Að spila með liðinu
Höfundur: Sigurður Hólm Gunnarsson
Efnisorð: Pólitísk einvígi, Stjórnmál
Viðbrögð: Ummæli (
Hvers vegna í ósköpunum tekur fólk þátt í stjórnmálum? Sumir gera það eflaust af hugsjón en mér virðist sem flestir, eða í það minnsta of margir, taki þátti í stjórnmálum vegna áhuga á sjálfu stjórnmálastarfinu. Ekki það að ég sé á móti því að fólk eigi sér áhugamál. Hins vegar tel ég rangt af fólki að bjóða sig fram til Alþingis eða til annarra ábyrgðastarfa sem hafa áhrif á annað fólk bara til þess eins að svala eigin áhuga. Stjórnmálamenn sem hafa meiri áhuga á að „spila með liðinu“ en að berjast fyrir því sem þeir trúa á (ef þeir trúa þá á eitthvað) eiga ekki heima í slíkum ábyrgðarstöðum.
Ótrúlega algengt er að fólk sem áður hafði hugsjónir og sterkar skoðanir á ákveðnum málum umbreytist um leið og það er kosið til ábyrgðastarfa. Hver man ekki eftir öllum þeim ungu sjálfstæðismönnunum sem sögðu eitt sinn „báknið burt“ en eru duglegastir við að þenja út ríkisvaldið nú þegar þeir eru komnir til valda. Nýverið sendu ungir sjálfstæðismenn í Reykjavík frá sér ályktun sem sýnir að þetta gerist enn:
„Í ljósi niðurskurðartillagna Heimdallar er það óásættanlegt að þingmenn flokksins auki útgjöldin og búi til nýja útgjaldaliði sem felast í þremur nýjum heiðurslistamönnum (í raun sex nýjum, þar sem þremur hafði þegar verið bætt við í fjárlagafrumvarpinu). Ritstjórn Frelsi.is telur ákvörðun þingmanna Sjálfstæðisflokksins að fjölga heiðurslistamönnum og auka þannig útgjöld ríkisins mikil vonbrigði.
Olli það ritstjórn sérstökum vonbrigðum að háttvirtur þingmaður og fyrrverandi formaður SUS, Sigurður Kári Kristjánsson, skuli standa að slíkri tillögu. Hefur það lengi verið baráttumál ungra sjálfstæðismanna að draga úr ríkisútgjöldum og ennfremur afskiptum á sviði menningar.“
Er þetta nokkuð áhugavert þar sem Sigurður Kári hefur lengi verið talinn frjálshyggjumaður sem er algerlega á móti afskiptum ríkisins til menningarmála. Ekki lengur, nú virðist hann ekki hafa efni á því að hafa hugsjónir og spilar því bara með liðinu.
Annar nýr og ungur þingmaður, Dagný Jónsdóttir – Framsóknarflokki, hefur einnig verið sökuð um að skipta um skoðun eftir að hún komst á þing og það með réttu. Ágúst Ólafur Ágústsson, þingmaður Samfylkingar, benti nýlega í Morgunblaðsgrein á þessi umskipti Dagnýjar:
„Þessi fyrrverandi framkvæmdastjóri stúdentaráðs Háskóla Íslands fékk á dögunum einstakt tækifæri til að sýna stuðning sinn í verki að því er varðar Háskólann. Við aðra umræðu fjárlaganna kom Samfylkingin með breytingartillögu sem fólst verulegri hækkun fjárframlaga til Háskóla Íslands, alls um 740 milljón krónur. Óneitanlega myndu slíkar fjárhæðir bæta bágborna stöðu skólans mjög, þótt enn myndi vanta talsvert upp á. Það ætti Dagný að vita sem gekk vasklega fram fyrir hönd stúdenta og skrifaði greinar þar sem viðkvæðið var iðulega fjársvelti, fjársvelti. Og krafðist hún úrbóta hið fyrsta.
En aldeilis ekki. Dagný Jónsdóttir greiddi við fyrsta tækifæri atkvæði gegn viðbótarfjárveitingu til Háskóla Íslands. Hún hvorki studdi tillöguna eins og stúdentar hefðu fyrirfram búist við, né sat hún hjá. Hún kaus gegn tillögunni.“
Dagný hefur ekki einu sinni fyrir því að neita þessu heldur virðist hún þvert á móti vera stolt af því að kjósa gegn hugsjón sinni á Alþingi.
„Það sem mér þótti skrítið var að stjórnarandstöðuþingmaðurinn sem hana ritaði virðist ekki gera sér grein fyrir að á þingi eru tvö lið og eins og staðan er núna er ég í stjórnarliðinu. Í þessu felst enginn hroki, bara staðreynd og maður fylgir sínu liði. Meirihlutinn hefur lagt fram tillögur til fjárlaga og fjáraukalaga og þar eru t.d. aukin útgjöld til menntamála.“
Hugsjónir framar flokkshollustu
Það er sorglegt sjá hve margir hafa meiri áhuga á að sýna flokkshollustu, að spila með liðinu, fremur en að berjast fyrir hugsjónum sínum. Afar sorglegt.
Eru stjórnmál ekki hópíþrótt? Þeir sem ekki vilja fylgja flokkslínum eiga ekki þar heima, heldur ættu að fara í sérframboð (einstaklingssport) ekki satt?
Stjórnmál eru ekki íþrótt! Þeir sem líta á stjórnmál sem íþrótt eiga ekki heim í pólitík að mínu mati. Ef menn vilja fylgja einhverju liði geta þeir alltaf horft á fótbolta eða einhverja aðra hópíþrótt. Pólitík gengur út á það að hafa sannfæringu (vonandi rökstudda) og berjast fyrir henni. Þannig er eðlilegt að fólk velji sér flokk sem hefur stefnu sem er næst þeirra eigin skoðun. Ekki þó til að fylgja flokknum hugsanalaust, heldur einmitt til þess að reyna að hafa áhrif á stefnu hans. Stjórnmál eru ekki íþrótt, heldur dauðans alvara. Ákvarðanir stjórnmálamanna hafa áhrif á landsmenn alla. Það er því siðferðisleg skylda hvers og eins að fara eftir sannfæringu sinni.
Hvað er verið að líkja stjórnmálum og íþróttum saman?! Þetta er vita gagnslaus umræða og til þess eins fallin að draga athyglina frá megin vandanum. Sú hætta sem blasir hérna við snýr að íslenskum kjósendum og alþingi.
Grunnurinn er sá,l í þessu máli, að almenningur á Íslandi hefur það vald að kjósa alþingismenn sem sína fulltrúa á Alþingi. Þar gegna þessir lýðræðislega kjörnu þingmenn því hlutverki að tryggja hag kjósenda. Þetta getur ekki verið augljósara og hlýtur að stuðla að því einu að auka hag og velmegnun Íslendinga.
Í þessu tilviki, þar sem Dagný Jónsdóttir, þingmaður Framsóknarflokksins, ákveður að kjósa gegn eigin sannfæringu og fylgja flokknum, vakna upp spurningar um hvaða hagsmuni er Dagný að verja. Er hún að standa vörð um hagsmuni kjósenda sem kusu hana til að gegna æðstu trúnaðarstörfum þjóðfélagsins eða er hún að tryggja hagsmuni Framsóknarflokksins. Því miður lítur út fyrir að hún sé eingöngu að fylgja sínum flokk, bæði gegn eigin samvisku og íbúum landsins. Þetta verður Dagný að eiga við sína samvisku nema hún hafi selt hana djöflinum með þessari sviksemi sinni við íslenska kjósendur.
Kjarni málsins er hinsvegar þessi: ef að þingmenn geta haft hagsmuni kjósenda að háði með slíkum svikum þá þarf einhvern veginn að koma í veg fyrir að slíkir menn komast á þing.
En ég spyr líka á móti; hvernig stendur á því að almenningur kýs fólk, sem svíkur eigin samvisku og svíkur gefin loforð, á Alþingi? Alþingi er þrátt fyrir allt valdamesta stofnun landsins, sér í lagi með tilliti til áhrifa landsmanna!
Kosningakerfið býður greinilega uppá að menn geta endalaust komist upp með að svíkja gefin loforð og besta dæmið er að sjálfsögðu svik heilbrigðisráðherra og ríkisstjórnarinnar gagnvart öryrkjum!
Tölum aðeins um það. Ég spyr; er hægt að leggjast lægra en að svíkja öryrkja? Þetta er náttúrulega ekki svara vert fyrir æruverðuga menn en ríkisstjórn Íslands er ekki æruverðug. Að sparka í þá sem ekki geta björg sér veitt nema með aðstoð samfélagsins er eitt það lágkúrulegasta sem nokkur getur gert. En ríkisstjórn Íslands hikar ekki við það. Á sama tíma og fjárlagafrumvarpið er samþykkt með 6-7 milljarða króna afgangi þá gefur ríkisstjórnin það út að ekki séu til peningar til að standa við heiðursmannasamkomulag uppá 500 milljónir! Ég hef aldrei verið mikill hagfræðisnillingur en eitthvað segir mér að þetta séu skrítin rök! Og það sem meira er, þetta heiðursmannasamfélag er gert við öryrkja.
En samkvæmt kosningum þá er þetta greinilega það sem Íslendingar vilja, við því er ekkert að segja. Þjóðin vill samviskulausa þingmenn og svikula stjórn sem sparkar í þá sem minnst mega sín. Þannig er það bara og maður verður að sætta sig við það. Eða…
Kristbjörn H. Björnsson
Stjórnmál ekki íþrótt? Samt er keppt í stjórmálum a.m.k. á fjögurra ára fresti! Eini munurinn virðist of þó vera sá að stjórmálamenn kunna ekki að tapa og flestir reyndar telja sig hafa unnið!!??
Alþingismenn sverja eið að stjórnarskránni þar sem þeir lofa að breyta ávallt eftir eigin sannfæringu, en við vitum að margir greiða atkvæði sitt þvert á eigin sannfæringu til þess að verja hagsmuni flokksins og viðhalda völdum hans í þeim tilvikum sem við á. En er þetta ekki einmitt það sem flokk að afli? Að flokksmenn standi saman að tillögum sem samþykktar eru af meirihluta þeirra hverju sinni í stað þess að vera uppá kant þegar hlutirnir eru ekki akkúrat eftir þeirra eigin höfði. Sannfæring alþingismanns í einstaka málum ætti þess vegna að víkja fyrir sannfæringu hans um að treysta völd flokksins sem hann er fulltrúi fyrir í þeirri vissu um að það sé besti kosturinn þegar á heldina er litið.
Það vita allir að stjórmálaflokkar þar sem hver höndin er upp á móti annarri og lítil sem engin eining virðist un nokkurn skapaðan hlut, komast sjaldnar til valda og sitja gjarnan skamma stund þegar þeir komast til áhrifa, einmitt vegna þessa.
Stjórnmál og íþróttir eru þannig um margt mjög lík þar sem leikmaður í hópíþrótt tekur þátt í leiknum oft án þess að vera í þeirri stöðu sem hann helst vildi, heldur fylgir því leikkerfi sem lagt var upp með, og þarf jafnvel á stundum að sitja áhrifalaus á varamannabekknum, án þess að yfirgefa liðið líkt og vænta mætti af litlu barni.
Það er ekki keppt í stjórnmálum á 4 ára fresti heldur fær almennigur kost á því að kjósa þingmenn til þess að verja hagsmuni sína í eitt kjörtímabil. Þingmenn eru ekki að keppa heldur eru þeir að bjóða sig fram sem fulltrúa. Hafi þeir burði til þess að mati kjósenda þá eru þeir kosnir en annars ekki. Burtséð frá því hvernig öðrum gengur. Þannig er þetta í raun fáránleg samlíking og vita gagnslaus í þokkabót.
Varðandi þingflokkanna þá hlýtur það að varða almenning meira að hagsmunir og velferð þjóðarinnar séu teknir fram yfir hagsmuni flokks. Þingmenn ættu því réttlætanlega að fylgja eigin sannfæringu og styðja sína umbjóðendur en ekki flokk sem gæti verið að valda meiri usla en hollt er. Að auki þá kynna frambjóðendur sig fyrir kosningar að það ætti að vera nokkuð augljóst fyrir hvaða mál þeir standa. Ef þeir snúast um 180 gráður eftir að kjörtímabilið er hafið án sýnilegrar og rökrænnar ástæðu þá er eitthvað að. Þingmaður á ekki að geta komist upp með að svíkja kjósendur sína án þess að það hafi afleiðingar.
Seg mér Siggi. Hefur þú einhvern tímann hugsað um að henda þér í pólítík. Þú mundir fá mitt atkvæði.