Hnefaleikar og siðmenning
Höfundur: Sigurður Hólm Gunnarsson
Efnisorð: Hnefaleikar
Viðbrögð: Ummæli (
„Hnefaleikamaður um þrítugt slasaðist alvarlega á hnefaleikamóti í Vestmannaeyjum í gær þegar hann hlaut svokallað rothögg, sem leiddi til blæðinga inn á heila.“ – www.ruv.is 30.11.2003 16:00
Ég er einn af þeim sem var á móti því að leyfa „ólympíska“ hnefaleika hér á landi. Ástæðan er einföld. Markmiðið með hnefaleikum er meðal annars það að berja andstæðinginn sem oftast og fastast í höfuðið. Ég tel að siðmenntuð samfélög geti og eigi að setja reglur um „íþróttir“ sem ganga út á það að meiða og slasa.
Þegar ég skrifaði fyrst um hnefaleika á þessum síðum í maí árið 2000 var ég fljótlega sakaður um að vera kommúnisti og um að líkjast suður amerískum hershöfðingja.
Sem kommúnisti og suður amerískur hershöfðingi varaði ég við því að ef ólympískir hnefaleikar yrðu leyfðir á Íslandi mættum við eiga von á því einhver myndi örkumlast eða jafnvel deyja við iðkun þessarar „íþróttar“ hér á landi.
Þeir sem töluðu harðast fyrir því að leyfa ólympíska hnefaleika gerðu lítið úr rannsóknum sem sýna að ólympískir hnefaleikar geta verið stórhættulegir. Aðrir töluðu um það væri heilagur réttur einstaklingsins að setja sjálfan sig í slíka hættu. Frelsi einstaklingsins er vitaskuld afar mikilvægt en réttlætir það allt? Ég held ekki.
Í grein minni Hnefaleikar og mannréttindi spyr ég meðal annars: „Er þá nokkuð því til fyrirstöðu að lögleiða einvígi fyrir þá sem vilja gera upp sín mál á þann máta?“
Lögleiðing ólympískra hnefaleika var ekki sjálfsögð aðgerð. Málið er ekki svart/hvítt frekar en flest önnur mál. Ég tel að það sé hollt að hafa það í huga. Frekari umfjöllun um hnefaleika má finna í neðantöldum greinum:
Sæll Sigurður Hólm,
Ég ætla að byrja á að taka það fram að ég er ekki á móti hnefaleikum, og að ég stunda hnefaleika og einnig aðrar „ofbeldisíþróttir“ eins og þú kallaðir það, þó ég sé eiginlega alveg búinn að snúa mér að hnefaleikum.
Það var gaman að lesa þessar greinar eftir þig og sjá að menn hafa auðvitað misjafnar skoðanir.
Þegar ég byrjaði í hnefaleikum hafði ég æft t.d. karate í u.þ.b. 5 ár.
Ég hef þó ekki ennþá keppt í hnefaleikum.
Það sem mér finnst jákvætt við hnefaleikana:
Rosaleg líkamsrækt. Ég hef æft nokkrar íþróttir, og einnig stundað líkamsræktarstöðvar og það jafnast ekkert á við boxið.
Það er hægt að stunda hnefaleika án þess að vera að „berjast“. Ég á við að margir (ungir sem aldnir) æfa hnefaleika án þess að fara nokkurntíman „í hringinn“. Það finnst mér sniðugt hjá mörgum, því þetta er ótrúlega góð hreyfing.
Það sem mér finnst neikvætt við hnefaleikana:
Oft eru mjög reynslulausir menn settir í hanska og látnir boxa í keppnum! Þetta hefur sýnt sig í keppnum hérlendis, þar sem þeir reynslulausu eru oft jafnvel hættulegri þeim „reyndari“ en öfugt. Því þeir sem hafa litla reynslu vilja það mikið til að fara í „slagsmál“ sem er á engan hátt skyld hnefaleikum.
Þeir reynlumiklu „boxa“, þeir eru ekki að reyna að „lúberja“ andstæðinginn, heldur koma á þá stigum og nota löglegar tæknir.
Þegar ég er á æfingu og æfi á móti svona mönnum, segjum ég og þjálfarinn minn ekki „já fínt.. áfram svona.. fastar fastar..“,og svo æsist ég upp og rota hann. Heldur reynum að kenna fólki að „boxa“. Íslendingar hafa ekki séð áhugamannahnefaleika í 50 ár, eða síðan boxið var bannað. Þess vegna halda margir að box sé eins og við sjáum þessa rosalegu kalla á Sýn (t.d. tyson) þar sem menn eru ekkert nema þeir roti sem flesta.
Ég hef stundað svona íþróttir með skólanum síðan ég kláraði grunnskólann, og ég tel að þær hafi að stórum hluta komið mér í gegnum námið. Ég hef meiri úthald í lærdóminn, ásamt þeirri reglusemi sem þessar íþróttir bera með sér. Ég er núna í verkfræðideild HÍ, en sleppi aldrei æfingu.
Þetta með reglusemina,
ég hef nokkrum sinnum séð svokallaða „riddara gatnanna“ koma í þessar íþróttir. Það endar aðeins á tvo vegu. Annað hvort hætta þeir mjög fljótt vegna lítillar sjálfsvirðingar, eða að þeir öðlist þessa sjálfsvirðingu og komi sér út úr öllu ruglinu með því að leggja þetta fyrir sig, sem mér finnst mjög jákvætt
Einnig hef ég t.d. aldrei meiðst við ástundun hnefaleika þar sem ég var oft „hálf tuskulegur“ eftir hinar íþróttirnar þó svo að ég sé oft að boxa 3-5 lotur við 3-6 menn á æfingum. Ég bíð bara spenntur eftir að fá að keppa, en það verður sjálfsagt von bráðar.
Ég vildi nú bara koma einhverju af mínum skoðunum til þín, ég vona að þú hafir gaman af því að skoða þær.
kveðja,
Guðmundur
Sæll Guðmundur og takk fyrir skemmtilegar pælingar. Auðvitað er hnefaleikaæfing mjög góð líkamsrækt og hef ég ekki mótmælt því. Það eina sem ég hef bent á að það er morgunljóst að það er stórhættulegt að láta lemja sig í hausinn aftur og aftur. Það er ekkert grín að kasta heilanum fram og aftur eins og skopparabolta inn í hauskúpunni.
Rosaleg líkamsrækt. Ég hef æft nokkrar íþróttir, og einnig stundað líkamsræktarstöðvar og það jafnast ekkert á við boxið.
„Oft eru mjög reynslulausir menn settir í hanska og látnir boxa í keppnum! Þetta hefur sýnt sig í keppnum hérlendis, þar sem þeir reynslulausu eru oft jafnvel hættulegri þeim „reyndari“ en öfugt. Því þeir sem hafa litla reynslu vilja það mikið til að fara í „slagsmál“ sem er á engan hátt skyld hnefaleikum.“
Einmitt, það hlýtur að fylgja svona keppnum alltaf og ég sé ekki hvernig hægt er að koma í veg fyrir það. Eitt markmið íþróttarinnar er nú einu sinni það að kýla andstæðinginn í höfuðið.
„Þeir reynlumiklu „boxa“, þeir eru ekki að reyna að „lúberja“ andstæðinginn, heldur koma á þá stigum og nota löglegar tæknir.“
Ég geri mér grein fyrir því. Spurningin er þá hvers vegna menn telja nauðsynlegt að keppa í íþrótt þar sem yfirleitt má berja í höfuð andstæðingsins? Menn geta seint farið „varlega“ í að berja í höfðu manna. Læknar og vísindamenn hafa enda sýnt margoft fram á að slík höfuðhögg eru stórhættuleg. Á meðan hnefaleikar ganga að hluta til út á berja í höfuð manna á ég erfitt með að kalla þá íþrótt. Satt best að segja.
„Þegar ég er á æfingu og æfi á móti svona mönnum, segjum ég og þjálfarinn minn ekki „já fínt.. áfram svona.. fastar fastar..“,og svo æsist ég upp og rota hann. Heldur reynum að kenna fólki að „boxa“.“
Gott að heyra, á móti kemur er það ljóst að á meðan íþróttin gengur út á að berja í höfðu andstæðingsins er hún hættuleg. Má ekki æfa og keppa í boxi þar sem höfuðhöggum er sleppt?
„Íslendingar hafa ekki séð áhugamannahnefaleika í 50 ár, eða síðan boxið var bannað. Þess vegna halda margir að box sé eins og við sjáum þessa rosalegu kalla á Sýn (t.d. tyson) þar sem menn eru ekkert nema þeir roti sem flesta.“
Rétt, ert þú þá á móti því að lögleiða „venjulega“ hnefaleika hér á landi? Af hverju? Af hverju ekki? Flestir hnefaleikarar sem ég hef talað við vilja ganga alla leið og leyfa þetta allt, þó margir þeirra þora ekki að viðurkenna það opinberlega.
„Ég hef stundað svona íþróttir með skólanum síðan ég kláraði grunnskólann, og ég tel að þær hafi að stórum hluta komið mér í gegnum námið. Ég hef meiri úthald í lærdóminn, ásamt þeirri reglusemi sem þessar íþróttir bera með sér. Ég er núna í verkfræðideild HÍ, en sleppi aldrei æfingu.“
Ekki misskilja mig, ég trúi því vel að æfingin sé góð. Ég set bara athugasemdir við það þegar menn fara keppast við að berja hvorn annan í höfuðið og kalla það íþrótt.
„ég hef nokkrum sinnum séð svokallaða „riddara gatnanna“ koma í þessar íþróttir. Það endar aðeins á tvo vegu. Annað hvort hætta þeir mjög fljótt vegna lítillar sjálfsvirðingar, eða að þeir öðlist þessa sjálfsvirðingu og komi sér út úr öllu ruglinu með því að leggja þetta fyrir sig, sem mér finnst mjög jákvætt“
Já, já íþróttaiðkun getur hjálpað mörgum að komast út úr „rugli“ og það er jákvætt. Það breytir því ekki að það er stórhættulegt að berja í höfuð fólks og það er þess vegna, og aðeins þess vegna, sem ég tel ekki skynsamlegt að leyfa slíka athöfn sem íþrótt.
„Einnig hef ég t.d. aldrei meiðst við ástundun hnefaleika þar sem ég var oft „hálf tuskulegur“ eftir hinar íþróttirnar þó svo að ég sé oft að boxa 3-5 lotur við 3-6 menn á æfingum. Ég bíð bara spenntur eftir að fá að keppa, en það verður sjálfsagt von bráðar.“
Svona persónureynslusögur segja ekki neitt eins og þú væntanlega veist. Rannsóknir vísindamanna lækna sýna einfaldlega að ólympískt box er hættulegt. Það að þú hafir sem betur fer ekki skaddast segir í raun ekkert. Ég væri ekki að gagnrýna þessa „íþrótt“ nema vegna þess að rannsóknir sína að hún er stórhættuleg. Ekki vegna slysa heldur vegna eðlilegrar iðkunnar á henni.
„Ég vildi nú bara koma einhverju af mínum skoðunum til þín, ég vona að þú hafir gaman af því að skoða þær.“
Jú virkilega gaman að heyra þær. Þú vonandi veist að eina ástæðan fyrir því að ég hef efasemdir um ólympíska hnefaleika er vegna þess að rannsóknir sýna að það er stórhættulegt að berja í höfuð manna.
Kær kveðja
Sigurður Hólm Gunnarsson
Má ekki æfa og keppa í boxi þar sem höfuðhöggum er sleppt?
Góð spurning þar á ferð. Það er bannað að berja fyrir neðan beltisstað. Ástæðan er augljós. Það er hins vegar einkennilegt, finnst mér, að höfuðið virðist vera setta skör neðar á forgangslistann heldur en hreðjarnar.
Afar merkilegur punktur sem þú bendir á Vésteinn. Lætur mann velta fyrir sér hvað menn voru að hugsa þegar þeir sömdu reglurnar. Af hverju ætli þeir hafi ákveðið að hreðjarnar væru heilagar en höfuð og hugsun skotmark?! Það má segja að þú hafir hitt naglann á höfuðið!:)
Held nú að það sé aðallega uppá að það er ekki hægt að kýla í nýru, né eistu sem gera það að verkum að viðkomandi dettur umsvifalaust niður.
Nú er búið að röfla sífellt um hnefaleika hérna. Hvað með karate? Tae Kwon Do? Jujitsu? Capoeira og svo framleiðis?
Annars sést það augljóslega að greinahöfundur hér hefur bara kynnt sér eina hlið málsins.
Sendi kannski inn lengri athugasemd seinna, en stökk bros á vör þegar ég sá þig segja kaldhæðnislega að þú værir kommúnisti og suður amerískur hershöfðingi. Fremsta hnefaleikaþjóð heims er nefnilega Kúba.