Heiðurslaun sjálfboðaliða
Dagsetning: 11. desember 2007 - Þriðjudagur
Höfundur: Sigurður Hólm Gunnarsson
Efnisorð: Ríkismenning, Ríkisumsvif
Viðbrögð: Ummæli (
Höfundur: Sigurður Hólm Gunnarsson
Efnisorð: Ríkismenning, Ríkisumsvif
Viðbrögð: Ummæli (
Fyrirbrigðið „heiðurslaun listamanna“ er ágætt dæmi um ónauðsynleg og óréttlát umsvif ríkisvaldsins. Fámennur hópur þingmanna sem situr í fjárlaganefnd ákveður hvaða listamenn eiga að fá 150 þúsund krónur á mánuði úr pyngju skattgreiðenda fyrir það eitt að stunda áhugamál sitt. Þar sem enginn er neyddur til þess að gerast listamaður er álíka viturlegt að veita listamönnum föst ríkislaun og að setja sjálfboðaliða á launaskrá ríkisins. Nær væri að veita fólki stuðning sem er af óviðráðanlegum ástæðum í fjárhagslegri neyð. Hvað með heiðurslaun einstæðra foreldra?
Ég veit ekki betur en einstæðir foreldrar fái styrk frá ríkinu, einmitt vegna fyrrgreindrar ástæðu.
Og hvort sem þeir fá hann eða ekki vil ég að þú áttir þig á því að heiðurslaunin eru veitt fólki sem hefur gert listina að aðalstarfi sínu.
Þvílíka lítilsvirðingu fyrir listafólki hef ég aldrei séð og þegar list fólks, sem hefur tileinkað henni líf sitt, er kölluð áhugamál.
Þú áttar þig mögulega ekki á gróskunni sem öflugt listalíf veitir samfélaginu, eða þú áttar þig kannski ekki á því að þegar listsköpun er köllun þín er oft erfiðara að lifa á mánaðarkaupinu en ef þú finnur þig í kokk eða lögfræðing.
Að auki þarf vart að benda á að á sama hátt og þegar ríkið leggur fé til byggingar tónlistarhúss væri margur leikur ósnjallari en leggja fé til tryggingar á því að einhver starfsemi verði í húsinu.
Þrátt fyrir lág laun (og lágt álit almennings sé ég á þessari grein þinni) er engin stétt sem oftar gefur vinnu sína, hvort sem er til góðgerðarmála eða annars, en listamenn.
Þú sérð ekki kennara kenna í þágu litlu barnanna í Afríku, eða pípara fara yfir vatnslögn til styrktar krabbameinssjúkum börnum og þú munt aldrei sjá strætóbílstjóra gefa launin sín til góðgerðarmála einungis vegna þess að hann hefur verið beðinn um það.
Í sannleika sagt krossbrá mér við að líta yfir upplýsingarnar um þig hér á síðunni, því ég hefði öllu frekar búist við að þurfa að ræða þetta við einhvern félaga minn í Sjálfstæðisflokknum en Samfylkingardreng.
Með von um djúpa íhugun
D. Gunnar, áhugatónlistariðkandi.
Sæll D. Gunnar. Það er helber uppspuni hjá þér að ég lítisvirði listamenn. Ég leyfi mér einfaldlega að gera athugasemd við það að örfáir stjórnmálamenn ákveði hvaða listamenn eiga að fá pening frá skattgreiðendum.
Ég er þeirrar skoðunar að yfirvöld eigi tryggja frelsi og almenna velmegun. Fólkið sjálft á að ráða hvaða menning er í boði.
Ekki geri ég kröfu til þess að samborgarar mínir fjármagni „köllun“ mína.
Svo verð ég að gera athugasemd við það þegar þú gefur í skyn að listamenn gefi einir vinnu sína. Þetta er þvættingur eins og þú sjálfur líklega veist. Fyrir utan það þekki ég nokkrar listamenn sem hafa það sem prinsip að gefa aldrei vinnu sína.
Nánar um ríkismenningu hér:
http://skodun.is/category/rikismenning/
Dæmið er ósköp einfalt.
Ríkið vill listafólk, listsköpun er ekki ýkja heillandi vegna lágra launa, ríkið styrkir listafólk.
Næsta rökrétta skref hefst á:
Ríkið vill kennara…
Jafnvel þó hægt væri að tala um „vilja“ ríkisins þá er sá „vilji“ ekki rök fyrir eyðslu á peningum skattgreiðenda.
Þá væru næstu rökréttu skref:
Ríkið vill x milljón króna sendiráð…
Ríkið vill x milljón króna göng milli A og B
Ríkið vill …allt það sem ríkinu „dettur í hug“ sama hvað það kostar.
…
Mér finnst skipta máli að ríkisvaldið fari varlega með pening skattgreiðenda og að almannahagsmunir séu hafði að leiðarljósi þegar kemur að nota sjálfsaflafé skattgreiðenda. Þess afstöðu virðist maður ekki geta haft án þess að vera kallaður harðlínukapítalisti, Sjálfstæðismaður eða kallaður „Samfylkingardrengur“.
Bendi á eldri greinar sem fjalla um sama mál:
Ríkishljómsveit Íslands
Hæhæ. Ég skil alveg þetta sjónarmið þitt, en mig langar að benda á tvær góðar greinar:
http://www.snerill.com/?p=945
http://www.mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?grein_id=796695
Varðandi það að vinna við áhugamál sitt: Ég skil vel að fólk sé fúlt yfir þessu, en mig langar að benda á það að það að vinna við músík er 90% djöfulsins puð og 10% glamúr og gaman. Ég get ekki sagt að það sé sérstakt áhugamál mitt að skrifa umsóknir, gera kostnaðaráætlanir, búa til vefsíður, vinna við markaðssetningu og skrifstofuvinnu og fá þar að auki ekki krónu fyrir. Ég get ekki gert þessa hluti í frítímanum af því ég á barn, sem þýðir að ég á almennt ekki frítíma…og ég á engan pening heldur (er ekki á listamannalaunum). Og samt er ég í frekar góðum málum tónlistarlega og fæ frekar mikla spilun, m.a. hjá Sinfóníunni og tilnefningar til tónlistarverðlaunanna ofl. Það er bara ekki svo mikið upp úr svoleiðis að hafa peningalega séð. Þeir sem eru að gefa út plötur í dag eru heppnir ef kostnaðurinn er á núlli, og þá tel ég ekki með vinnuna sem þeir leggja í lagasmíðar, æfingar, upptökur, prómó o.sv.frv., heldur bara framleiðslukostnaðinn. Þeir dagar eru liðnir að hljómsveitir mokuðu upp peningum á sveitaböllum, sá bransi er eiginlega alveg dauður. Meir að segja vinsælustu poppararnir á Íslandi þurfa að vinna eitthvað annað en bara í músík. Almenningur er bara almennt ekki að borga fyrir tónlist lengur, og þýðir það að hann vill enga tónlist lengur?? Hvað heldur þú?
Ef við eigum bara að fá að heyra tónlist eftir fólk sem vinnur við eitthvað annað mestan hluta af tíma sínum, þá myndum það vissulega takmarka mjög úrvalið, það er mín skoðun. Og ekki myndi ég vilja vera án RÚV…
..ókei, ég sé að þessi hagfræðigrein er frá 2004 þannig að sumt í henni er orðið pínu úrelt, eins og þessi rooosalega geisladiskasala (hún er algjörlega hrunin) og fleira í þeim dúr. En það er satt, að t.d. í Svíþjóð er útflutningur tónlistar alveg ótrúlegur, og norðurlöndin eru mjög framarlega í að styrkja tónlist fjárhagslega, því þeir sjá sér hag í því hreinlega! Og hér á Íslandi er rekið ÚTÓN, sem hjálpar við útflutning á Íslenskri tónlist. En nú til dags er það svo komið að tónlistarmennirnir sjálfir sjá um nánast allt sem viðkemur prómói og sölu á eigin tónlist, sem þýðir að þeir eru mjög mikið í skrifstofuvinnu og mun minna í „áhugamálinu“ sínu…