Ég er einn af þeim sem var á móti því að leyfa „ólympíska“ hnefaleika hér á landi. Ástæðan er einföld. Markmiðið með hnefaleikum er meðal annars það að berja andstæðinginn sem oftast og fastast í höfuðið. Ég tel að siðmenntuð samfélög geti og eigi að setja reglur um „íþróttir“ sem ganga út á það að meiða og slasa.

Þegar ég skrifaði fyrst um hnefaleika á þessum síðum í maí árið 2000 var ég fljótlega sakaður um að vera kommúnisti og um að líkjast suður amerískum hershöfðingja.

Sem kommúnisti og suður amerískur hershöfðingi varaði ég við því að ef ólympískir hnefaleikar yrðu leyfðir á Íslandi mættum við eiga von á því einhver myndi örkumlast eða jafnvel deyja við iðkun þessarar „íþróttar“ hér á landi.

Þeir sem töluðu harðast fyrir því að leyfa ólympíska hnefaleika gerðu lítið úr rannsóknum sem sýna að ólympískir hnefaleikar geta verið stórhættulegir. Aðrir töluðu um það væri heilagur réttur einstaklingsins að setja sjálfan sig í slíka hættu. Frelsi einstaklingsins er vitaskuld afar mikilvægt en réttlætir það allt? Ég held ekki.

Í grein minni Hnefaleikar og mannréttindi spyr ég meðal annars: „Er þá nokkuð því til fyrirstöðu að lögleiða einvígi fyrir þá sem vilja gera upp sín mál á þann máta?“

Lögleiðing ólympískra hnefaleika var ekki sjálfsögð aðgerð. Málið er ekki svart/hvítt frekar en flest önnur mál. Ég tel að það sé hollt að hafa það í huga. Frekari umfjöllun um hnefaleika má finna í neðantöldum greinum:

Nú hef ég lýst því áður yfir að ég er ekki stuðningsmaður þess að ólympískir hnefaleikar verði lögleiddir. Ég fæ ekki séð að það sé nokkurri þjóð til sóma að lögleiða ofbeldi og kalla það íþrótt.Vissulega er það ákveðin skerðing á réttindum að mega ekki stunda ólympíska hnefaleika hér á landi eins og stuðningsmenn þessa frumvarps hafa bent á. En algjör firra er að kalla bann við ólympísku boxi mannréttindabrot nema menn séu reiðubúnir að gengisfella mannréttindahugtakið verulega.

Réttindi stangast oft á
Þess ber líka að geta að samfélög sem slík ganga beinlínis út á það að skerða ákveðin réttindi til þess að auka eða tryggja önnur. Ágætt dæmi um þetta er fjölbýlishús. Fjölbýlishús er auðvitað ekkert annað en lítið samfélag. Í gefnu fjölbýlishúsi er hægt að hugsa sér að meirihluti manna ákveði að banna allan hávaða eftir klukkan ellefu á kvöldin svo öllum sé tryggður friður á næturnar. Einhverjir gætu sagt að bann við hávaða, t.d. tónlist, á ákveðnum tímum sé gróft brot á frelsi einstaklingsins á meðan aðrir telja að á þeim sé brotið ef þeim er ekki tryggður réttur til að sofa í friði.

Hnefaleikamálið er fullkomlega sambærilegt. Stuðningsmenn frumvarpsins telja að fólk eigi að geta stundað hvaða ,,íþrótt“ sem er án afskipta ríkisvaldsins á meðan ég tel það minn rétt að búa í siðmenntuðu samfélagi þar sem ofbeldisíþróttir eru ekki leyfðar til sýningar. Aðrir eru svo ýmist með eða á móti lögleiðingu ólympískra hnefaleika af ýmsum öðrum ástæðum sem ekki hafa verið tíundaðar hér.

Fyrir hverju er barist?
Það vekur líka athygli mína að þeir sem eru hvað mest fylgjandi ofangreindu frumvarpi af ,,mannréttindaástæðum“ eru ungir frjálshyggjumenn sem yfirleitt nenna ekki að tala um raunveruleg mannréttindi. Sjaldan eða aldrei heyrir maður þessa frjálshyggjudrengi og -stúlkur fjalla um málefni þeirra sem eiga undir högg að sækja í samfélaginu. Ekki fjalla þeir um mikilvægi þess að allir eigi skilyrðislausan rétt á mennta-, heilbrigðis- og félagsþjónustu.

Sem dæmi má nefna að þegar ríkisstjórnin gerði stórfellda atlögu að mannréttindum barna fyrir nokkru með því að fella nánast dauðadóm yfir starfsemi Barnahússins* tapaði frjálshyggjustóðið ekki einum einasta síðdegisblundi. En núna eru þeir nánast vitstola af geðshræringu yfir því að mönnum skuli vera bannað berja hvorn annan í beinni útsendingu.

Ég viðurkenni að ég skil ekki alltaf hugsunarhátt þessa fólks. Á meðan mörg mikilvæg þingmál, sem jafnvel aldrei hafa litið þingsins náðarljós, bíða eftir því að fá umfjöllun finnst Gunnari Birgissyni og félögum ekkert sjálfsagðara en að eyða tíma Alþingis í að fjalla um boxið, aftur. Í það minnsta ber þessi árátta vott um undarlega forgangsröðun.

**sjá: Málefni barna

Frelsi eða höft
Að mínu mati er það allt of algengt að menn hafi svart-hvítar skoðanir á hinum ýmsu málaflokkum. Nú tel ég mig vera afar frjálslyndan mann. Ég er þeirrar skoðunar að ríkisvaldið eigi að skipta sér sem minnst af athöfnum manna. Ég er þó þeirrar skoðunar að ríkisvaldið eigi að tryggja þegnum sínum aðgang að menntun, heilbrigðis- og félagsþjónustu. Þessu er ég fylgjandi þrátt fyrir að slík þjónusta skerði vissulega frelsi einstaklingsins að nokkru leyti þar sem almenningur er neyddur til að borga skatta af tekjum sínum til þess að halda þessari þjónustu uppi.

Viðbrögð
Menn hafa skrifað mér og sagt að það sé gróft brot á almennum mannréttindum að banna hnefaleika. Í ágætum pistli sínum, sem var birtur hér í gær, segir Heimir Helgason: ,,Ef Jón Jónsson vill berja hausnum í stein þá er það hans ákvörðun, því hver veit nema hann fái góða hugmynd við þá athöfn?” Í öðru bréfi sem mér barst segir bréfritari eftirfarandi: ,,Sigurður, þessi skoðun þín varðandi boxið er stórhættuleg og kom mér á óvart miðað við önnur skrif ykkar”.

Mannréttindi og siðmenning
Í fyrri pistli mínum um hnefaleika benti ég á að munurinn á hnefaleikum og öðrum íþróttagreinum væri sá að slys og meiðingar væru óheppilegar afleiðingar í öðrum íþróttum sem ég þekki til á meðan meiðingar væru augljóslega tilgangurinn með hnefaleikum. Þetta skiptir miklu máli. Ef við höfum einhvern áhuga á að búa í landi þar sem siðmenning ræður ríkum þá verðum við spyrja okkur að því hvort leyfa eigi “íþróttir” sem ganga út á það að yfirbuga andstæðinginn með ofbeldi með tilheyrandi afleiðingum.

Ef svarið við þessari spurningu er já þá verðum við líka að spyrja okkur annarar spurningar. Hvað með atvinnumannahnefaleika, hvað með aðrar og hugsanlega ofbeldisfyllri íþróttir? Eigum við þá ekki að leyfa allar þær ,,ofbeldisíþróttir” sem mönnum dettur í hug að iðka því að það er frelsi einstaklingsins að gera hvað sem er svo lengi sem hann skaðar ekki aðra? Ef svarið við þessari spurningu er nei, hver á þá að dæma hvaða “ofbeldisíþróttir” eru mönnum þóknanlegar og hverjar ekki? Hver ætlar með sinni alvisku að dæma hvenær ofbeldið er komið út í öfgar og hvenær það er “ásættanlegt”? Slíkt getur enginn gert að mínu mati.

Ef svarið við ofangreindir spurningu er já, megum við þá ekki eiga von á því að til verði klúbbar þar sem menn geta slegist án nokkura hlífðarfatnaða og jafnvel til síðasta blóðdropa ef þeim svo sýnist (og fjölskyldan heima að horfa á beina útsendingu og borða popp og kók)? Er þá nokkuð því til fyrirstöðu að lögleiða einvígi fyrir þá sem vilja gera upp sín mál á þann máta? Við gætum jafnvel farið út í það að byggja ríkisrekna bardagahöll þegar búið er að reka síðasta naglann í tónleikahúsið okkar ,,ódýra“.

Ég geri mér grein fyrir að dæmin sem ég tek eru ýkt og gríni blandin en þau eru engu að síður fullgild. Sjálfskipaðir talsmenn frelsis geta ekki sagt leyfum ólympíska hnefaleika en bönnum atvinnuhnefaleika. Eða leyfum atvinnuhnefaleika en bönnum mönnum að slást opinberlega án þess að vera með hlífðarhanska. Eða leyfum mönnum að slást án hlíðfarfatnaða en bönnum fólki að berjast með vopnum. Ef þeir sem kenna sig við frelsi ætla að taka kennisetningar sínar alvarlega verða þeir einfaldlega að leyfa allt, svo lengi sem það kemur ekki niður á öðrum.

Samfélög meiga setja sér reglur
Mín niðurstaða er enn sem áður sú að það eigi ekki að leyfa allt. Samfélög geta sett sér reglur í krafti meirihluta og í þessu tilfelli er ég þeirrar skoðunar að við eigum að banna “íþróttir” sem ganga út á það að meiða og slasa andstæðinginn. Það þýðir að við eigum að banna ólympíska hnefaleika. Læknar og taugasérfræðingar hafa margsinnis sýnt fram á að ólympískir hnefaleikar séu stórhættulegir þrátt fyrir hlífðarfatnaðinn. Reynslan kennir okkur einnig að svo sé. Ég þarf ekki að upplifa það að einhver drepist eða slasist varanlega til þess komast á þá skoðun að þessa íþrótt eigi að banna. Rannsóknarniðurstöður og reynsla annarra nægir mér.

Að lokum
Greinaskrif mín hafa valdið ótrúlega miklu tilfinningaöngþveiti meðal lesenda minna. Ég hef beint og óbeint verið sakaður um að vera hættulegur og kommúnisti vegna þess hvaða viðhorf ég hef til hnefaleika. Ég vísa slíkum ásökunum til föðurhúsana og bendi mönnum einfaldlega að lesa það sem ég hef áður sent frá mér. Skoðun mín á hnefaleikum á fullkomlega rétt á sér og hefur nú verið rökstudd ítarlega. Fólk má auðvitað vera ósammála mér en það er þó óþarfi að gera mig hættulegan eða að kommúnista fyrir vikið. Ég skora á menn að gagnrýna rök mín efnislega en ekki mig sjálfan ómálefnalega.

ATH:
Undirritaður er á leiðinni til Spánar í nótt og verður þar í tvær vikur. Endilega sendið okkur póst með viðbrögðum eða greinum, en ekki búast við svari frá mér persónulega fyrr en eftir tvær vikur eða svo.

Nú er ég þeirrar skoðunar að ríkið eigi ekki að skipta sér af athöfnum manna nema að rík ástæða sé fyrir hendi. Ég er til að mynda fylgjandi almennum umferðareglum, reglum um hámarkshraða og reglum um bílbeltanotkun af augljósum ástæðum. Að sama skapi er ég andstæðingur hnefaleika. Hnefaleikar eru beinlínis hættulegir. Flestir læknar og flest læknafélög eru, að því ég best veit, sammála um það að hnefaleikar séu stórhættulegir.

Hnefaleikar, fótbolti og fallhlífarstökk
Af hverju að banna hnefaleika en ekki fótbolta eða fallhlífarstökk. Allir vita að fótbolti getur verið stórhættulegur enda örkumlast margir leikmenn langt fyrir aldur fram í þeirri íþrótt. Fallhlífarstökk er jafnvel verra, því ef eitthvað fer úrskeiðis þá slasast iðkandinn líklegast ekki, hann einfaldlega drepst.

Er ég þá ekki á móti fótbolta og fallhlífarstökki líka? Nei, það er ég ekki þar sem slys og líkamlegir áverkar eru ekki hluti af fótbolta eða fallhlífarstökki heldur óheppileg afleiðing sem allir vilja forðast og gera ráðstafanir til að koma í veg fyrir. Í hnefaleikum er það hins vegar markmið leiksins að berja andstæðinginn svo mikið að hann líði út af eða missi máttinn í fótleggjunum vegna tímabundins taugaskaða. Eina leiðin til að koma í veg fyrir alvarlega áverka af völdum hnefaleika er einfaldlega sú að banna þá.

Ólympískir hnefaleikar eru vissulega mun mildari íþrótt en ,,alvöru“ hnefaleikar en það breytir því ekki að markmið leiksins er hið sama. Það er að berja andstæðinginn í gólfið með því að lumbra á líkama hans með tilheyrandi afleiðingum. Við eigum bara einn heila og, eftir því sem ég kemst næst, aðeins eitt líf og læknar og taugasérfræðingar eru flestir sammála um að endalaus kjaftshögg séu stórhættuleg heilanum. Er þá nokkuð skrítið að ég sé á móti því að hnefaleikar verði leyfðir hér? Ég held ekki.