---

Ef það er eitthvað sem mér leiðist þá er það ofurtilfinningahlaðin umræða þar sem fordómar og illa eða órökstuddar fullyrðingar eru allsráðandi. Þess vegna leiðist mér afskaplega þessi klám-/þrælahalds-/kynlífs-/vændis-/klámbúllu-/glæpastarfsemis-/kynlífsbúllu- og siðleysisumræða sem er aftur orðin allsráðandi þessa dagana.

Ástæðan fyrir því að ég skrifa þessa grein er þó ekki einungis sú að ofangreind umræða fari í taugarnar á mér, þó það hafi oft áður verið nægjanlegt skilyrði. Aðalástæðan er einfaldlega sú að ég tel að ofstækisfullar upphrópanir geri oftast meiri skaða en gagn.

Stuttur kennslutími í rökræðum
Það eru til nokkrar góðar reglur um það hvernig æskilegt er að rökræður fari fram. Mér dettur strax í hug tvær reglur sem hafa sífellt verið brotnar í þessari umræðu*. Í fyrsta lagi ber mönnum að skilgreina rækilega umræðuefnið. Það er: um hvað er verið að ræða? Í öðru lagi eiga deiluaðilar ekki að nota orð eða fullyrðingar sem gera ráð fyrir ákveðnum eiginleikum andstæðings sem ekki er hægt að rökstyðja. Það er: í rökræðum ættu deiluaðilar að ráðast á málefnið (með rökum) en ekki andstæðinginn.

Um hvað er verið að ræða?
Þeir sem hafa látið hvað mest í sér heyra byrja yfirleitt á að kasta fram alvarlegum fullyrðingum um að fátækt kvenfólk sé selt í kynlífsþrældóm (látið stunda vændi gegn vilja sínum), gert að eiturlyfjafíklum og misþyrmt. Þetta eru vissulega alvarlegir glæpir og ef til eru einstaklingar sem fremja slíka glæpi hér á landi þá verður að sjálfsögðu að bregðast hratt og örugglega við því. Ofbeldi og misnotkun eru lögbrot og á að sjálfsögðu ekki að líðast í siðmenntuðu samfélagi.

Ef aðalmarkmið kvenréttindakvennana og annarra væri að vekja athygli á mannréttindabrotum sem eiga sér stað út í heimi og hugsanlega hér heima þá væri ég fullkomlega sammála þeim. Vandinn er hins vegar sá að undirliggjandi eru það ekki mannréttindabrotin sem allt fjaðrafokið er út af heldur nektin. Eins og glögglega kemur fram í frétt Morgunblaðsins í gær, um fund jafnréttisráðs um kynlífsþrælkun, er augljóst að þetta fólk virðist flest einfaldlega vera á móti nekt, erótík og nektardönsum:

,,Guðrún Jónsdóttir… benti m.a. á að það væru bræður, feður og jafnvel makar kvenna sem sæktu [nektardans]staði sem þessa. Hólmfríður Garðarsdóttir kennari tók undir þessi orð Guðrúnar og hvatti konur til að gefa slíkum mönnum ákveðin skilaboð til dæmis með því að bjóða þeim ekki í neinar fjölskylduveislur. ,,Ef við gerum þetta þá verður til hópur karla sem aldrei fær að koma í fermingarveislur,“ sagði hún m.a. við mikinn fögnuð margra kvenfundargesta.“ **

Ad hominem***
Nokkuð augljóst er að ummæli andstæðinga nektardansstaða eru mörg hver sprottin út frá fordómum og jafnvel hatri á lífskoðunum annarra fremur en rökstuddri réttlætiskennd. Kvenréttindakonurnar og aðrir hika flestir hverjir ekki við að nota orð eins og ,,kynlífsbúllur, klámbúllur, siðleysi og pervertar“ þegar verið er að tala um nektardansstaðina, eigendur þeirra og viðskiptavini. Notkun á slíkum orðum er álíka fáránleg og ef að ég myndi taka upp á því að tala um ,,kvenfasista, ofstækisfullar gamlar kellingar, ljótar og afbrýðissamar húsmæður“ o.s.frv.

Oft er einnig gefið sterklega í skyn að eigendur nektardansstaðina séu í samstarfi við rússnesku mafíuna, flytji inn eiturlyf og neyði starfsmenn sína til að stunda vændi. Um leið gleymist að á þessum stöðum vinnur fólk, jafnvel fjölskyldufólk, sem þarf að sitja undir þessum óhróðri sem margir eru búnir að ákveða að sé heilagur sannleikur þrátt fyrir undarlegan skort á sönnunargögnum. Jafnvel þó  það kæmi í ljós að eigendur einhverra þessara staða væru ótýndir glæpamenn þá þýðir það auðvitað ekki að allir þeir sem reka nektardansstaði séu glæpamenn og því beri að banna rekstur slíkra staða eins og sumir vilja.

Nektardans og persnesk teppi
Þegar öllu er á botninn hvolft er verið að fjalla um tvö aðskilin mál. Í fyrsta lagi er verið að ræða viðhorf manna til lög- og mannréttindabrota sem sumir virðast telja að séu framin hér á landi. Hér á ég meðal annars við mannrán, kynlífsþrælkun og misþyrmingar. Í öðru lagi er verið að ræða viðhorf manna til nektar, erótíkar og kláms. Mikilvægt er að blanda þessu tvennu ekki saman. Mannréttindabrot er ekki það sama og nektardans og nektardans er ekki það sama og mannréttindabrot.

Það er ekkert óeðlilegt við það að fólk hafi gaman af því að fylgjast með nektardansi og að sama skapi ekkert að því aðrir kjósi að vinna sér inn pening með því að dansa slíkan dans. Meginreglan er sú að allt sem menn gera sér til ánægju sé eðlilegt og ætti að vera leyft svo lengi sem að enginn hljóti beinan skaða af.

Í stuttu máli er afstaða mín til nektardansar svipuð og til persneskra teppa. Ég hef ekkert á móti persneskum teppum sem slíkum, jafnvel þótt að mér þyki sum þeirra vera ljót og ósmekkleg. Ég er hins vegar alfarið á móti því að fátækum konum sé rænt og þær neyddar til að búa teppin til, hvort sem sú framleiðsla fer fram erlendis eða hér á landi.**** Svo einfalt er það nú.

* Hér á ég að sjálfsögðu við hina stórmerkilegu klám-/þrælahalds-/kynlífs-/vændis-/klámbúllu-/glæpastarfsemis-/kynlífsbúllu- og siðleysisumræða sem ég nenni ekki, af skiljanlegum ástæðum, að tíunda í miðri grein.

** Allar leturbreytingar eru mitt verk.

*** = Það sem höfðar til fordóma eða hagsmuna fremur en skynsemi.

**** Það er því miður hægt að benda á fullt af vörum sem eru framleiddar af fátækum börnum, konum og mönnum við miður góð skilyrði víðsvegar um heiminn.

1. 

   Telma

   7. maí 2005 ::: 04:55

   Ég hef aldrei heyrt um hamingjusömu hóruna.

   Svara