Kosningahugleiðing: Frjálshyggjan í felum

Það versta við íslenska pólitík er skortur á hugmyndafræði. Það virðist vera sjaldgæft að almennir kjósendur hafi sterka skoðanir á pólitískri hugmyndafræði, en algengara að þeir hafi skoðanir á flokknum sínum og forystumönnum. Stuðningur við stjórnmálaflokka byggist því miður oft á hjarðmennsku fremur en pólitískum hugmyndum eða lífssýn. Það sem verra er þá fórna margir stjórnmálamenn eigin hugmyndafræði miskunnarlaust fyrir kosningar þannig að margir kjósendur eiga eðlilega erfitt með að átti sig á því fyrir hvað flokkarnir standa. Sem dæmi þykjast nær allir stjórnmálamenn vera jafnaðarmenn rétt fyrir kosningar. Hverja á fólk þá að kjósa? Mitt svar er einfalt. Fólk á að kjósa eftir málefnum með hliðsjón af þeirri hugmyndafræði sem flokkarnir boða.

(meira…)

Með tárin í augunum

Það er hálf kómískt að sjá hvern sjálfstæðismanninn á eftir öðrum með tárin í augunum þessa dagana. Foringinn er hættur og viðbrögðin jafnast á við smækkaða útgáfu af þeirri einræðisherralotningu sem er svo algeng í ríkjum þar sem kommúnisminn blómstrar. Hafið þið til dæmis ekki séð fréttamyndir frá Norður-Kóreu þar sem borgarar landsins keppast við að mæra foringjann og þakka honum fyrir allt hið góða í lífi þeirra? Oft með tárin í augunum.

(meira…)

Spurt og svarað um yfirlýsingu Þjóðarhreyfingarinnar

Þjóðarhreyfingin hóf fyrir nokkrum dögum söfnun til að fjármagna birtingu yfirlýsingar í New York Times til að kynna þá staðreynd að stuðningur íslenskra stjórnvalda við innrásina í Írak endurspeglar ekki vilja íslensku þjóðarinnar. Strax eftir að átak Þjóðarhreyfingarinnar var kynnt hófst afskaplega ómálefnaleg umræða um átakið. Þeir sem standa að átakinu eru sakaðir um að tala í “nafni allra Íslendinga”, og hafa það eina markmið að “kynna sjálfan sig”. Þeir sem eru á móti stríðinu eru víst allir “kommar”, “kommatittar” og “sósíalistar”. Svo hefur það farið fyrir brjóstið á íslenskum haukum að almenningur mótmæli gjörðum ríkisstjórnar sem “var kosin lýðræðislegri kosningu og hefur því fullt umboð til að gera sem henni sýnist”. Í þessum pistli verður algengum áróðri og rökvillum svarað.

(meira…)

Svalir siðleysingjar

Ungir frjálshyggjumenn hafa sett upp vefsíðu til minningar um morðingjann og “alþýðuhetjuna” Che Guevara. Ég mæli eindregið með þessari síðu. Það er óþolandi að sjá yfirlýsta vinstrisinnaða friðarsinna ganga um í bolum merkta þessum morðingja. Ég hvet frjálshyggjumenn til að fjalla næst um siðblindingjann, og frelsisgyðju margra frjálshyggjumanna, Margaret Thatcher. Thatcher er meðal annars þekkt fyrir að vera náinn vinur og stuðningsmaður stríðsglæpamannsins Augusto Pinochet. Frjálshyggjumenn virðast þó margir hverjir dást að Thatcher og ganga jafnel í bolum merkta henni.

(meira…)

“Vinstrivilla” skekur Heimdall

Síðastliðinn laugardag átti sér stað sá sögulegi atburður að hægrikratar náðu völdum í Heimdalli, félagi ungra sjálfstæðismanna í Reykjavík. En eins og þeir sem hafa fylgst með íslenskum stjórnmálum vita hefur Heimdallur lengi vel verið sterkasta vígi íslenskra frjálshyggjumanna. Ekki lengur. Bolli Skúlason Thoroddsen, nýkjörinn formaður Heimdallar, er eins og svo margir félagar hans á deiglan.com, hægrikrati ekki frjálshyggjumaður.

(meira…)

Hjarðmennskan í Flokknum

Sjálfstæðisflokkurinn er víst 75 ára í dag. Til hamingju með það sjálfstæðismenn. Einhvern veginn efast ég nú samt um að margir frelsisunnandi sjálfstæðismenn séu sérstaklega glaðir í dag, enda virðist Flokkurinn hafa fórnað hugsjóninni um einstaklingsfrelsi og frjálsræði á altari foringjahollustu.

(meira…)

Vindhaninn galar

Ég kemst ekki hjá því að brosa út í annað þegar ég hlusta á gervifrjálshyggjumanninn Hannes Hólmstein Gissurarson fara mikinn í fjölmiðlum þessa dagana í umræðum um fjölmiðlafrumvarp forsætisráðherra. Þessi dyggi aðdáandi Miltons Friedmans, Hayeks og nú, að mér virðist, Marxs líkist alltaf meir og meir því sem hann sakar andstæðinga sína svo oft um að líkjast. Vindhana.

(meira…)

Að spila með liðinu

Hvers vegna í ósköpunum tekur fólk þátt í stjórnmálum? Sumir gera það eflaust af hugsjón en mér virðist sem flestir, eða í það minnsta of margir, taki þátti í stjórnmálum vegna áhuga á sjálfu stjórnmálastarfinu. Ekki það að ég sé á móti því að fólk eigi sér áhugamál. Hins vegar tel ég rangt af fólki að bjóða sig fram til Alþingis eða til annarra ábyrgðastarfa sem hafa áhrif á annað fólk bara til þess eins að svala eigin áhuga. Stjórnmálamenn sem hafa meiri áhuga á að „spila með liðinu“ en að berjast fyrir því sem þeir trúa á (ef þeir trúa þá á eitthvað) eiga ekki heima í slíkum ábyrgðarstöðum.

(meira…)

Ekkert fleira að sjá

Game Over

Loka