---

Billions and Billions

Eftir: Carl Sagan

Umfjöllun:
Í Billions and Billions heldur Carl Sagan áfram á þeirri braut sem hann hóf í Cosmos. Í Billions and Billions er þó meira fjallað um samfélagsmál og pólitík í bland við vísindi. Sagan fjallar með sínum einstaka hætti um alheiminn, vísindi og trúarbrögð, umhverfismál, fóstureyðingar, stjórnmál stórveldanna, kalda stríðið og líf og dauða. Síðustu kaflar bókarinnar skrifar Sagan stuttu áður en hann lést úr sjaldgæfum sjúkdómi. Um yfirvofandi dauða sinn segir hann:

,,I’ve learned much from our confrontations – especially about the beauty and sweet poignancy of life, about the preciousness of friends and family, and about the transforming power of love. In fact, almost dying is such a positive, character-building experience that I’d recommend it to everybody – except, of course, for the irreducible and essential element of risk.

I would love to believe that when I die I will live again, that some thinking, feeling, remembering part of me will continue. But as much as I want to believe that, and despite the ancient and worldwide cultural traditions that assert an afterlife, I know of nothing to suggest that it is more than wishful thinking…“

Enginn verður ósnortinn af lestri Billions and Billions. Eftir lestur bókarinnar fann ég fyrir söknuði. Ég sakna Carl Sagan, samt þekkti ég hann auðvitað ekki persónulega. Þrátt fyrir það hafði hann og hefur mikil áhrif á hugsanir mínar, lífskoðun og áhuga…

1. 

   Helga Guðmundsdóttir

   11. nóvember 2008 ::: 09:04

   Ég er þátttakandi í íslensku flauelsbyltingunni.

   Ég er einstæð móðir, er í dýrri leigu og hef verið í þannig stöðu lengi að geta rétt náð endum saman hver mánaðarmót. Ég hef ekki tekið þátt í þessu neysluæði sem talað er um að hafi einkennt samlanda mína undanfarin ár. Þetta er að sjálfsögðu hluti þjóðarinnar og svo langt frá því að bróðurparturinn hafi getað leyft sér þennan lífsmáta. Ég er með ágætislaun og hef því getað fætt okkur og klætt án þess að þurfa aðstoð. Ég hef hins vegar þegið notuð föt þegar að mér hefur verið rétt, ég hef gert það lengi að útbúa fyrir vikuna matseðil og gert innkaup út frá því sem til er í skápunum. Ég hef sem sagt verið skynsöm eða eins og máltækið segir: “Neyðin kennir naktri konu að spinna”.
   Nú hins vegar blasir við mér að þurfa að spara enn meir – ég mun sjálfsagt upplifa það að ná ekki endum saman. Lánin hækka – mánaðarleg greiðslubyrði hækkar og vegna hvers? Af því að ég var að eyða? Ekki á ég flatskjá! Ekki á ég eyðslumikinn jeppa eða hjólhýsi eða tjaldvagn! Ég er ekki eins og klippt út úr tískublaði!
   Ég tók enga áhættu en á nú að knésetjast til frambúðar vegna óráðsíu og siðleysis valinkunna manna. Afkvæmi mitt er skuldsett til framtíðar! Ég hef hins vegar reynt að spara og leggja aura inná framtíðarreikning drengsins míns. Er þetta fyrir bí?
    
   Við fórum niður á Austurvöll síðasta laugardag að hlusta á ræðumenn dagsins og allir hittu þeir naglann á höfuðið. Þetta er svo nauðsynlegt í ljósi þess sem er að gerast hér á landi. Við þurfum vettvang til að geta hlustað á áhyggjuraddir fjöldans, fengið endurgjöf á skoðanir okkar. Fengið ráðleggingar svo við getum myndað okkur skoðanir á því sem þarf að gera og það sem á alls ekki að gera. Við þurfum að sýna þessum valinkunnu mönnum að við erum hugsandi fólk hér. Það á ekki að líðast að forsvarsmenn þjóðarinnar, sem meirihluti þjóðarinnar kaus í lýðræðiskosningum, skuli geta fullyrt í sjónvarpi að ekkert sé að, dag eftir dag, í fjölmiðlum nokkrum dögum áður en við upplifðum þetta þjóðargjaldþrot. Halda þessir menn að hér sé heilaþveginn lýður sem hægt er að halda í lausu lofti, án skoðana, eins lengi og þeim hentar? Hvað hefur verið að gerast á bak við tjöldin? Hvað er verið að fela fyrir okkur? Hvað má ekki líta dagsins ljós eða hvað þolir ekki að líta dagsins ljós? Viljum við að þeir hafi þetta álit á okkur? Það er ekki líðandi að þessir menn geti sýnt okkur með hroka að þeir hafi vit fyrir okkur. Ástandið í þjóðfélaginu ber allt öðru vitni.
    
   Það sem ég hins vegar óttast er að fylkingar stíist í sundur og að útkoman verði kraftminni en ella. Einn hópurinn talar um friðsæl mótmæli. Annar vill láta verkin tala og kastar eggjum. Ég tel mikla þörf á því að þessir hópar finni sér sameiginlegan vettvang – hússnæði þar sem hægt er að skipuleggja vel og vandlega öll mótmæli svo að það endurtaki sig ekki aftur sem gerðist síðasta laugardag. Einn ræðumaður þurfti að upplifa það að hann missti athygli fjöldans vegna þess að “gárungar” tóku sig til og flögguðu  fána Bónus á fánastöng Alþingishússins! Við verðum að vera markviss í mótmælunum, við verðum að sameinast, standa vörð um að mótmælin verði sem áhrifamest og sem árangursríkust. Verum saman í þessu ef mögulegt er.
   Við öskrum á breytingar og hreingerningar eftir þessa óráðsíu. Menn verða að læra af reynslunni, og við gefumst ekki upp fyrr en á fjöldann hefur verið hlustað. Við höfum bein í nefinu, vit í kollinum, ríka réttlætis- og siðferðiskennd og þekkjum muninn á réttu og röngu. Við getum tekið vel ígrundaðar ákvarðanir og verið málefnaleg með afbrigðum.
    
   Með kveðju
   Helga Guðmundsdóttir
   Eskihlíð 6B
   105 Reykjavík
   kt 110967-4119
    
   Með B.A. í frönsku, master í listfræði, kennaramenntun. 41 árs einstæð móðir drengs fæddur 1999 og hvorugt okkar getur talist til hryðjuverkamanna J

   Svara