Jesú Krist að gera (sjá nánar: Fæðingu sólarinnar fagnað). Þannig var bannað að halda jólin víðs vegar, t.d. í Boston í Bandaríkjunum frá 1659 til 1681. Enn í dag eru fjölmargir trúarhópar á móti jólunum (t.d. Vottar Jehóva) af sömu ástæðum.

Hækkandi sól boðar bjartari daga og nýtt líf
Hátíðarhöld í kringum hækkandi sól eru skiljanleg og í raun eðlileg. Líf og afkoma manna snérist, og snýst enn, um árstíðirnar. Lækkandi sól boðar nótt, kulda, dvala og dauða á meðan hækkandi sól boðar bjartari daga, hlýju, grósku náttúrunnar og nýtt líf.

Með þetta í huga óska ég öllum lesendum gleðilegra jóla!

Sjá nánar:
Fæðingu sólarinnar fagnað

Eftir: Arthur Findlay

Umfjöllun:

Einfaldlega ein af mínum uppáhaldsbókum. The Curse of Ignorance er merkilegasta sagnfræðirit sem ég hef lesið. Bókin kom fyrst út árið 1947 og er meistaraverk skoska athafnamannsins, fríþenkjarans og spíritistans Arthur Findlay. Þegar seinni heimstyrjöldin skall á var Findlay nóg boðið. Hann taldi fáfræði mannsins helstu orsök stríðsins mikla og hann vissi að ef almenningur lærði ekki óritskoðaða sögu mannsins gæti hann aldrei lært af reynslunni. Sagan er oftast skrifuð af sigurvegurunum sem oftar en ekki ritskoða neikvæðar staðreyndir um þá sjálfa. Þessu vildi Findlay breyta.

Í heil sjö ár eyddi Findlay sex klukkutímum á dag, alla daga vikunnar, í að skrifa The Curse of Ignorance og niðurstaðan er meistaraverk sem margir hafa líkt við The Rise and Fall of the Roman Empire eftir Edward Gibbon.

Bók Findlays spannar sögu mannkyns frá upphafi fyrstu menningarsamfélaga til loka seinna stríðs. Ólíkt öðrum sagnfræðibókum er mikið fjallað um rétt og rangt í The Curse of Ignorance. Hverjum kafla fylgja siðferðilegar vangaveltur sem gerir bókina einstaka.

Það var í þessari bók sem ég las fyrst um fríþenkjarann og frelsishetjuna Thomas Paine, sem án efa er einn merkasti maður sem uppi hefur verið.

Harðir efasemdamenn kunna að efast um ágæti þessarar bókar þar sem Findlay var ákafur spíritisti. Reyndar er hann hvað þekktastur fyrir bók sína On the Edge of the Etheric þar sem hann fjallar um reynslu sína af „miðlinum“ John Sloan. Áhrifa trúar hans á líf eftir dauðann gætir oft í frásögn hans og gæti það farið í taugarnar á sumum.

Ég fer þó ekki ofan af því að The Curse of Ignorance er með betri bókum sem ég hef nokkuð tímann lesið. Það er ekki af ástæðulausu að ég hef lesið mitt eintak nokkrum sinnum.

Bókin er í tveim bindum sem hvort um sig er um 1200 blaðsíður.

Lesa umfjöllun um The Curse of Ignorance sem birtist í ýmsum blöðum

Lesa kafla úr bókinni um Thomas Paine

Umfjöllun:
Vandamálið er ekki að menn læra ekki af sögunni. Vandamálið er að menn læra ekki söguna. James W. Loewen er margverlaunaður fyrir umfjöllun sína um bandaríska sagnfræði. Í þessari bók ferðast hann um öll fylki Bandaríkjanna og gagnrýnir þar hin ýmsu sögusöfn og minnismerki.

Sannleikurinn er sá að mannkynssagan er oft ritskoðuð af þeim sem skrifa hana. Um gervöll Bandaríkin er að finna söfn og minnismerki þar sem rangt er farið með staðreyndir, stundum vegna fáfræði en oft af ásetningi. Ótrúlega áhugaverð bók sem sýnir okkur hversu mikilvægt er að skoða allar upplýsingar með gagnrýnu hugafari. Líka þær upplýsingar sem maður verður sér út um á virtum söfnum.

Í svari www.trú.is segir t.d.:

„Lúther náði vel til fólksins, hann notaði prenttæknina sem þá var nýtilkominn og gaf út bæklinga og styttri rit sem fluttu boðskap hans beint til almennings á þeirra eigin tungumáli og hann tók vinsæla söngva og samdi við þá trúarlega texta.”

Svo sannarlega náði Lúther vel til fólksins. Hann notaði einmitt prenttæknina til að gefa út bókina „Um gyðingar og lygar þeirra“ sem er eitt öflugasta haturs-áróðursrit sem nokkurn tímann hefur verið fest á prent. Nasistar voru einkar hrifnir af þessu riti og var það til sýnis á ofstækissamkomum þeirra í Nuremberg.

Fyrir nokkrum árum skrifaði ég grein þar sem ég benti einmitt á ofstækið í Lúther. Viðbrögðin létu ekki á sér standa. Guðfræðingar höfðu samband við mig og sökuðu um lygar. Háskólalærðir guðfræðingarnir höfðu aldrei heyrt um gyðingahatur Lúters. Stundum er talað um að fólk læri ekki af sögunni. Ég held að sannara sé að segja að fólk lærir alls ekki söguna, heldur einhverja ritskoðaða skrípamynd af henni.

Sjá nánar:
Marteinn Lúter – siðbótamaður eða siðleysingi?

On the Jews and Their Lies

Augusto Pinochet Ugarte var einræðisherra í Chile í sautján ár og bar ábyrgð á ótal morðum, pyntingum, mannránum og ofsóknum. Fórnarlömb hans voru mestmegnis pólitískir andstæðingar. Margaret Thatcher, fyrrverandi forsætisráðherra Bretlands, var ekki aðeins vinur Hannesar Hólmsteins, erkifrjálshyggjumanns, heldur einnig mikill vinur Pinochet. Þrátt fyrir þetta elska og dá frjálshyggjumenn þessa konu. Undarlegt.

Á valdatíð sinni lét Pinochet líklegast myrða og pynta yfir 3000 manns. Thatcher sakaði þá sem vildu draga morðingjann fyrir dóm um “pólitískar ofsóknir”. Thatcher sagðist fyrst og fremst hafa “áhyggjur af heilsu” þessa gamla félaga. Líklegast óttaðist járnfrúin að leiðinlegt yrði að halda teboð án fjöldamorðingja.

• Er ekki eitthvað bogið við að fólk sem segist vera hlynnt frelsi skuli líka ganga í bolum með mynd af konu sem studdi fjöldamorðingja?
• Hvernig getur fólk sem segist vera fylgjandi tjáningarfrelsi klætt sig í Thatcher bol, þegar hún studdi alla tíð fjöldamorðingja á borð við Pinochet?
• Er ekki hámark hræsninnar að halda upp á Thatcher, konu sem studdi eindregið einræðisherra sem aflífaði fólk án réttarhalda, þegar viðkomandi segist fylgjandi því að fólk fái að verjast ásökunum fyrir rétti?
• Hvernig getur nokkur manneskja sem ber virðingu fyrir lífi fólks klætt sig í bol með mynd af þessum siðleysingja?

„Sometimes democracy must be bathed in blood.“
Augusto Pinochet

„A world without nuclear weapons would be less stable and more dangerous for all of us.“

„What Britain needs is an iron lady.“
Margaret Thatcher

Ítarefni:
Che Guevara, tískufyrirbærið og morðinginn
http://che.uf.is/
Almennt um Pinochet
http://www.guardian.co.uk/pinochet/0,11993,179253,00.html
Glæpir Pinochet
http://www.guardian.co.uk/pinochet/Story/0,11993,190571,00.html
Thatcher bolur til sölu
http://www.sus.is/media/verslun/bolurinn.jpg
Human rights watch
http://www.hrw.org/campaigns/chile98/

Þetta sagði presturinn og baráttujaxlinn Örn Bárður Jónsson í Silfri Egils í kvöld. Ég hef oft gaman af Erni. Hann segir það sem honum finnst og er oft áberandi í baráttunni fyrir mannréttindum. Það kemur mér hins vegar alltaf ótrúlega mikið á óvart þegar menn vitna í gyðingahatarann og ofbeldissegginn Lúter með þessum hætti. Hvernig skoða kristnir menn gyðingahatur Lúters í ljósi Krists?
Sjá nánar:
Marteinn Lúter – siðbótamaður eða siðleysingi?

Nánast allt það sem er sagt um líf Jesú er byggt á eldri goðsögum. Þannig hafa ýmsir fræðimenn bent á að nánast ekkert frumlegt sé að finna í guðspjöllum Biblíunnar. Það er sama um hvað er talað. LíAMlaup hans, kraftaverkin, boðskapinn eða persónurnar. Allt er byggt á goðsögum um eldri frelsisguði. Má þar nefna Mítra, Bel, Horus, Atys, Themmuz, Dionysus, Krisna, Hesus, Indra, Bali, Iao, Alcestis, Quexalcote, Wittoba, Prometheus, Quirinus og ýmsa fleiri. Allir dóu þeir fyrir syndir mannanna, flestir voru eingetnir, þeir frömdu kraftaverk, dóu og risu upp frá dauðum. Allir eiga þeir það einnig sameiginlegt að vera gleymdir úr minnum manna. (Fjallað er nokkuð ítarlega um upprunna sögunar um meyfæðingu Krists í greininni „Fæðingu sólarinnar fagnað„.)

Bel og Jesú
Meira en 2000 árum áður en Jesú er sagður hafa verið á Jörðu trúðu Babýlóníumenn á frelsisguðinn Bel. Sögurnar sem sagðar voru um Bel voru um margt keimlíkar þeim og sagðar hafa verið um Jesú.

Sagan af dauða Bel hefur meðal annars varðveist í um 2000 ára gömlum fleygrúnum sem eru varðveittar í The British Museum. Í þeim kemur fram að haldnar voru leiksýningar til heiðurs Bel, dauða hans og upprisu, þar sem áhorfendur fengu tækifæri til að upplifa fórn frelsisguðsins, ekki ólíkt því og kvikmyndahúsagestir fá að gera í dag.

Píslarsaga Bels
Ef marka má heimildir hófu babýlónískir prestar leiksýninguna (athöfnina) á því að láta áhorfendur (söfnuðinn) syngja sálma og síðan var farið með nokkrar bænir. Eftir það hófst hin eiginlega leiksýning. Leiksýning sem kalla mætti „Píslarsaga Bels“.

1. atriði – Bel er handtekinn
Leiksýningin hefst á því að Bel er handtekinn af hermönnum.

2. atriði – Réttað yfir Bel
Sýnt er frá réttarhöldum yfir Bel sem fram fer í dómshúsi. Þar koma vitni fram og vitna gegn frelsisguðinum. Dómarinn telur Bel saklausan en hann er engu að síður dæmdur til dauða.

3. atriði – Bel barinn til óbóta
Í þessu atriði er sýnt hvernig Bel er hæddur og barinn í kjölfar þess að hann hefur verið dæmdur til dauða.

4. atriði – Bel leiddur upp fjallið
Verðir (hermenn) draga Bel með sér upp á fjall.

5. atriði – Tveir glæpamenn með Bel, annar látinn laus
Réttað er yfir tveim glæpamönnum eftir að Bel hefur verið dæmdur. Annar þeirra er fundinn sekur og er einnig dæmdur til dauða en hinn fundinn saklaus og honum sleppt. Bel er drepinn (nákvæmlega hvernig er ekki vitað. Líklegast hengdur eða krossfestur) uppá fjallinu.

6. atriði – Uppþot í kjölfar dauða Bel
Mikill æsingur á sér stað í borginni í kjölfar þess að Bel hefur verið leiddur upp á fjallið. Í þessu atriði er sagt frá því.

7. atriði – Föt Bels fjarlægð
Líkami Bel er borinn niður af fjallinu. Föt frelsarans eru fjarlægð og líkið búið undir greftrun.

8. atriðið – Bel grafinn í fjallinu

9. atriðið – Grátandi kona heimsækir greftrunarstað Bels
Kona kemur að greftrunarstaðnum og grætur. Óvíst er hvort konan er móðir, eiginkona eða ástkona frelsarans.

10. atriði – Bel rís upp frá dauðum
Í lokaatriðinu er svo sagt frá því hvernig Bel sigrar dauðann og rís upp úr gröf sinni.

Hver trúir á Bel?
Enginn trúir á Bel í dag. Hann var samt sagður sonur Guðs og frelsari manna. Rétt eins og svo margir aðrir frelsisguðir dó hann fyrir syndir okkar mannanna og reis svo aftur upp frá dauðum. Menn hafa samt gleymt Bel og fórnardauða hans. Enginn spyr lengur: „Hvers vegna dó Bel?“ Kannski að það breytist ef einhver frægur leikstjóri ákveður að gera Hollywood mynd um þennan frelsisguð sem nánast allir hafa gleymt. Hver veit?

Heimildir:
Almanak Háskóla Íslands

The Winter Solstice & Christmas – Atheist Alliance International

Encyclopædia Britannica

“The History of the Decline and Fall of the Roman Empire” – Gibbon, Edward

“The Psychic Stream” og “The Curse of Ignorance” – Findlay, Arthur

Vísindavefur HÍ – Um jól

Vísindavefur HÍ – Um páska páskar

Sjá nánar:
Formaður Félags ungra jafnaðarmanna segir satt

Tengt efni:
Fæðingu sólarinnar fagnað

Rétt eins og þeir sem voru á móti árásinni á Írak spáðu fyrir að myndi gerast hafa stríðshaukarnir breytt málflutningi sínum talsvert. Í stað þess að leggja áherslu á meinta gjöreyðingavopnaeign Íraka og þá gríðarlegu ógn sem umheiminum átti að hafa stafað af Saddam Hussein og félögum réttlæta haukarnir stríðreksturinn með mannúðarrökum. Saddam var illmenni og því var það skylda Vesturlanda að koma honum frá völdum.

Ef mannúðarsjónarmið ráða afstöðu hinna viljugu þjóða þá eiga þessar þjóðir mikið verk fyrir höndum svo ekki sé meira sagt. Nóg er af illmennum og einræðisherrum á þessari litlu plánetu okkar til að halda stríðsvél Vesturlanda gangandi um ókomin ár.

Auðblekktir ráðamenn
Utanríkisráðherra, forsætisráðherra og aðrir mætir menn í ríkisstjórn Íslendinga segjast hafa fylgt Bandaríkjamönnum og Bretum í góðri trú. Í þeirri trú að Bush og Blair og leyniþjónustur þeirra hafi verið að segja satt. Gott og vel, það er hægt að ímynda sér að ráðamenn þjóðarinnar séu svolítið auðtrúa. Þeir trúðu áróðrinum þrátt fyrir svarta sögu Bandaríkjastjórnar í utanríkismálum og auðséða viðskiptahagsmuni þeirra af því að ná yfirráðum í Írak.

“Það var auðvitað margt sem kom til álita í Persaflóastríðinu en það sem ég hef vafalítið verið að segja með þessu er, að ef ekki hefði verið olía í Kúveit hefði stríðið til frelsunar ríkisins ekki verið háð. [...]” – Jón Ormur Halldórsson*

“Ef Saddam Hussein væri einræðisherra í Afríku en stjórn hans og vopnabúnaður væri nákvæmlega eins og hann er, dettur þá nokkrum manni í hug að þrjúhundruð þúsund hermenn frá Bandaríkjunum og Bretlandi væru núna í stríði til að fella stjórn hans? Datt einhverjum í hug að fara í stríð við Indónesíu þegar það ríki réðist inn á Austur-Tímor, hernam landið og drap fimmtung allra íbúa þess?” – Jón Ormur Halldórsson*

Ef afleiðingarnar væru ekki eins hræðilegar og raun ber vitni væri trúgirni íslenskra yfirvalda næstum því krúttleg. Hún minnir einna helst á lítil börn sem trúa statt og stöðugt á jólasveininn þrátt fyrir allar staðreyndir og jafnvel vegna þeirra. En afleiðingarnar eru hins vegar alvarlegar og íslenskir ráðamenn eru ekki börn. Íslenska þjóðin á því skilið að fá einlæga afsökunarbeiðni frá yfirvöldum.

Nýja gamla lygin afhjúpuð
Nú þegar ljóst er að heimsbyggðinni stafaði engin sérstök ógn að illmenninu í Bagdad hafa stríðshaukarnir framleitt nýja lygi til að réttlæta árásina á Írak. Bandaríkjastjórn og hinir viljugu þjóðþrælar þeirra fóru í stríð við Írak af því þeim var svo annt um hinn almenna borgara í landinu. Þvílíkt kjaftæði. Það sem ég á sameiginlegt með flestum friðarsinnum og öðrum þeim sem mótmæltu árásinni á Írak er einmitt umhyggjan fyrir almenningi í Írak og í öðrum löndum þar sem réttindi manna eru fótum troðin. Bandaríkjastjórn (öðru máli gegnir um marga Bandaríkjamenn) hefur hins vegar verið skítsama um hag almennings í öðrum löndum eins og aðgerðir hennar hafa margoft sýnt.

Vita ráðamenn þjóðarinnar ekki að Bandaríkjastjórn hefur stutt illmenni og einræðisherra um allan heim? Þar á meðal hinn viðurstyggilega Saddam Hussein? Voru það ekki Bandaríkjamenn og Bretar sem meðal annars seldu Hussein efnavopnin sem hann notaði síðan gegn Kúrdum? Vissu ráðamenn þessara sömu þjóða ekki að einræðisherrann myndi nota þessi gjöreyðingavopn gegn fólki? Voru Bandaríkjamenn og Írakar ekki bandamenn þegar Saddam Hussein átti og notaði gjöreyðingavopn sín gegn sinni eigin þjóð?

Hvað í afrekasögu Bandaríkjastjórnar í utanríkismálum gefur til kynna að þeim sé annt um almenning í öðrum löndum?

„Þegar Víetnam gerði innrás í Kambódíu til að koma Pol Pot og mönnum hans frá völdum eftir að Rauðu kmerarnir höfðu drepið eina milljón manna og virtust vera endanlega að missa vitið, þá sögðu Bandaríkin að eitt ríki gæti ekki skipt um ríkisstjórn í öðru og Bandaríkin settu Víetnam í viðskiptabann fyrir að fella ríkisstjórn Pol Pots og tóku upp stuðning við útlagastjórn sem var undir stjórn Rauðu kmerana en það tryggði meðal annars að Rauðu kmerarnir héldu sæti Kambódíu hjá Sameinuðu þjóðunum eftir að drepa meira en milljón samborgara sína.

Og enn má spyrja hefur einhverjum dottið í hug að fara í stríð við Ísrael útaf hernámi Vesturbakkans og Gaza? Það hernám brýtur bæði ályktanir öryggisráðsins og eins alþjóðalög. Með þessu er ekki sagt að mörg önnur sjónarmið en olía komi ekki við sögu í Írak. En án olíunnar hefði þetta stríð ekki verið háð og sú staðreynd er mjög ljós.“ – Jón Ormur Halldórsson*

Er ekki þvert á móti vitað Bandaríkjamenn hafa stutt einræðis- og morðhunda víðsvegar um heiminn til þess eins að styrkja pólitíska stöðu sína? Hefur þá staða almennings í viðkomandi löndum skipt Bandaríkjastjórn einhverju máli?

„Og fólki var auðvitað annt um frelsi þeirra milljóna sem bjuggu undir morðóðum ógnarstjórnum í Mið-Ameríku á síðustu áratugum en einu afskipti umheimsins af því máli voru samt þau að Bandaríkin héldu þessum stjórnum gangandi, þjálfuðu heri þeirra sem breyttust í hryðjuverkasveitir eða svokallaðar dauðasveitir á nóttinni, og borguðu jafnvel í sumum tilvikum laun hermanna sem stunduðu svo umfangsmikil fjöldamorð á óbreyttum borgurum að hundruð þúsunda borgara voru myrtir.

Í skýrslu nefndar Sameinuðu þjóðanna um El Salvador kom meðal annars fram að þrír af hverjum fjórum þeirra manna sem mesta ábyrgð báru á skipulagningu hryðjuverka sem kostuðu tugi þúsunda mannslífa, höfðu verið þjálfaðir í sama skólanum, Fort Benning í Bandaríkjunum en þar voru líka þjálfaðir menn sem stunduðu álíka hryðjuverk í öðrum ríkjum Mið-Ameríku.“ – Jón Ormur Halldórsson*

Barnaskapur eða heimsvaldastefna?
Eftir stendur að stuðningur íslenskra stjórnvalda við stríðið í Írak verður vart útskýrður nema á tvo vegu. Annað hvort réð barnaskapur og gífurleg vanþekking á sögunni aðgerðum stjórnvalda eða íslensk stjórnvöld styðja í raun og veru þá heimsvaldastefnu sem Bandaríkjastjórn hefur staðið fyrir. Hver svo sem raunveruleg ástæða er þá skulda stjórnvöld Íslendingum afsökunarbeiðni.

* Ofangreindar tilvitnanir eru teknar úr viðtali sem undirritaður tók við Jón Orm Halldórsson, doktor í stjórnmálum Suðaustur-Asíu, fyrir www.visir.is stuttu eftir að innrásin í Írak hófst.