---

Ríkisstjórnin hefur ákveðið að gera aðra tilraun til að selja Símann. Ég fagna því. Yfirvöld hafa ekkert að gera með því að reka símafyrirtæki í samkeppnisrekstri. Auðvitað má alltaf gagnrýna söluferlið og skilyrðin. Mikilvægt er að koma í veg fyrir einokun og einkavinavæðingu þó líklegast sé ómögulegt að selja stór of öflug ríkisfyrirtæki svo að allir séu sáttir.

Viðbrögð stjórnarandstöðunnar við ákvörðun ríkistjórnar um að selja Símann hafa hingað til verið frekar froðukennd og bragðdauf. Stjórnarandstöðuþingmenn gefa í skyn að verið sé að koma Símanum í hendurnar á mönnum sem eru ríkisstjórninni “þóknanlegir”. Mér leiðist þegar stjórnmálamenn gefa í skyn.

Ég veit nánast ekkert um rekstur símafyrirtækja og get varla haft sterka skoðun á því hvort það sé eðlilegt að grunnnetið sé selt með Símanum eða ekki. Ýmsir fullyrða að það sé stórhættulegt og “gefa í skyn” að sú aðferð hafi gefist afar illa annars staðar. Ég man hins vegar ekki eftir því að hafa heyrt hvar slíkt fyrirkomulag hefur gefist illa og hvers vegna. Það getur þó vel verið að það hafi verið gert.

Það má auðvitað alltaf deila um hvernig stórríkisfyrirtæki eru einkavædd. Við eigum að rökræð þessi mál. Hvað sem okkur finnst um aðferðirnar þá er einkavæðing Símans gleðiefni í sjálfu sér.

Næsta skref verður vonandi einkavæðing ríkisfjölmiðlana. Afskipti ríkisins af sápuóperuneyslu almennings eru orðin svolítið þreytandi.

1. 

   Þórður Sveinsson

   5. apríl 2005 ::: 18:11

   Sæll, Sigurður.

   Umræðunnar vegna ætla ég að varpa hér fram þremur röksemdum fyrir því að grunnnetið eigi að vera í ríkiseigu:

   1. Ef fyrirtæki á samkeppnismarkaði á grunnnetið eru hin fyrirtækin háð því um þjónustu og geta, ef allt fer á versta veg, orðið að sæta ósanngjörnum viðskiptaskilmálum; þetta hefur einmitt Og Vodafone bent á.

   2. Ef vera á samkeppni í rekstri grunnneta má jafnvel gera ráð fyrir að á sömu svæðunum yrðu lögð tvö eða fleiri grunnnet þar sem eitt myndi duga; afleiðingin af því yrði sú að þrátt fyrir samkeppnina myndu neytendur þurfa að borga meira en ella þar eð óneitanlega er dýrara að hafa tvö eða fleiri grunnnet en eitt.

   3. Ef eitt allsherjargrunnnet fyrir landið allt er í eigu ríkisins en ekki einkafyrirtækis hafa þjóðkjörnir fulltrúar áhrif á rekstur þess og verðlagningu, nokkuð sem telja má vera lýðræðislegt og jafnvel nauðsynlegt ef ekki ríkir samkeppni í rekstri grunnneta.

   Svara
2. 

   Vésteinn Valgarðsson

   5. apríl 2005 ::: 19:37

   Ég tek undir síðustu röksemdina hjá Þórði. Ég tel það næga afturför að Síminn sé seldur, sen hálfu verri ef grunnnetið er látið fylgja með í kaupunum. Sá sem getur sett keppinauti sínum skilyrði um jafn þýðingarmikið atriði og aðgang að grunnneti er með mikið forskot í samkeppninni, og varla erfitt fyrir hann að komast í einokunarstöðu.

   Yfirvöld hafa ekkert að gera með því að reka símafyrirtæki í samkeppnisrekstri.

   Að mínu dómi er það skömminni skárra að yfirvöld sjái um rekstur á fyrirtækjum sem eru jafn nauðsynleg fyrir þjóðina og Síminn, heldur en að stórburgeisar eigi þau. Ég set þó ekki samasemmerki milli þess að eitthvað sé í ríkiseigu og að það sé í þjóðareigu. Helst vildi ég sjá atvinnuvegi og auðlindir í milliliðalausri þjóðareigu (án aðkomu ríkisvaldsins) og stjórnað lýðræðislega og með þarfir þjóðarinnar að leiðarljósi.

   Svara