Börn og forsjárhyggja
Höfundur: Sigurður Hólm Gunnarsson
Efnisorð: Málefni barna
Viðbrögð: Ummæli (
Það hefur komið mörgum á óvart að undirritaður skuli taka undir þá tillögu Gro Harlem Brundtland, aðalframkvæmdastjóri WHO, að banna eigi reykingar á heimilum barna, eða í það minnsta banna reykingar í návist barna. Menn kalla þessa afstöðu forsjárhyggju, en því er ekki hægt að vera sammála.
Verndun barna er ekki forsjárhyggja
Forsjárhyggja felur í einföldu máli í sér að banna fullorðnum og andlega heilsuhraustum einstaklingum að gera það sem skaðar ekki aðra en þá sjálfa. Þetta er nokkuð svart/hvít skilgreining, þar sem á þessu hljóta að vera nokkrar undantekningar sem ekki verður fjallað um hér.
Börn eru ekki sjálfráða og hafa ekki tækifæri til að velja sér umhverfi eða foreldra. Um leið og frjálslyndi felur í sér umburðarlyndi gagnvart því að fullorðið fólk fái að reykja úr sér lungun ef það svo kýs þá felur frjálslyndi ekki í sér umburðarlyndi við því að saklaust fólk sé neytt til þess að reykja með þeim.
Yfirvöld eiga að vernda börn
Rannsóknir sýna, hvort sem við viljum það eða ekki, að óbeinar reykingar eru hættulegar heilsu fólks. Óbeinar reykingar stytta og skemma líf þeirra sem verða fyrir því. Líf einstaklingsins hlýtur að vera það mikilvægasta sem hann hefur og því ber að vernda það.
Eitt helsta markmið yfirvalda er að vernda smæstu og viðkvæmustu einstaklinga samfélagsins. Það að neyða ósjálfbjarga fólk til að búa, að óþörfu, í heilsuskaðlegu umhverfi er ofbeldi. Ekki síður en hið hefðbundna líkamlega ofbeldi. Margir gera sér eflaust ekki grein fyrir því hve alvarlegt ofbeldi óbeinar reykingar eru gagnvart börnum, en það er þeirra mál og breytir ekki alvarleika málsins.
Auðvitað er erfitt að fylgjast með því hvort fólk er að reykja ofan í börnin sín eða ekki. En sama má segja um annars konar ofbeldi. Það er enginn að tala um að senda eftirlitsmann inn á hvert heimili til að fylgjast með foreldrum. Það sem á að gera er að tryggja börnum lagalegan rétt til að búa í heilsusamlegu umhverfi. Í kjölfarið myndi fólk almennt líta niður á þá sem reykja ofan í börnin sín og líklegt er að það myndi draga úr slíkum ósóma. Þá er markmiðinu náð.
Tengt efni:
Bönnum reykingar á heimilum
Ítarefni:
Greinar um málefni barna
En börn hafa þegar lagaleg réttindi, og það er þegar skylda ríkisvaldsins að sjá til þess að börn sæti ekki ofbeldi, misnotkun eða vanrækslu. Það þarf ekki að setja lög um reykingar sérstaklega. Núverandi lög um barnavernd ættu að nægja í þeim tilfellum þar sem gæti talist að reykingar foreldris feli í sér glæpsamlega vanrækslu. Þá hefur augljóslega réttur barnsins til að halda hreysti eigin líkama forgang yfir rétti foreldrisins til að reykja heima hjá sér.
Það dugar ekki að banna reykingar á heimilum barna „de facto“. Slíkt er augljóslega brot á rétti þeirra sem reykja heima hjá sér en ekki ofan í barnið sitt. Það gengur alls ekki að brjóta rétt eins bara til þess að fyrirbyggja að brotið sé á rétti annars. Alveg eins og það gengur ekki að loka nektardansstöðum bara vegna þess að það er möguleiki að þar geti þrifist vændi og mannsal.
Og í ofanálag, að leggja sér sykur og fitu til munns í óhóflegu magni „styttir og skemmir líf þeirra sem verða fyrir því“. Barnið hefur ekki vit til að velja sjálft hvað það borðar, heldur borðar það það sem foreldrarnir mata það á. Fyrst líf einstaklingsins er það mikilvægasta sem hann á og það ber að vernda, því ekki að banna að mata börnin sín á fitu- og sykurríkri fæðu? Við gætum til dæmis sett kalóríuviðmið og ef þú matar barnið þitt upp fyrir það, þá ertu glæpon. En sjáðu til, þetta finnst þér fáránlegt vegna þess að þér finnst gott að fá þér pizzu, en þú reykir ekki. Ef þú værir strompreykjandi, anorexísk tískufyrirsæta þá myndi málið horfa öfugt við. Þér fyndist að ætti að vernda börn fyrir beikonborgurum en allt í lagi að reykja ofan í þau.
Er ekki lausnin frekar uppfræðsla foreldra um skaðsemi reykinga, svo og skaðsemi óheilbrigðs mataræðis?
„mér finnst nokkuð gróft að bera saman reykingar og óhóflegt kaloríumagn“
Hvers vegna finnst þér það gróft? Ég er viss um að það eru margir sem finnst það ekki gróft. Sumir myndu kannski vilja banna annars konar loftmengun á heimilum barna, eins og til dæmis að hafa uppi við ákveðnar plöntutegundir sem geta valdið frjóofnæmi og astma. Það er ekkert spes við reykingar annað en að þér finnst það vibbi.
Vandamálið við lög við reykingum í návist barna er huglægnin. Það er huglægt áhorfandanum hvers konar reykingar eru skaðlegar, hversu nálægt barninu, hversu oft, í hvaða magni, og í hvers konar húsakynnum. Þá væri reykingafólk upp á huglægt mat stjórnvalda hverju sinni komið með að skera úr um hvort það er glæpamenn eða ekki.
Í ofanálag held ég að reykingar á heimilum barna séu með minnstu hættum sem að þeim steðjar nú á dögum. Það er hreinlega sparðatíningur að einblína á reykingar foreldra, þar sem skaðsemin liggur í augum áhorfandans, þegar brotið er á börnum á svo margan annan hátt dag hvern, og það af hendi stjórnvalda meðal annars. Þar má nefna skólaskyldu og miðstýringu námsefnisvals og kennsluaðferða sem helsta dæmið. Í skólunum okkar eru börn þess vegna mötuð á siðferðisgildum meirihlutans. Þeim er kennd gullna regla íslensks samfélags: að hlýðni sé það mikilvægasta í lífinu. Sem má umorða þannig að þeir sem ekki eru sammála meirihlutanum eigi skilið að fá refsingu. Það er auðvelt að færa þá gullnu reglu yfir á þetta form: þeir sem eru öðruvísi eiga skilið að vera lagðir í einelti.
Sæll aftur Rúnar,
Svo ég ítreki, þá hefur andstaða mín gegn reykingum í nálægð barna ekkert að gera með meintri andstyggð minni á reykingum. Heldur þeirri staðreynd að reykingar eru taldar helstu krabbameinsvaldar í okkar umhverfi og ég tel sjálfsagt að börn séu vernduð gegn þeim. Ég mun hafa nákvæmlega sömu afstöðu til annarrar sambærilegrar vanrækslu af hálfu foreldra. Aftur þykir mér gróft að líkja krabbamein og astma saman (nema astmað sé alvarlegt auðvitað).
,,Vandamálið við lög við reykingum í návist barna er huglægnin. Það er huglægt áhorfandanum hvers konar reykingar eru skaðlegar, hversu nálægt barninu, hversu oft, í hvaða magni, og í hvers konar húsakynnum.“
Nú ert þú að búa til vandamál, að mér virðist vegna mjög harðrar andstöðu þinnar gegn hverskyns lögum við reykingum. Ef vilji væri fyrir hendi til að vernda börn gegn reykingum á heimilum þeirra þá væri eflaust lítið mál að skilgreina það nokkuð nákvæmlega hvað átt væri við með banninu. Það ætti ekki að vera huglægt mat foreldra eða stjórnmálamanna, heldur byggt á læknisfræðilegum og vísindalegum rannsóknum.
Mér sýnist þú líka vera að deila svolítið um keisarans skegg. Með þínum rökum væri hægt að efast um gildi ALLRA lagasetninga. Hvenær er líkamlegt ofbeldi gegn börnum brot á lögum? Hve mikið máttu berja barnið þitt til að þú brjótir lögin? Hve nákvæmlega máttu vanrækja barnið þitt mikið til að hægt sé að kæra þig fyrir vanrækslu. Svona má endalaust telja. Flest lög, eða frekar flest sakamál byggjast á huglægu mati upp að einhverju marki. Eins og eðlilegt er.
,,Í ofanálag held ég að reykingar á heimilum barna séu með minnstu hættum sem að þeim steðjar nú á dögum. Það er hreinlega sparðatíningur að einblína á reykingar foreldra, þar sem skaðsemin liggur í augum áhorfandans, þegar brotið er á börnum á svo margan annan hátt dag hvern, og það af hendi stjórnvalda meðal annars.“
Mér þú falla í nokkra rökvillugryfju í þessari málsgrein. Hún er þessi: A er slæmt, B er verra. Gleymum A en fjöllum bara um B. Ég get verið sammála því að það er brotið á börnum á mörgum öðrum vígstöðvum. Það kemur hins vegar þessari umræðu ekki við. Eitt brot réttlætir ekki annað.
„En börn hafa þegar lagaleg réttindi, og það er þegar skylda ríkisvaldsins að sjá til þess að börn sæti ekki ofbeldi, misnotkun eða vanrækslu. Það þarf ekki að setja lög um reykingar sérstaklega.“
Augljóslega þarf þess þar sem reykingar hafa hingað til ekki verið skilgreindar sem ofbeldi eða vanræksla. Það er kominn tími til.
Hlutlausar, margendurteknar rannsóknir síðustu ára sýna að óbeinar reykingar eru hættulegar og því getur það ekki verið á valdi foreldra lengur hvort börn þeirra mega anda slíkum reyk að sér eða ekki. Það er einfaldlega vanræksla þegar foreldrar vísvitandi og að óþörfu hafa börn sín í umhverfi sem vitað er að getur verið verulega skaðlegt heilsu þeirra.
Mjög eðlilegt væri að hnykkja á því lögum að reykingar í kringum börn séu bannaðar. Alls ekkert að því.
,,Það dugar ekki að banna reykingar á heimilum barna „de facto“. Slíkt er augljóslega brot á rétti þeirra sem reykja heima hjá sér en ekki ofan í barnið sitt. Það gengur alls ekki að brjóta rétt eins bara til þess að fyrirbyggja að brotið sé á rétti annars. Alveg eins og það gengur ekki að loka nektardansstöðum bara vegna þess að það er möguleiki að þar geti þrifist vændi og mannsal.“
Munum að frelsi eins takmarkast alltaf af frelsi annarra. Frelsi reykingamanna til að reykja hvar sem er hlýtur að takmarkast af frelsi þeirra, sem ekki geta flúið reykinn, til að anda að sér reyklausu lofti. Börn hafa þennan skýlausa rétt að mínu mati. Það kann að vera að þú sért á annarri skoðun.
Samlíkingin við nektardansstaði er auk þess slæm, eða í það minnsta ófullkomin. Ég er auðvitað á móti því að konur (eða menn) séu látnar dansa nektardans gegn vilja sínum. Slíkt er lögbrot. Sama á við um börn. Af sömu ástæðum er ég á móti því að börn og aðrir séu neydd til að anda að sér stórhættulegum tóbaksreyk. Þú hlýtur að sjá muninn þarna!
Þarna er ég bara ekki sammála þér Rúnar OG mér finnst nokkuð gróft að bera saman reykingar og óhóflegt kaloríumagn.
Það er ljóst að reykingar eru skaðlegar í sjálfu sér. Ég er hins vegar sammála því að það þyrfti ekki endilega að banna fólki almennt að reykja á heimilum þar sem börn eru. Svo lengi sem það er bannað að reykja þannig að það skaði börn. Ef hægt er að útbúa herbergi, eða reykja á svölum eða hvað eina til að tryggja börnum friðhelgi frá reyk þá er ég sáttur.
Mér finnst þetta eðlileg krafa og stend algerlega við hana. Ef menn vilja stimpla mig forsjárhyggjumann fyrir þessa skoðun mína skal ég glaður bera þann titil.
„A er slæmt, B er verra. Gleymum A en fjöllum bara um B.“
Nei, rökin eru svona: A er slæmt, B er verra. X bannar Y að gera A vegna gruns um ofbeldi við Z meðan X gerir B við Z daglega án nokkurs vafa. Undir krigumstæðum A er grunur um ofbeldi. Undir kringumstæðum B er ofbeldið ótvírætt og stöðugt.
„Augljóslega þarf þess þar sem reykingar hafa hingað til ekki verið skilgreindar sem ofbeldi eða vanræksla. Það er kominn tími til.“
Það er auðvelt að láta reyna á þetta. Finndu foreldri sem reykir glæpsamlega ofan í barnið sitt að þínu mati og sæktu viðkomandi til saka á grundvelli barnaverndarlaga. Ef viðkomandi er fundinn sekur um vanrækslu á þeim grundvelli af sökum þvingunar barns til reykinga, þá er komið lagalegt fordæmi. Þannig teygja barnaverndarlögin sjálfkrafa skilgreiningu sína út yfir vítaverðar óbeinar reykingar. Enda eru lögin skýr um að hvers konar misnotkun eða ofbeldi gegn barni sé refsiverð.
Það er dómsvaldsins, ekki löggjafarvaldsins, að ákvarða í hverju einstöku tilfelli hvort um ofbeldi er að ræða. Undir núverandi barnaverndarlögum eru þeir augljóslega glæpamenn sem beita börnin sín ofbeldi. Sá sem sækir foreldri til saka fyrir að reykja ofan í barnið sitt hefur þá byrðina að sanna að um ofbeldi sé að ræða. Sakleysi er haldið uns sekt er sönnuð.
Hins vegar, ef reykingar eru bannaðar á heimilum barna með sérstökum lögum, þá er sektin orðin sjálfgefin. Til að sýna fram á sekt nægir að sýna fram á að foreldrið hafi reykt á heimilinu, þá á meðan barnið var heima. Það þarf ekki lengur að sýna fram á að um ofbeldi eða misnotkun hafi verið að ræða. Reykingarnar sjálfar eru þá orðnar refsiverðar samkvæmt lögum, burtséð frá ofbeldi eða vítaverðri vanrækslu. Það er orðið aukaatriði því ef lögin banna skýrt eitt eða annað athæfi þá er það athæfi refsivert sama hvað tautar og raular.
Ofan á það, þá eigum við á hættu, með svona sérlögum um allan fjandann, að telja þjóðfélaginu trú um að það sem ekki eru til sérstök lög við sé ekki ólöglegt.
Svo vil ég benda á að þó þér finnist gróft að bera saman mataræði og reykingar, þá er offita og hreyfingarleysi og þeir hjarta- og kransæðasjúkdómar sem því fylgja öllu algegnari dánarorsök heldur en krabbamein af völdum reykinga (þá sérstaklega óbeinna reykinga). Hvort er þá hættulegra, og hvort er meiri vanræksla, óbeinar reykingar eða offóðrun?
Talandi um reykingar, það er að frétta af mér að ég er hættur að reykja. Búinn að vera reyklaus í 4 og hálft ár.
Eigðu fallegan reyklausan dag, ljúfurinn.
Sæl Rúnar. Hér er mitt lokasvar. Það er ljóst að þú ert mér bara ósammála, en hefur ekki hrakið rök mín. Þetta er bara spurning um mismunandi gildismat og þá er lítið meira um það að segja.
,,Það er auðvelt að láta reyna á þetta. Finndu foreldri sem reykir glæpsamlega ofan í barnið sitt að þínu mati og sæktu viðkomandi til saka á grundvelli barnaverndarlaga. Ef viðkomandi er fundinn sekur um vanrækslu á þeim grundvelli af sökum þvingunar barns til reykinga, þá er komið lagalegt fordæmi. Þannig teygja barnaverndarlögin sjálfkrafa skilgreiningu sína út yfir vítaverðar óbeinar reykingar. Enda eru lögin skýr um að hvers konar misnotkun eða ofbeldi gegn barni sé refsiverð.“
Reykingar á kostnað annarra hafa hingað til ekki verið skilgreindar sem ofbeldi eða vanræksla. Því þarf líklegast að hnykkja á því í lögum því fólk almennt gerir sér ekki grein fyrir því að það að reykja ofan í hjálparvana börn sé vanræksla. Auk þess er algengt að lög bendi á nokkuð nákvæmlega hvað átt er við með þeim. Í jafnræðisreglu Stjórnarskrárinnar (65. gr) segir t.d.: ,,Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti. Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.“ Auðvitað ætti að vera nægjanlegt að þarna stæði: ,,Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda“, en eins og við vitum er stundum nauðsynlegt að hnykkja á réttindum einstakra aðila eða benda sérstaklega á sérstök brot.
,,Hins vegar, ef reykingar eru bannaðar á heimilum barna með sérstökum lögum, þá er sektin orðin sjálfgefin. Til að sýna fram á sekt nægir að sýna fram á að foreldrið hafi reykt á heimilinu, þá á meðan barnið var heima.“
Fínt. Það ætti alltaf að vera að bannað að reykja ofan í börn á heimili þeirra. Rétt eins og börn eiga alltaf að vera í beltum, ekki stundum. Það á líka alltaf að vera bannað að berja börn, ekki bara stundum.
,,Svo vil ég benda á að þó þér finnist gróft að bera saman mataræði og reykingar, þá er offita og hreyfingarleysi og þeir hjarta- og kransæðasjúkdómar sem því fylgja öllu algegnari dánarorsök heldur en krabbamein af völdum reykinga (þá sérstaklega óbeinna reykinga). Hvort er þá hættulegra, og hvort er meiri vanræksla, óbeinar reykingar eða offóðrun?“
Munurinn er engu að síður augljós. Tóbak og önnur aukaefni sem fylgja reykingum eru ávana og eiturefni. Sama er ekki hægt að segja um mat. Þar hefur magn, tíðni og fleira áhrif. Reyndar er ég þeirrar skoðunar að þeir sem sýni stórkostlega vanrækslu á þessu sviði eigi ekki að sjá um börn. En eins og ég segi er munurinn mikill. Annað er eiturefni hitt ekki. Það er ekki hægt að kenna örugga meðhöndlun á sígarettum á heimilum (nema með því að útdeila gasgrímum). Rétt mataræði og holla hreyfingu er hins vegar hægt að kenna.
,,Talandi um reykingar, það er að frétta af mér að ég er hættur að reykja. Búinn að vera reyklaus í 4 og hálft ár… Eigðu fallegan reyklausan dag, ljúfurinn.“
Til hamingju með það. Sjálfur hef ég gerst sekur um það á síðasta hálfa árinu að fá mér eina og eina sígarettu (og jafnvel vindil) með bjórglasi um helgar
. Svona getur maður verið mikill fáviti 
Ókei, ég lofa að þetta er síðasta ádeilan.
„Það á líka alltaf að vera bannað að berja börn, ekki bara stundum.“
Að sjálfsögðu á alltaf að vera hegnt fyrir að berja börn, svo og fyrir hvers konar ofbeldi, vanrækslu eða misnotkun á börnum. En það þarf alltaf að sanna að um ofbeldi hafi verið að ræða, annars getum við alveg eins notast við spænska rannsóknarréttinn.
Það sem ég á í vandræðum með í þessu hjá þér er sönnunarbyrðin. Þú þarft að tengja einstakar aðgerðir við ofbeldi í einstökum tilfellum. Við getum ekki tengt öll tilfelli einnar tegundar af aðgerð við ofbeldi.
Til dæmis lamdi ég í höndina á konunni minni algerlega óvart í morgun þegar ég var að fara framúr. Ef það væri „a priori“ bannað að lemja í hendur þá væri ég glæpamaður. En svo er ekki, það þarf sem betur fer enn að sanna að um ofbeldi eða vítavert gáleysi hafi verið að ræða.
Eins er með reykingar. Það dugar ekki að banna reykingar „a priori“ og gera reykjandi foreldra að glæpamönnum án athugunar á staðreyndum hvers tilfellis fyrir sig.
Hæ Siggi.
Þú hefur ekki enn svarað því hvort þú ert orðinn ósammála sjálfum þér þegar þú sagðir:
„Bönn og fordæmingar eiga sjaldnast við og hafa oft í raun ekkert annað hlutverk en að fróa þeim sem eru pirraðir yfir óréttlæti heimsins en vita ekki hvernig hægt er að takast á við vandann.“
Annars verð ég að viðurkenna að mér finnst þetta rosalega grófar tillögur. Það er ekki hægt að bera saman reykingar og reykingar. Sumir fara út á svalir, á meðan barnið er inni. Viltu þá banna reykingar inní húsinu, eða á að setja sérlög um að þeir sem fara útá svalir eða út í garð að reykja sleppi undan refsingunni?? Og hvernig á að búa til refsirammann? Á að telja sígaretturnar pr dag ofan í barnið, eða fær reykingamaðurinn visst mikla sekt/fangelsi eða hvað sem er fyrir að reykja í öðru herbergi en fær meiri refsingu ef á hann sannast að púa reyknum beint framan í barnið.
Þetta er óframkvæmanlegt og óskynsamlegt:) En falleg hugsun sem að baki býr samt sem áður:)
Hófí
PS. Ég verð líka að bæta því við að með fallegu hugsuninni sem að baki býr banngleðinni ertu kominn i félagsskap með vinum okkar Kollu Halldórs og co í VG. Vitur maður sagði einu sinni eitthvað á þessa leið:
„Vegurinn til glötunar er varðaður góðum fyrirætlunum“.
Ég fæ ekki betur séð en að sú setning eigi vel við hér. Við höfum margoft farið yfir það saman (og hingað til verið sammála) um að bönn leysa ekki vanda. Þau breyta bara ásýnd hans. Það er miklu gáfulegra að eyða meiri pening í fræðslu og forvarnir en að standa í svona vitleysu;) Enda er lífið fullt af hættum og sama hvað við viljum er ekki hægt að koma í veg fyrir þær allar, jafnvel þótt allir verði gerðir að bófum fyrir rest.
Hófí
Enn og aftur Hófí (og nú er þetta vonandi í seinasta sinn sem ég svara pælingum um þessa grein). Það er ekki hægt að bera saman bönn við ,,óæskilegri“ hegðun fólks vegna siðferðissjónarmiða (t.d. vændi) og bönn við því að hafa ósjálfbjarga einstaklinga í hættulegu umhverfi (börn og reykingar).
Ég er búinn að svara því að ég tel að reykingar eigi alltaf að vera bannaðar í kringum börn á heimilum þeirra, skiptir þá engu hve mikið er reykt. Rétt eins og ég er sami bannsinni þegar kemur að því að banna að hafa börn laus í bílum, alltaf. Bæði atvikin sýna vanrækslu að mínu mati og lögin ættu að endurspegla það. Kannski ætti ekki að vera bannað að hafa börn laus í bílum? Kannski ætti ekki að vera bannað beita börn ofbeldi? Kannski ættum við bara að dreifa bæklingum? Þið megið vera þeirrar skoðunar. Ég er það hins vegar ekki.
Og til að svara spurningu þinni, þá er ég enn fullkomlega sammála sjálfum mér. Bönn eiga sjaldnast við. Þau eiga svo sannarlega við hérna, því það er ekki verið að vernda fólk fyrir sjálfu sér heldur verið að vernda ósjálfbjarga einstaklinga frá hættulegum athöfnum annarra.
Satt að segja finnst mér það sorglegt að fólk sjái ekki muninn.
Ég tel augljóst að þessi lög gætu haft áhrif. Lög sem segja að samfélagið umberi ekki óbeinar reykingar barna eru eðlileg lög í siðmenntuðu samfélagi. Það er einmitt eitt mikilvægt hlutverk laga.
Mörkin eru skýr eins og ég hef bent á. Það á að vera bannað að reykja ofan í börn. Punktur. Ekkert flókið, heldur einfalt og réttlátt. Ég hef enga samúð með foreldrum sem geta ekki hamið fíkn sína til að vernda heilsu barna sinna.
Enn eins og ég segi þá snýst þetta ekki lengur um rök, því rök mín hafa ekki verið hrakin. Bara ólíkar skoðanir byggðar á ólíku gildismati.
Hæ Siggi:)
Auðvitað sé ég muninn á því hvort um er að ræða fullorðna eða börn. Fullorðnir eiga að hafa vit fyrir sjálfum sér sem er ekki alltaf hægt að ætlast til að börn hafi og fullorðnir bera ábyrgð á börnum sínum – augljóslega. Hins vegar breytir það ekki því að þeir sem lögin beinast gegn eru fullorðnir eins og önnur bönn af þessum toga. Augljóslega yrðu lögin sett í þeim tilgangi að vernda börn, en engu að síður þá sé ég ekki af hverju þessi lög ættu að breyta einhverju til batnaðar.
Við getum ekki slegið því föstu að börn verði fyrir sama skaða af reykingum foreldra sinna og af því að vera laus í bíl. Auk þess þá er sá munur hér á að bílbeltanotkun er naglfast, þ.e. annað hvort eru börnin laus eða spennt. Ekkert þarna á milli. Hins vegar er hægt að rífast endalaust um mörkin á milli „vanrækslu“ og þess að hlífa börnum sínum við reyknum. Þess vegna eru þessi lög ekki góð hugmynd. Ég auglýsi enn eftir því hver þau mörk eiga að vera;)
Kveðja
Hófí
ps æðislegt að fá aðeins að rífast um pólitík svona annað veifið hPMe:) farin að sakna þess smá:)