Persónulega veit ég ekki enn hvað mér finnst um Jón Gnarr sem borgarstjóra eða um Besta flokkinn almennt. Ég treysti mér ekki til að kjósa hann, þó mig hafi langað að gera það á tímabili. Það er samt eitthvað svo dásamlegt við þetta framboð og í raun held ég að það hafi verið nauðsynlegt.

Jón Gnarr er miklu klárari en hann lítur oft út fyrir að vera í fjölmiðlum. Enda kemur fram í myndinni að hann hafi sérstaklega ákveðið í hinum ýmsu viðtölum að leika „simpleton“ eða einfeldning. Jón Gnarr setti upp leikrit til að hrista upp í fólki. Hann skipulagði fyrirfram að ganga út af fundum, segja eitthvað heimskulegt eða þykjast ekkert vita bara til þess að athuga viðbrögðin.

Ég hvet alla til að fara á þessa mynd í bíó. Ekki bara vegna þess að myndin er virkilega skemmtileg og mikilvæg heimild. Heldur líka vegna þess að ég veit að myndin var framleidd án nokkurra styrkja og fjármögnuð fyrst og fremst af framleiðindunum  sjálfum þeim Sigvalda Kárasyni og Birni Ófeigssyni. Báðir þessir menn eru miklir töffarar og eiga ekkert nema gott skilið fyrir gera svona skemmtilega mynd.

1. Flugvöllurinn
Ólafur krefst þess að flugvöllurinn verði áfram í Vatnsmýrinni. Kosningabarátta hans gekk út á að tryggja að flugvöllurinn færi ekki neitt.

Gísli Marteinn og fleiri innan Sjálfstæðisflokksins hafa margítrekað að þeir vilji flugvöllinn burt. Ljóst er að sjálfstæðismenn stefna að því flytja flugvöllinn strax eftir næstu kosningar.

2. Verndun húsa við Laugarveginn
Ólafur er mikill húsafriðunarsinni og fékk í gegn að Reykjavíkurborg keypti nokkra kofa á mörg hundruð milljónir. Þetta var eitt af skilyrðum hans fyrir samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn.

Sjálfstæðismenn eru almennt á móti slíkum kaupum. Morgunljóst er að samþykki sjálfstæðismanna fyrir kaupunum var leikur þeirra í valdabaráttu um borgina. Sjálfstæðismenn samþykktu ekki kaupin af hugsjón.

3. Orkuveitan í eigu almennings – eða ekki
Kjartan Magnússon og fleiri sjálfstæðismenn vilja selja einkaaðilum REI, dótturfélag Orkuveitunnar. Þetta er skýr vilji mjög margra sjálfstæðismanna.

Borgarstjórinn segir að ekki komi til greina að selja einkaaðilum hlut í REI. Það kemur ekki til greina!

Maður hlýtur að velta því fyrir sér á hvaða málefnaforsendum Ólafur F. getur starfað með Sjálfstæðisflokknum. Samstarfið er augljóslega byggt á völdum en ekki málefnum. Þetta veit Ólafur F. og ég efast ekki um að honum líði illa með það. Ég held að honum sé raunverulega annt um borgina og þau mál sem hann berst fyrir. Hann var einfaldlega gabbaður til samstarfs af sjálfstæðismönnum.

Því miður er pólitíkin uppfull af fólki sem lítur á stjórnmálin sem leik. Markmiðið, eins og í öðrum leikjum, er að vinna og þá skiptir aðferðin ekki alltaf máli. Í pólitík verður maður að vera duglegur að stinga aðra í bakið en komast um leið hjá því að finna sjálfur of mikið til á milli herðablaðanna. Hugsjónir láta oftast í minni pokann fyrir herkænsku í þessum leik og virðast margir leikmenn í raun alls ekki hafa áhuga á hugmyndafræði. Það er af þessum ástæðum sem mikið af hugmyndaríku og heiðarlegu hugsjónafólki nennir ekki að starfa í pólitík.

Hugsjónalausir herkænskutilburðir sjálfstæðismanna og læknisins undanfarna daga eru ekki til þess fallnir að kveikja áhuga hugsjónafólks á stjórnmálum. Borgarstjórnarfarsinn sýnir enn og aftur að pólitík snýst fyrst og fremst um völd og metnað en ekki um einlægan áhuga um að bæta samfélagið.

Umræða síðustu daga um verndun tveggja forljótra kumbalda á laugarveginum hefur verið svolítið sérstök. Í umræðunni hefur t.a.m. ekki komið skýrt í ljós hvers vegna nauðsynlegt er að vernda þessa kofa. Ýmsir hafa lýst því yfir að þessi hús hafi lítið gildi ein og sér og því er ég sammála. Eins og skipulagið er á laugarveginum núna sé ég ekki að það skipti nokkru máli hvernig húsin á þessum reitum líta út. Laugavegurinn er fullur af ljótum og illauppgerðum húsum.

Eins og fram kom í Silfrinu í dag er hægt að búa til fallegan miðbæ. Það verður þó ekki gert með því að vernda eitt og eitt illa farið hús. Ef áhugi er fyrir því að gera Laugarveginn fallegan er einsýnt að það verður skoða hann í heild. Það gengur ekki að rífa gömul hús bara til þess að byggja ný hús sem líta út eins og ódýrir fimm hæða bílskúrar.

Sæl Marta og takk fyrir umræðu þína um trúboð í grunnskólum og afstöðu Siðmenntar á www.betriborg.is. Um leið og ég fagna allri umræðu um þessi mál hlýt ég að krefjast þess að farið sé með rétt mál. Af einhverjum ástæðum ferð þú rangt með stefnu Siðmenntar ansi oft í umræddri grein. Ég vil því fá að svara þér lið fyrir lið til að koma í veg fyrir misskilning um stefnu félagsins í framtíðinni.

Um óljósar upphrópanir og yfirvegaðan málflutning
“Nú fyrir skömmu upphófst umræða um kristinfræðikennslu í grunnskólum með óljósum upphrópunum úr röðum Siðmenntar um að í einhverjum grunnskólum væri kristinfræði haldið að börnum sem boðun fremur en fræðslu.”

Það hafa engar upphrópanir komið frá Siðmenntar, hvað þá óljósar. Allur málflutningur okkar hefur einkennst af yfirvegaðri umræðu um trúfrelsi á Íslandi. Við höfum stutt mál okkar með tilvísun til laga, námskrár, mannréttinda og ótal óvefengjanlegra dæma. Ég vil vinsamlegast biðja þig um að benda mér á hvar málflutningur Siðmenntar hefur einkennst af upphrópunum annars vegar, og óljósum málflutningi hins vegar.

Siðmennt hefur alls ekki “átt í erfiðleikum með” að rökstyðja mál sitt
“Málsvarar Siðmenntar hafa átt í erfiðleikum með að benda á dæmi máli sínu til stuðnings…”

Þetta er alrangt, eins og þú ættir að vita. Eins og fyrr segir eru dæmin mörg og augljós. Hefur þú lesið trúfrelsisstefnu Siðmenntar (sjá: www.sidmennt.is/trufrelsi) og umræðu félagsins um óviðeigandi tengsl trúar og skóla (sjá: www.sidmennt.is/trufrelsi/skoli.php)? Ef þú hefur kynnt þér málflutning Siðmenntar er erfitt að átta sig á því hvers vegna þú heldur þessu fram!

“…á sama tíma og málsvarar Þjóðkirkjunnar og Félags kennara í kristnum fræðum hafa lagt áherslu á að kristinfræði í grunnskólum sé, – og eigi að vera, – fræðsla en ekki boðun.”

Þetta er einmitt eitt af því sem Siðmennt hefur bent á. Í opinberri umræðu eru flestir, en ekki allir, sammála því að skólinn eigi að vera fræðslustofnun en ekki vettvangur trúboðs. Flestir virðast sammála stefnu Siðmenntar þegar þeir tala í fjölmiðlum. Siðmennt hefur hins vegar bent á fjöldamörg skýr dæmi þar sem námsskrá, lög, námsefni og kennsluhættir fara gegn þessari stefnu, sem flestir virðast vera sammála.

Siðmennt er ekki á móti kennslu um kristna trú
“Undanfarna daga hafa svo ýmsir haldið því fram að réttast væri að leggja kristinfræðikennslu niður í grunnskólum og taka upp trúarbragðakennslu í staðinn.”

Fulltrúar Siðmenntar hafa, bæði í ræðu og riti, bent á að það sé ofureðlilegt að börn læri um kristna trú í skólum. Einnig hefur verið bent á að eðlilegt sé að börn læri meira um kristna trú en önnur trúarbrögð, einfaldlega vegna þess að kristni hefur verið ríkjandi hér um aldir og hefur haft gífurleg áhrif á land og þjóð. Það eina sem Siðmennt hefur gert athugasemdir við er þegar trúboð og bænahald er stundað í skólum. Hlutlæg fræðsla um kristni er ekki bara eðlileg heldur nauðsynleg. Jafnframt er nauðsynlegt að börn læri um önnur trúarbrögð og aðra menningarheima. Umburðarlyndi byggist á þekkingu. Þar sem Siðmennt hefur alltaf verið þessarar skoðunar fæ ég ómögulega skilið hvers vegna þú skrifar eins og félagið sé á móti því að börnum sé kennt um kristni.

“Sjálfstæðismenn í Menntaráði bentu hins vegar á að Aðalnámsskrá sé á höndum menntamálaráðuneytisins en ekki sveitarfélaganna.”

Auðvitað sér menntamálaráðuneytið um aðalnámsskrá. Starfshættir skóla í Reykjavík eru hins vegar, að einhverju leiti, á ábyrgð sveitarfélagsins. Ef trúboð og bænahald fer fram í skólum í Reykjavík (sem allir virðast vera sammála um að sé óeðlilegt) þá er það í ykkar verkahring að sjá til þess rétt sé staðið að málum. Koma starfshættir skóla i Reykjavík ekki Menntaráði við?

Trúboð “að sjálfsögðu” ekki hlutverk almenna grunnskóla
“Að sjálfsögðu er það ekki hlutverk hins almenna grunnskóla að boða nemendum sínum tiltekin trúarbrögð, enda hefur hann ekki gert það um áratuga skeið og enginn haldið því fram að svo eigi að vera. Í þeim efnum berst Siðmennt við vindmyllur.”

Horfir þú ekki á fréttir? Fyrir utan öll þau ótal dæmi sem Siðmennt hefur bent á hefur það komið skýrt fram í fjölmiðlum að bænahald fer skipulega fram í sumum skólum. Er bænahald kannski ekki trúboð? Fjölmargir kristnir einstaklingar hafa haft samband við félagið vegna þess að opinberir skólar láta börn þeirra fara með bænir og trúarjátningar sem samræmist ekki þeirra túlkun á kristni. Þar sem ég treysti því að þú hafir kynnt þér málflutning Siðmenntar áður en þú lagðist í þessi skrif undrast ég hvers vegna þú telur þig þurfa að fara með rangt mál. Dæmin um trúboð í opinberum skólum eru mörg, skýr og óvefengjanleg.

“Þeir sem mæla með því að grunnskólarnir leggi af kristinfræðikennslu og taki í hennar stað upp trúarbragðafræðslu ættu að kynna sér málið betur því trúarbragaðkennsla fer fram í öllum grunnskólum í 8. bekk þar sem nemendur fá fræðslu um öll helstu trúarbrögð heims. Hingað til hefur verið talið eðlilegt og rökrétt að börn fræðist fyrst um sögu og sérkenni síns eigin lands og þjóðar áður en hugað er að fjarlægum löndum, mannkynssögu og framandi menningu í öðrum heimsálfum. Virðing fyrir öðrum byggir á sjálfsvirðingu og sá sem ekkert veit um eigin menningararfleifð er ekki líklegur til að meta eða umbera framandi menningareinkenni. Kristinfræðikennslan er því hluti þeirrar kennslu sem veitt er um íslenskan menningararf. Þannig t.d. læra grunnskólanemar fyrst um sitt eigið tungumál, áður en þeir fá kennslu í erlendum tungumálum.“

Hér er Siðmennt sammála þér í öllum atriðum, nema þegar þú heldur því ranglega fram að Siðmennt sé á móti kennslu um kristna trú. Þú talar máli Siðmenntar en gagnrýnir félagið fyrir að hafa skoðun sem þú veist (eða í það minnsta ættir að vita) að það hefur ekki. Siðmennt fagnar hlutlægri fræðslu um trúarbrögð en mótmælir þeim trúaráróðri og þeirri boðun sem vissulega á sér stað í mörgum skólum í dag. Taktu eftir kjarna málsins. Við viljum fræðslu en ekki trúboð og ástundun í opinberum skólum. Siðmennt hefur aldrei haldið öðru fram.

“En, hvað á Siðmennt við með því að breyta námsskrá „í átt til fjölmenningar og trúfrelsi“? Mættu kennarar þá ekki kveikja á kerti á kennaraborðinu á aðventunni? Mættu skólabörn þá ekki syngja „Bráðum koma blessuð jólin“ á litlu jólunum fyrir jólafríið? Mætti kannski ekki halda litlu jólin í skólanum, – eða gefa jólafrí í skólanum? Yrði kannski kennt á jóladag? Og hvað með páskana og páskafríið?”

Enginn hefur lagt til að jólafrí og páskafrí verði lögð af í skólum. Ef þú hefur kynnt þér málflutning Siðmenntar (ég geri ráð fyrir því þar sem þú ert að gagnrýna stefnu félagsins) veistu að hvergi er neitt slíkt lagt til. Börn eiga einfaldlega ekki að þurfa að fara með trúarlegar játningar í opinberum skólum. Það er ekkert að því að hafa gaman um jól og páska (til gamans má líka taka fram að hvoru tveggja eru heiðnar hátíðir) svo lengi sem trúboð á sér ekki stað. Nú, ef börn koma frá heimilum þar sem það er beinlínis talið guðlast að halda upp á jól (t.d. vegna þess að það er heiðin hátíð) þá á það aðvitað að vera sjálfsagt að bera virðingu fyrir því.

“Trú er lífsviðhorf. Trúleysi er einnig lífsviðhorf. Og það lífsviðhorf Siðmenntar er alls ekkert merkilegra, eðlilegra, skynsamlegra en lífsviðhorf hinna trúuðu Þessu þurfa málsvarar Siðmenntar að huga að.”

Ég er málsvari Siðmenntar og hef aldrei haldið því fram að mitt lífsviðhorf sé rétthærra en lífsviðhorf trúaðra! Enda berst ég ekki fyrir sérréttindum trúlausra, heldur trúfrelsi allra. Siðmennt berst ekki fyrir því að sungnir verði trúleysissöngvar og að börn verði látin fara með trúleysisjátningar í skólum. Þvert á mót berst Siðmennt gegn afskiptum yfirvalda af lífsskoðunum fólks. Yfirvöld eiga að tryggja trúfrelsi manna, ekki boða trú. Þessi afstaða Siðmenntar er einnig skýr og óumdeild. Fullyrðingar um annað geta ekki verið á rökum reistar.

“Þeir þurfa einnig að gera sér grein fyrir þeirri staðreynd að umfjöllun þeirra og kröfur síðustu daga eru ekki einungis aðför að kristinni trú, heldur einnig að íslenskum menningararfi, að sögu þjóðarinnar.”

Hvernig í ósköpunum er krafan um trúfrelsi og umburðarlyndi aðför að kristinni trú og sögu þjóðarinnar? Það er vægast sagt óviðeigandi að gera öðru fólki upp hugmyndir með þessum hætti. Þú byggir grein þína á röngum forsendum og dregur því eðlilega af þeim rangar ályktanir. Sá sem þetta skrifar berst með kjafti og klóm fyrir því að virðing sé borin fyrir öllum lífsskoðunum og að allir hafi rétt til þess að ástunda sína trú í friði fyrir afskiptum hins opinbera.

Nú þegar þú ættir að vita fyrir hvað Siðmennt stendur og hvers vegna, vænti ég þess að þú leiðréttir málflutning þinn um félagið á sama vettvangi.

Með vinsemd og virðingu
Sigurður Hólm Gunnarsson
Varaformaður Siðmenntar

Ítarefni:
Hugum að menningararfleifð þjóðarinnar
grein eftir Mörtu Guðjónsdóttur á www.betriborg.is.

Stefna Siðmenntar í trúfrelsismálum á www.sidmennt.is.

Fjöldaafsagnir yfirvofandi?
Af og til heyrum við um fjöldauppsagnir í íslenskum fjölmiðlum (og sum okkar jafnvel lent í þeim oftar en einu sinni). Sjaldnar heyrum við þó um fjöldaafsagnir. Stundum kemur það þó fyrir að einstakir toppar þurfa að segja af sér vegna spillingar eða hneykslismála. Þetta gerist reyndar sjaldan hér á landi en tíðkast þó í siðmenntuðum lýðræðissamfélögum. Hér á landi virðist reglan vera sú að þeir sem hafa efni á því að borga Vísareikninginn sinn án þess að nota yfirdráttinn sæta ekki ábyrgð.

Menn eiga að bera ábyrgð
Ef það sannast að Kristinn Björnsson, fyrrverandi forstjóri Skeljungs og eiginmaður Sólveigar Pétursdóttur fyrrverandi dómsmálaráðherra, hefur átt þátt í að féfletta íslenska borgara á Sólveig að gera hreint fyrir sínum dyrum eða segja af sér þingmennsku. Það þarf enginn að halda að hún hafi ekki vitað hvað maður hennar til margra ára var að bralla á forstjórastólnum á sama tíma og hún sjálf var dómsmálaráðherra. Umræðan um verðsamráð olíufélaganna er ekkert ný. Hjónin hljóta að hafa rætt málin. Lágmarkskrafa er að málið verði rannsakað til hlítar.

Ef það verður sannað að Þórólfur Árnason, borgarstjóri, hafi átt þátt í að ræna peningum af Íslendingum á hann líka að segja af sér. Hann á reyndar að sýna sóma sinn í því að svara spurningum fréttamanna strax. Hann hlýtur að vita sjálfur hvort hann gerði eitthvað af sér. Það er beinlínis aumkunarvert að horfa á manninn svara spurningum á eins loðinn máta og hann hefur gert: ,,[Ég vil] leyfa þeim sem að rannsaka þessi mál að fjalla um þau,“ ,,langbest [er] að Samkeppnisstofnun fjalli um málið.“

Nei Þórólfur, það er best að þú segir okkur sannleikann eins og þú þekkir hann. Ef þú telur þig hafa brotið af þér áttu að segja af þér, hvort sem brotið verið sannað í dómssal eða ekki. Ef þú telur þig saklausan þá skaltu láta okkur hin vita. Reykvíkingar, í það minnsta, eiga rétt á því að vita hvort þú sjálfur telur þig saklausan eða ekki.

Það má segja að tillögur meirihlutans hafi þrjá kosti sem sérstök ástæða er að geta. Í fyrsta lagi er boðið upp á fjóra skýra valkosti. Í öðru lagi er lagt til að atkvæðagreiðslan verði rafræn í hluta eða heild. Í þriðja lagi er lagt til að hugur þeirra sem búsettir eru utan Reykjavíkur verði kannaður með víðtækri skoðanakönnun.

Nokkuð hefur verið rætt um hvað nákvæmlega á að kjósa um. Meirihluti starfshópsins leggur til að kosið verði um alla raunhæfa möguleika. Flugvöllinn á sama stað í sömu mynd. Flugvöllinn á sama stað í breyttri mynd. Flugvöllinn fluttan til en staðsettan nálægt borginni. Allt innanlandsflug flutt til Keflavíkur. Ég er þeirrar skoðunar að ef almenningur á að kjósa um framtíð flugvallarins eigi almenningi að standa til boða að kjósa um alla raunhæfa valkosti. Þessar tillögur meirihlutans eru því afar jákvæðar að mínu mati.

Það er ánægjulegt að starfshópurinn leggi til að kosningakerfið verði rafvætt. Hvort sem er með því að hafa miðlæga kjörskrá þannig að kjósendur séu ekki bundnir af kjördeild sinni eða með því að atkvæði séu greidd í tölvu og talning þá væntanlega fljótlegri og öruggari. Það er í það minnsta vert að reyna þennan möguleika í kosningum sem þessum og meta reynsluna við síðari kosningar.

Að lokum er svo gert ráð fyrir því að hugur þeirra sem búa utan Reykjavíkur verði kannaður. Framtíð Reykjavíkurflugvallar skiptir stóran hluta þjóðarinnar máli. Fólkið hvers atvinna tengist flugvellinum. Fólkið sem ferðast um hann, til og frá borginni og nágrannasveitarfélögum. Fólkið sem býr nærri flugvellinum og verður fyrir ónæði af honum. Það væri því óviturlegt að kanna ekki hug sem flestra landsmanna og virðist tillaga meirihluta starfshópsins um skoðanakönnun meðal þeirra sem búa utan Reykjavíkur samhliða kosningum í Reykjavík vel til þess fallin að leysa þá þraut.

Reyndar er fjarri því víst að farið verði að tillögum meirihluta starfshópsins en ég ætla að leyfa mér að vona að svo verði gert. Það er ef til vill óskhyggja að vonast til þess að stjórnmálamenn velji réttu leiðina. Stjórnmálamenn eru jú eins og aðrir gjarnir á að velja auðveldustu leiðina. Þá sem skapar minnst umrót, minnsta óánægju og krefst minnstrar fyrirhafnar. En því fer ekki fjarri að þessar tillögur sameini kosti hvoru tveggja.

Góð loforð
Trixið felst í því að stjórnmálamenn og -flokkar eiga ekki að gefa loforð nema þeir viti með töluverðri vissu að þeir geti staðið við þau. Til dæmis gaf Framsóknarflokkurinn loforð fyrir kosningar 1995 um að tólfþúsund ný störf yrðu til ef flokkurinn læmist í stjórn. Framsókn komst í stjórn og rúmlega tólfþúsund störf urðu til. Þetta hafði lítið með með stjórnarþátttöku Framsóknar að gera, heldur sáu Framsóknarmenn á hagspám að þessi störf yrðu líklega til á kjörtímabilinu og því var raunhæft að lofa þeim.

Verra var loforð Framsóknarmanna við barnafjölskyldur. Eins og allir muna sviku þeir öll slík loforð. Þetta kostaði að formaður Framsóknarflokksins þurfti að mæta í sjónvarp, með tárvot augu, og lofa að Framsóknarflokkurinn myndi ekki gleyma barnafólkinu aftur. Svo lækkuðu barnabæturnar.

Vond loforð
Auðvitað hafa þeir sem standa mér næst svikið sinn skammt af loforðum. Til dæmis tók Helgi Hjörvar upp á því að lofa að skattheimta borgarinnar myndi ekki hækka ef Reykjavíkurlistinn héldi völdum. R-listinn hélt völdum en iðgjaldið hækkaði.

Mér finnst vesalings Helgi samt hafa fengið ósanngjarna meðferð hjá fréttastofu Stöðvar 2 sem reyndi að breyta honum í íslenskan Georg Bush eldri. Staðreyndin var sú að Helgi hafði ekkert umboð til slíkra yfirlýsinga, hann var jú bara busi á framboðslista R-listans og hafði mjög takmarkaða þekkingu á málefnum borgarinnar.

Helgi hefði hinsvegar átt að gera sér grein fyrir að flutningur grunnskólana yfir á sveitafélög gæfi ríkinu kost á að lækka skattana og neyddi sveitafélög til að hækka iðgjaldið. Sniðugur leikur hjá Ríkinu, vont fyrir Borgina. Það lá ljóst fyrir að ekki var forsenda til að gefa slíkt loforð sem Helgi gaf.

Orðheldni
En loforð loforðanna var loforð Borgarstjóra um að synda yfir Nauthólsvíkina þann 17. júní árið 2000. Ef ég man rétt var þetta liður í að benda fólki á ágæti hægðaraukaskattsins sem fór í að hreinsa strandlengjuna, skatts sem skyldi leggja af leið og hægt væri að synda uppí Kópavog.

Frelsarinn tók nýlega upp þetta loforð Borgarstjóra og ég er hjartanlega sammála þeim um að þetta sé gott loforð að standa við. Þó varð mér órótt þegar hann greip til fornra fræða um að merkja mætti nornir á því að þær flytu, og að nornir skyldi brenna. Etv. væri best að borgarstjóri synti út í miðja víkina og svo til baka því vafalítið munu Gunnar Birgisson og Heimdellingar bíða með bálköstinn í fjöru Kópavogs, enda er það þeirra eina leið til að ná borginni úr höndum Ingibjargar Sólrúnar.

Skipulagsmál og strætófargjöld
Bestu dæmin um tvískinnungsháttinn í borgarmálapólitíkinni eru auðvitað húsin tvö í Laugardal og hækkun strætófargjalda.

Fyrir nokkrum árum hækkaði þáverandi borgarstjórnarmeirihluti Sjálfstæðismanna fargjöld verulega. Rökstuðningurinn þá var sá að Reykjavíkurborg væri að niðurgreiða rekstur SVR meira en góðu hófi gegndi, kominn væri tími til að neytendur þjónustunnar greiddu meira fyrir hana. Vinstrimenn andmæltu þessu og kölluðu aðför að fátækum Reykvíkingum.

Fyrir nokkru hækkaði núverandi borgarstjórnarmeirihluti Reykjavíkurlistans fargjöld verulega. Rökstuðningurinn var sá að Reykjavíkurborg væri að niðurgreiða rekstur SVR meira en góðu hófi gegndi, kominn væri tími til að neytendur þjónustunnar greiddu meira fyrir hana. Sjálfstæðismenn andmæltu þessu og kölluðu aðför að fátækum Reykvíkingum.

Fyrir nokkrum árum ákvað borgarstjórnarmeirihluti Sjálfstæðismanna að byggja ráðhús í Tjörninni og Perluna í Öskjuhlíð. Vinstrimenn fóru hamförum og töluðu um umhverfisslys.

Fyrir nokkru ákvað borgarstjórnarmeirihluti Reykjavíkurlistans að heimila byggingu skrifstofuhúsnæðis og afþreyingarhúss í Laugardalnum. Sjálfstæðismenn fara hamförum og tala um umhverfisslys.

Fleiri dæmi mætti nefna þar sem meirihluti og minnihluti keppast um að vera hjákátlegir og ábyrgðarlausir en ég hef satt að segja ekki þol í að telja það allt upp.

Mér er nóg boðið
Nú skal ég viðurkenna það sem strætófarþegi að mér finnst ekki dýrt að ferðast með strætó og hef litlar áhyggjur af síðustu verðhækkunum. Ég skal líka viðurkenna það að mér er eiginlega alveg sama hvort húsin verði byggð í Laugardal eða ekki (eða hvort þar verði byggður menntaskóli eða eitthvað annað). Það sem mér leiðist hins vegar er þessi endalausa málefnalausa og stefnulausa umræða sem virðist alltaf bera hæst þegar borgarmál eru annars vegar.

Sem Reykvíkingur segi ég bara það að ég hef fengið mig fullsaddan af kattareglugerðum Reykjavíkurlistans og mótþróaskeiði Sjálfstæðisflokksins. Sem kjósanda í borginni finnst mér ég eiga heimtingu á að borgarfulltrúarnir komi ekki fram við okkur hin sem fífl með endalausum upphlaupum og vitleysugangi.

Það er kominn tími til að sumir borgarfulltrúar sem hafa séð það sem helsta verkefni sitt að koma sér í fjölmiðla fari að vinna vinnuna sína í ró og næði og hætti að líta á starf sitt sem endalausa fjölmiðlaveislu.