Yfirlýstur glæpamaðurinn skrifar reglulega athugasemdir við fréttir um sig í netmiðlum og sendir á Facebook. Oftar en ekki fá athugasemdir kjánans flest „like“. Hvað segir þetta um lesendur? Er allt í lagi að „líka við“ bullið glæpahyski? Aumingja- og hálfvitadýrkunin á Íslandi virðist óþrjótandi.

Englar Helvítis
Viðhafnarviðtöl eru tekin við forsvarsmenn íslensk mótorhjólaklúbbs sem nú hefur fengið fulla aðild að glæpasamtökunum Hells Angels. Háttsettir félagsmenn í Hells Angels hafa fengið dóma fyrir morð, manndrápstilraunir, ofbeldi, fíkniefnaviðskipti og aðra siðleysu. Góður félagsskapur það.

Ég er á því að einstaklingar sem eru félagar í samtökum eins og Hells Angels hljóti að vera siðlausir með öllu. Mér er algjörlega sama hvort einstaka félagar í „Hells Angels“ á Íslandi hafi gerst sekir um lögbrot eða ekki.  Félagið er þekkt glæpafélag í heiminum og það er nóg. Hvaða einstaklingur með siðferðisvitund vill kenna sig við slíkt félag?

Glæpamenn í sveitasælu
Glaðlegar töffaramyndir fylgja frétt um kynferðisafbrotamanninn Guðmund Jónsson (í Byrginu) og handrukkarann Annþór Karlsson. Þeir eru nú báðir vistaðir í lágmarksöryggis- og sveitasælufangelsinu Bitru. Enda hafa þeir báðir verið svo góðir og samviskusamir fangar.  Lýsingin á Bitru minnir fremur á lúxus sumarbústað en fangelsi. En þar er setustofa, eldhús, borðstofa og aðstaða til líkamsræktar. Fangarnir hafa nánast óheftan aðgang að síma. Þeir stunda nám, iðka tómstundir, líkamsrækt og íþróttir. Þar að auki hafa þeir rétt á útiveru. Aumingja þeir.

Í frétt um þá félaga segir:
„Guðmundur hefur komið sér vel fyrir í fangelsinu og sér meðal annars um að elda ofan í bæði fanga og fangaverði.“

Það eina sem vantar er krafa um að maðurinn sé boðaður í heimsókn á Bessastaði til að taka á móti Fálkaorðu.

Stjörnufréttir um ofbeldismenn með töff viðurnefni
Af einhverjum ástæðum keppast sumir fréttamiðlar um að segja í stjörnufréttastíl frá „afrekum“ ofbeldismanna. Við fáum að vita að Jón „stóri“, sem er  þekktur fyrir ofbeldi, misnotkun á stúlkum, vímuefnamisferli og eignaspjöll,  sé kominn með nýja kærustu og að ástin blómstri. Auðvitað fylgir mynd af gleðinni með. Vinur „stóra“ kallaður Dabbi „Grensás“ var svo víst að opna nýjan skemmtistað sem verður örugglega  vinsæll.  Gott hjá honum. Umræddur Dabbi hefur hlotið dóma fyrir mjög alvarlegar líkamsárásir. Það alvarlegar að mér er sagt að lögreglumenn og dyraverðir á skemmtistöðum séu skíthræddir við hann.

Hvers vegna er verið að segja svona fréttir af þessum vitleysingum? Hvers vegna birta fjölmiðlar myndir af þessum aumingjum brosandi með sætar stelpur sér við hlið? Af hverju eru „töff“ viðurnefni þessara manna notuð? Jón þessi er ekkert sérstaklega „stór“ og Dabbi er ekki gata í Reykjavík. Þetta eru ofbeldismenn og hrottar.

Glæpamenn gerðir að fyrirmyndum
Ég er á því að fréttaflutningur af þessu tagi þjóni engum öðrum tilgangi en að sveipa ofbeldi og soraskap hetjuljóma. Ég hvet blaðamenn að hætta að segja hetjufréttir af vitleysingum.

Þau atriði sem gera Davíð þó algerlega óhæfan, þrátt fyrir aðra kosti, til að ritstýra virtasta dagblaði landsins eru þó mun veigameiri í mínum huga. Hann var forsætisráðherra frá 1991 til 2004 og utanríkisráðherra frá 2004 til 2005. Maðurinn stýrði ríkisstjórn Íslands þegar bankarnir voru einkavæddir og þegar útrásarvíkingarnir hófu að galdra peninga úr oft engu nema íslensku lofti. Hann var seðlabankastjóri Íslands þegar bankarnir hrundu. Ef marka má helstu aðdáendur hans hefur Davíð Oddsson borið höfuðábyrgð á þróun íslensks samfélags undanfarin ár. Reyndar hafa grúppíurnar nú aðeins dregið í land og segja Davíð einungis bera ábyrgð á því góða í íslensku samfélagi, hrunið er vondu kapítalistunum að kenna.

Hvaða skoðun sem fólk hefur á ábyrgð Davíðs á íslenska efnahagsundrinu/hruninu er ljóst að stöðu sinnar vegna (sem ráðherra og seðlabankastjóri) á Davíð eftir að vera stórleikandi í fjölda frétta í nánustu framtíð. Hvað gerist þegar út koma skýrslur um bankahrunið? Hvað gerist ef nýjar upplýsingar koma upp á yfirborðið sem tengja Davíð við fall bankanna? Er líklegt að ritstjóri Morgunblaðsins verði reiðubúinn að veita öðrum fjölmiðlum viðtöl og svara spurningum þeirra? Heldur einhver að Davíð sé tilbúinn að veita öðrum fjölmiðlum upplýsingar sem gætu orðið að mikilvægri forsíðufrétt? Nei, auðvitað ekki.

Hvað með Morgunblaðið sjálft? Sjá menn það virkilega fyrir sér að blaðamenn þess blaðs grafi upp óþægilegar staðreyndir um Davíð, hringi svo í skiptiborðið til að fá samband, og krefji svo yfirmann sinn svara við erfiðum spurningum? Ætli þeir séu margir blaðamennirnir sem eru tilbúnir að taka slíka áhættu í kreppunni? Ég býst ekki við því.

Þegar aðrir fjölmiðlamenn reyna að ná í Davíð mun það sjaldnast takast og margar fréttir munu enda á „ekki náðist í ritstjóra Morgunblaðsins til að fá viðbrögð við umræddri frétt“.

Davíð Oddsson er fréttaefni, ekki efni í ritstjóra.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem íslenskir fjölmiðlar hafa orðið uppvísir að ritskoðun og reyndar ekki í fyrsta sinn heldur sem Reynir Traustason fer með ósannindi til að hylma yfir óheiðarleg vinnubrögð vinnuveitenda sinna.

Þegar ég upplýsti fyrir nokkrum árum að Jón Ásgeir hefði haft bein afskipti af fréttaflutningi á Vísir.is (þar sem ég var blaðamaður) kallaði Reynir Traustason málflutning minn slúðurkenndan. Eins og nú var hann þá óheppinn að því leyti að ég átti tölvupósta sem studdu mál mitt, auk þess sem ég var með vitni að samskiptum mínum við ritstjórn.

Eftir að mál mitt komst til umfjöllunar sögðu nokkrir fyrrverandi og núverandi blaðamenn mér frá því að þeir hefðu lent í svipaðri reynslu. Enginn hafði sagt frá reynslu sinni opinberlega af ýmsum ástæðum.

Það er því ekki úr vegi að rifja upp umfjöllunina sem þá átti sér stað.
Sjá hér:
Greinar um ritskoðun.

Í dag var flutt viðtal við mig og Óla Gneista í útvarpsþætti Ævars Kjartanssonar Lárétt eða lóðrétt á Rás 1 (Hlusta á upptöku). Umfjöllunarefnið var hugmyndir guðfræðingsins Alister McGrath um trú og guðleysi. Ég kynnti mér nokkuð málflutning McGraths eftir að hann kom hingað til lands í byrjun september. McGrath hefur lagt mikla áherslu á að gagnrýna þá sem hann kallar „nýguðleysingja“ og eru það menn á borð við Richard Dawkins, Sam Harris, Christopher Hitchens o.f.l. Ég var nokkuð spenntur að kynna mér málflutning McGraths og miðað við umfjöllunina sem maðurinn fékk bjóst ég við að hann væri að með gagnlegar athugasemdir um guðleysi og skyldar stefnur. Hann virðist allavega í miklu uppáhaldi hjá mörgum trúmönnum hér á landi. Þannig sagði einn klerkur á netinu McGrath vera „magnaðan trúvarnarmann“.

Ég verð að viðurkenna að eftir að hafa kynnt mér málflutning hans varð ég fyrir töluverðum vonbrigðum. McGrath hefur ekkert nýtt eða sérstakt að segja um trú og trúleysi og satt best að segja finnst mér málflutningur hans stundum barnalegur og villandi. Ég er reyndar ansi hræddur um að ef hann reyndi að nota þau rök sem hann notar í heimspekiritgerð um trú og trúleysi fengi hann falleinkunn hjá flestum kennurum.

Það sem hann segir um málflutning trúleysingja er yfirleitt rangt, eða mjög villandi.
Rök hans fyrir trú á Guð eru síðan með þeim veikari sem ég hef heyrt. Ég, sem trúi ekki á tilvist Guðs, gæti fært mun betri rök fyrir tilvist hans.

Hægt væri að skrifa mjög langa grein til að bregðast við öllum fullyrðingum og skoðunum McGraths en ég læt mér nægja hér að bregðast við því helsta sem hann segir.

Nokkur dæmi um afbökun McGraths á skoðunum guðleysingja:

1. Guðleysingjar líta á Dawkins sem óskeikulan páfa?
Í ræðum og riti heldur McGrath því beint eða óbeint fram að guðleysingjar tilheyri hálfgerðum söfnuði sem líti á Richard Dawkins sem óskeikulan páfa. Þetta er vitaskuld ekki rétt. Þeir guðleysingjar sem ég þekki hafa ólíkar skoðanir á Dawkins og margir gagnrýna hann. Er ég einn þeirra sem hef gagnrýnt Dawkins nokkuð. Þannig hafa margir gert athugasemdir við það hvernig hann ræðir um trú og trúarbrögð. Hann á það til að vera nokkuð hrokafullur í máflutningi sínum og gerir stundum lítið úr trúuðu fólki að óþörfu. Ég gagnrýndi hann t.d. í eigin persónu þegar hann kom hingað til lands í júní 2006. Hann tók vel í þessa gagnrýni og sagðist hafa heyrt hana oft áður.

2. Guðleysingjar telja ekkert jákvætt við trú?
Þetta er fullyrðing sem ég kannast ekki við. Flestir eru sammála því að það er margt jákvætt og fallegt við einstök trúarbrögð. Ótal góðverk hafa átt sér stað vegna trúar einstaklinga á Guð. Hvorki Dawkins né aðrir guðleysingjar hafa dregið það í efa.
Það sem ég hef áhyggjur af er ekki endilega einstök trúarbrögð. Ég óttast hinsvegar þann hugsunarhátt sem felst í blindri trú. Þ.e. þegar menn telja sig höndla sannleikann í gegnum trú. Þá á ég við trú sem þá er ekki byggð á staðreyndum, vísindalegri þekkingu eða gagnrýnni hugsun.

3. Guðleysingjar segja vera trú af hinu illa en telja að trúleysi geti bjargað heiminum
Þetta er mikil einföldun. Til að byrja með er trúleysi eða guðleysi ekki lífssýn. Sá sem segist vera guðlaus hefur ekki sagt neitt um sjálfan sig annað en það að hann trúir ekki á tilvist guðs eða guða. Guðleysi eitt og sér hefur ekkert að gera með siðferðisvitund, réttlætiskennd eða lífsskoðun að öðru leiti. Þess vegna kalla ég sjálfan mig sjaldnast guðleysingja. Ég er siðrænn húmanisti.
Ég tel alla blinda trú slæma. Líka pólitísk trú. Þ.e. sú sannfæring um að hafa höndlað sannleikann og aðrir hljóti að hafa rangt fyrir sér. Trú í þessum skilningi samrýmist illa hugmyndum um gagnrýna hugsun og vísindaleg vinnubrögð.

4. Vísindin geta ekki sannað eða afsannað guðstrú
Þetta er rétt, en vísindi geta heldur ekki sannað eða afsannað tilvist neinna annarra guða. Hvort sem þessir guðir eru grískir, rómverskir eða babílónískir. Sama má segja um tilvista geimvera, álfa og huldufólks. Vísindin segja í raun að það eru engar sannanir sem sýna fram á tilvist guðs og því ekki skynsamlegt að trúa á tilvist hans.

5. McGrath segir að Dawkins og „nýguðleysingjar“ gagnrýni helst gamla testamentið en gleymi að horfa á kristna trú í „ljósi Krists“.
Þessu er auðvelt að svara með því að benda á að kristin trú hefur verið til í um 2000 ár. Engu að síður er frekar nýbúið að afnema þrælahald, viðurkenna jafnan rétt kvenna og fordæma kynþáttamisrétti. Er það þá vegna þess að „kristnir menn“ eru bara nýbúnir að átta sig á því hvernig á að lesa Biblíuna og trúa rétt? „Ljós Krists“ er forsenda sem trúað fólk gefur sér. Forsenda byggð á trú. McGrath getur ekki sýnt fram á eða sannað að hann einn skilji kristna trú rétt á meðan aðrir hljóti að misskilja hana.

Trúarvörn McGraths er veik
Almennt má segja að málflutningur McGraths sé afar veikur. Hann fer mikið til rangt með skoðanir trúleysingja og hann á erfitt með að styðja afstöðu sína í trúmálum með rökum. Þannig segist hann trúa af því það er „röð og regla í heiminum“ og af því að menn hafa orðið fyrir „trúarlegri reynslu“. Þessi atriði er hægt að nota til að styðja allt eða ekkert.

Að auki er McGrath ekki aðeins almennt trúaður á tilvist Guð heldur segist hann sannfærður um tilvist hins „kristna Guðs“. Jesús er sannleikurinn segir McGrath. Rök hans eru aftur veik. Þau eru m.a. þau að honum „finnst kristni passa“. Hann segist „finna“ að kristni sé rétt trú. Sömu tilfinningarök notar hann til að réttlæta sannfæringu sína fyrir „upprisu Jesú“ og „meyfæðingunni“.

Sannfæring McGraths um að hann og kristnir menn hafi rétt fyrir sér en aðrir rangt (t.d. þeir sem aðhyllast Islam eða Búdda) hljómar því ansi hrokafull.

Annars hvet ég alla sem hafa áhuga til að horfa á eftirfarandi samtöl og rökræður McGrath við Richard Dawkins. Takið vel eftir því hvað McGrath er duglegur við að víkja sér undan því að svara einföldum spurningum og snúa út úr.

Rúmlega klukkutíma óklippt samtal milli Dawkins og McGrath sem var tekið upp í tengslum við framleiðslu þáttarins Root of all Evil?:

Hljóðupptaka af rökræðum milli Dawkins og McGrath um trúmál:

]]> http://skodun.is/2008/10/05/alister-mcgrath-og-gudleysingjarnir/feed/ 0 http://skodun.is/2008/09/11/leitin-ad-gudseindinni-og-heimsendaspar/ http://skodun.is/2008/09/11/leitin-ad-gudseindinni-og-heimsendaspar/#comments Thu, 11 Sep 2008 08:00:29 +0000 Sigurður Hólm Gunnarsson http://skodun.is/?p=1029 Afskaplega þykir mér leiðinlegt þegar fréttir eru matreiddar til þess að valda ótta, umtal í stað þess að uppfræða. Ágætt dæmi um slíka matreiðslu er umræða síðustu daga um nýja LHC öreindahraðalinn. Í stað þess að flytja skemmtilegar og uppræðandi fréttir um þetta merka tæki sem gæti varpað nýju ljósi á alheiminn beina fréttamenn sviðljósinu að einhverjum rugludöllum sem telja LHC hraðalinn geti tortímt veröldinni. Það væri auðvitað merkileg frétt ef einhver virtur vísindamaður væri þeirrar skoðunar, en svo er ekki. Af fréttaflutningi síðustu daga að dæmi gæti fólk þó haldið að eitthvað væri til í þessari dómsdagsspá.

Eitt helsta markmið LHC hraðalsins er að finna „nýja“ öreind sem kallast Higgs-bóseind. Eðlisfræðingar hafa lengi (frá 1964) gert ráð fyrir tilvist þessarar öreindar en hafa þó aldrei „séð“ hana í tilraunum. Higgs-bóseindin hefur þannig stundum verið kölluð „guðseindin“ einmitt vegna þess að margir trúa á tilvist hennar þó að hún hafi aldrei sést. Vonast er til að hægt verði að staðfesta tilvist Higgs-bóseindarinnar með nýja LHC hraðlinum (ég veit þetta hljómar eins og kjarneðlisfræði!).

Það sem eðlisfræðingum (og öðrum nördum eins og mér) þykir einna merkilegast við Higgs-bóseindina er að hún kann að útskýra af hverju efni hefur massa (eitthvað sem maður hefði haldið að vísindamenn vissu nú þegar).

Annars hvet ég áhugasama til að horfa á viðtal við eðlisfræðinginn Michio Kaku á msnbc þar sem hann svarar nokkrum spurningum um LHC hraðalinn og leitina að guðseindinni.

Það var virkilega gaman að sjá þetta skemmtilega starf sem fram fer í Borgarholtsskóla. Það liggur við að maður öfundi þessa krakka fyrir að fá að taka þátt í þessu. Ég hefði svo sannarlega valið mér þessa braut hefði hún verið til boða þegar ég var í framhaldsskóla.

Hægt er að fylgjast með starfi þessa unga fólks á vefsíðunni www.infomedia.is.